II SA/Rz 1150/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii w zakresie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych -skargę oddala- Samorządowe Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) po rozpatrzeniu zażalenia M. B. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w G. M. z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...] w sprawie wyrażenia negatywnej opinii w zakresie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa, z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie "[...]", zlokalizowanym na działce ew. nr 1783/1 w W.G.. SKO w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia powołało art. 17 ust. 1, art. 123, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 i ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 70, poz. 473 z późn. zm.) zwana dalej ustawą. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. M.B., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], zwrócił się do Burmistrza G.M. o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - w sklepie "[...]" w W.G. usytuowanym na działce nr 1783/1. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w G.M. (dalej Komisja) kolejno postanowieniami z dnia [...] grudnia 2008r., z dnia [...] marca 2009r. i [...] czerwca 2009r. negatywnie opiniowała wniosek, a SKO postanowieniami odpowiednio z dnia [...] stycznia 2009r., z dnia [...] kwietnia 2009 r. i [...] sierpnia 2009 r. uchylało w całości zaskarżone postanowienia, a sprawę przekazywało organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komisja postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009r. znak: [...] ponownie negatywnie zaopiniowała wniosek M. B. uznając, że lokalizacja planowanego punktu sprzedaży napojów alkoholowych nie spełnia wymogów ustalonych Uchwałą Rady Miejskiej w G.M. z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Miasta i Gminy G.M.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) uwzględnił skarge M.B. i wyrokiem z dnia 23 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Rz 858/10 uchylił wyżej pisane postanowienia obydwu instancji. Sąd stwierdził, że zawarte w § 2 uchwały Rady Miejskiej w G.M. z dnia [...] marca 2002r. pojęcie "ciągu komunikacyjnego" nie zostało zdefiniowane w tym akcie, jak również w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nieznane jest też innym aktom prawnym. Sąd wskazał, że przez ciąg komunikacyjny w znaczeniu użytym w uchwale Rady Miejskiej w G.M. należy uznać dystans od wyjścia z terenu punktu sprzedaży alkoholu do wejścia na teren obiektu chronionego, bez napotykania przeszkód i narażania się na naruszenie prawa. Pomiary maja być wykonane od granicy działki, na której usytuowany jest punkt sprzedaży alkoholu, ale od strony, z której można dostać się do sklepu. Rozpoznając ponownie sprawę Komisja postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...] wyraziła negatywną opinię w zakresie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa, z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie "[...]", zlokalizowanym na działce nr 1783/1 w W.G. Podstawą działania Komisji był zapis § 2 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w G.M. Nr [...] w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Miasta i Gminy G.M. (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2002r. nr 82, poz. 1566 z późn. zm.). W trakcie oględzin ustalono odległości między granicą działki nr 1783/1, na której miałby znajdować się wnioskowany punkt sprzedaży, a granicą działki nr 1785, na której zlokalizowany jest kościół mierzone od znajdującego się na granicy działki 1785 ogrodzenia kościoła wynoszą: - do usytuowanego w granicy działki nr 1783/1 metalowego ogrodzenia - 22,35 m; - do usytuowanego na granicy działki nr 1783/11 drugiego słupka metalowego - 24,66 m; - do usytuowanego na granicy działki nr 1783/1 wejścia na teren działki, na której znajduje się sklep - 31,35 m. Pomiaru dokonano w poprzek nieruchomości nr 466 i 1783/2, otwartym ciągiem komunikacyjnym. Ponadto ustalono, że działka nr 1783/1 graniczy bezpośrednio z działką nr 1782 stanowiącą własność Ochotniczej Straży Pożarnej w W.G., na której znajduje się obiekt zakładu opieki zdrowotnej. W § 2 ust. 2 pkt 3 uchwały zmienionym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G.M. z dnia [...] września 2010r. (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego z 2010r., Nr 86, poz. 1594 z późn. zm.) zastrzeżono, że odległość pomiędzy granicą działki, na której usytuowany jest punkt sprzedaży napojów alkoholowych, a granicą działki, na której usytuowany jest zakład opieki zdrowotnej powinna wynosić więcej niż 30 m. W zażaleniu na powyższe postanowienie M.B. podniósł, że nie był powiadomiony o przeprowadzeniu dowodu z oświadczenia ZOZ. Komisja dokonała oględzin nie biorąc pod uwagę oświadczenia ZOZ, tym samym dokonano pomiarów, które dotyczyły w głównej mierze odległości obiektu od kościoła, a od budynku OSP tylko pobieżnie. Zdaniem odwołującego się odległość wynosi 33,48 m w ciągu komunikacyjnym, a odległości 4, 85 m to w rzeczywistości ogrodzenie metalowe bez przejścia do ośrodka, gdyż wzdłuż drogi istnieje trwała przeszkoda ścian bez możliwości wejścia. Wskazał nadto, że wejście do ośrodka znajduje się od strony działki nr 1781, a obiektem chronionym nie jest budynek OSP, tylko ośrodek zdrowia przyczym są to wydzielone pomieszczenia na piętrze niemające bezpośredniej styczności z jego działką i sklepem. Ośrodek zdrowia nie powinien być brany pod uwagę, gdyż nie jest on "usytuowanym obiektem", obiektem sytuowanym jest budynek OSP. Wymienionym na wstępie postanowieniem SKO utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Wskazało, że problematykę reguluje art. 18 ustawy, zgodnie, z którym warunkiem wydania zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych po uzyskaniu pozytywnej opinii Gminnej Komisji do Spraw Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, co do zgodności punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy, w trybie art. 106 k.p.a. Organ omyłkowo powołał się na treść § 1 pkt 2 zamiast § 2 pkt 2 uchwały z dnia [...] marca 2002r. jak i uchwały zmieniającej z dnia [...] września 2010r. wskazujących, że punkty sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży muszą być usytuowane w odległości większej niż 30m od granicy działki, na której usytuowany jest punkt do granicy działki usytuowanych obiektów – tu ZOZ NR 2 w R. SP ZOW Wiejski Ośrodek Zdrowia - a nie od wejścia do chronionego obiektu. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że pełnomocnik odwołującego się został zawiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co znajduje potwierdzenie w aktach. Odpowiedź Dyrektora ZOZ z [...] kwietnia 2011r. jest wystarczającym dowodem na to, że na działce nr 1782 usytuowany jest obiekt chroniony – zakład opieki zdrowotnej. Stosownie do treści art. 75 § 1 k.p.a. organ może dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a co nie jest sprzeczne z prawem Pomiary dokonano przy udziale profesjonalnego pełnomocnika strony, który ich nie kwestionował. Odnosząc do zarzutu, ze odległość od obiektu chronionego do punktu sprzedaży wynosi 33,48 m, a nie 4,85 m organ wskazał, że odległość ta wyniosła tyle po zsumowaniu. Właściwym pomiarem jest pomiar wykazujący odległość mierzoną od wejścia na posesję, na której usytuowany jest sklep do granicy działki, na której usytuowany jest budynek OSP i tak mierzona wynosi 4,85m. Bezpodstawny jest zarzut wskazujący na pomiar od punktu sprzedaży do obiektu chronionego, bowiem zapis uchwały wskazuje, że odległości mierzona ma być do granicy usytuowanego obiektu chronionego, nie zaś do wejścia do chronionego obiektu. Nie zgodził się organ z zarzutem, że odległość zmierzona i ustalona przez organ nie jest mierzona otwartym ciągiem komunikacyjnym, co zdaniem organu jest sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym (szkic sytuacyjny, mapa ewidencyjna, materiał fotograficzny) Błędne jest rozumienie obiektu chronionego przez skarżącego, nie ma znaczenie usytuowanie ośrodka zdrowia w budynku OSP, gdyż odległość jest mierzona nie od drzwi wejściowych do obiektu, lecz do najbliższego punktu granicy geodezyjnej nieruchomości, na której jest usytuowany Skargę do Sądu złożył M.B. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Nie zgodził się z dokonaną przez organ odwoławczy interpretacją brzmienia przepisu § 1 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia [...] września 2010r., gdyż zapis ten nie pozwala na przyjęcie, że ośrodek zdrowia, który wynajmuje pomieszczenia na piętrze w obiekcie należącym do straży pożarnej jest obiektem, o którym mowa w uchwale. Obiektem usytuowanym na działce jest budynek straży pożarnej. W dalszej kolejności nie zgodził się z interpretacją pojęcia ciąg komunikacyjny, jakiej dokonał organ i sposobem mierzenie odległości między punktami. Stwierdził, że tak interpretacja jak i sposób mierzenia są niezgodne z rozstrzygnięciem zawartym w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 23 listopada 2010r., sygn. akt II SA/Rz 858/10. Pokonując trasę pomiędzy punktami 4 i 5 szkicu o dystansie 4, 85 m nie można dostać się na teren ośrodka zdrowia. Aby się tam dostać należy pokonać cały dystans wzdłuż trwałej przeszkody, jaką jest ściana bez wejścia do pomieszczeń ośrodka. Odległość ta wynosi, co najmniej 33,48m, a biorąc pod uwagę granicę działki nr 1782 od strony północnej, od której znajduje się wejście na piętro budynku jest ona jeszcze większa. Nawet przy przyjętej interpretacji organów mierzenia ciągu komunikacyjnego (najbliższy punkt na granicy obiektu chronionego) zakwestionowanej ww. wyrokiem, nie sposób w niniejszej sprawie ustalić, gdzie znajduje się granica dotycząca ośrodka zdrowia. Z zaświadczenia i oświadczenia dyrektora ZOZ nie wynika czy dla ośrodka zdrowia została udostępniona cała działka czy tylko jej cześć i czy ZOZ ma prawo korzystać tylko z pomieszczeń na piętrze czy też innych będących własnością OSP. Ustaleń w tym zakresie organ nie poczynił, choć zdaniem skrzącego mogą mieć one znaczenie istotne na rozstrzygnięcie w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy takiej kontroli zaskarżone postanowienie Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów prawa administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest zobowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku bez względu na poglądy wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu, co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumpcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalna polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 7.12.1999r. sygn. akt I SA/1089/99 powołany przez J.P. Tarno w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2004r. str. 223). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. wyrok NSA z 11.01.2011r. sygn. akt II OSK 2059/09 LEX nr 953021). Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Rz 858/10 uwzględnił skargę M.B. i uchylił postanowienie SKO z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] i poprzedzające je postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w G.M. z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że jeśliby się potwierdziło, że działka nr 1783/1 od strony działki nr 1783/2 i drogi (dz. nr 466) jest ogrodzona i w ogrodzeniu tym nie ma przejścia, należałoby uznać, że istnieje tam trwała przeszkoda uniemożliwiająca dostęp i pomiarów należy dokonać od takiej strony, z której bez przeszkód można wejść na działkę, a następnie do sklepu. Takie same zasady dotyczą drugiego punktu pomiaru, czyli działki nr 1785 zabudowanej kościołem. Sąd stwierdził, że zasady te są zgodne z przyjętym przez organy rozumieniem pojęcia "ciąg komunikacyjny" wskazanym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jako najkrótsza dopuszczalna linia komunikacji dostępna dla pieszych między granicami działek. Sąd wskazał na konieczność uwzględnienia w ponownie prowadzonym postępowaniu zmianę stanu prawnego wynikającą z uchwalenia przez Radę Miejską w G.M. w dniu [...] września 2010r. uchwały zmieniającej uchwałę z dnia [...] marca 2002r. Nr [...] w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Miasta i Gminy G.M. Wyżej wymieniona uchwała została ogłoszona w dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego z 2010r. nr 86 pod poz. 1594 z dnia 16 września 2010 r., a zatem stała się elementem stanu prawnego zaskarżonego postanowienia. Analiza materiału dowodowego, uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, a w szczególności szkicu graficznego (karta akt admin. I inst. nr 36), wskazują, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organy miały na względzie i wykonały wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu w wyroku z dnia 23 listopada 2010r. Dokonane pomiary pokazały, że odległość od granicy działki nr 1785 oznaczonej na szkicu punktem nr 1 wynosi ponad 30 m. Na rozprawie przed Sądem w dniu [...] stycznia 2012r. pełnomocnik skarżącego podał, że nie kwestionuje tego pomiaru. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśniono, że działka nr 1783/1, na której jest usytuowany punkt sprzedaży, graniczy bezpośrednio z działką nr 1782 Ochotniczej Straży Pożarnej w W.G., na której usytuowany jest obiekt zakładu opieki zdrowotnej. Z pomiaru dokonanego od tej strony działki, na której znajduje się wejście do punktu sprzedaży do granicy działki nr 1782 (pkt 4 i 5 szkicu sytuacyjnego) wynika, że odległość ta wynosi 4.85 m., zatem pomiar został dokonany w ciągu komunikacyjnym, ponieważ działka nr 1782, na której jest zlokalizowany obiekt zakładu opieki zdrowotnej, od strony, od której znajduje się wejście na działkę, a następnie sklepu jest powszechnie dostępna. Pomiar przyjęty przez organ w ocenie Sądu odpowiada wskazaniom Sądu zawartym w wyroku WSA z dnia 23 listopada 2010r. Dostęp do wejścia do budynku OSP w W.G. nie jest ograniczony żadną trwałą przeszkodą, o której mowa w art. 2’ pkt 1 ustawy. Potwierdza to materiał zdjęciowy znajdujący się w aktach sprawy. SKO wskazało, że stan prawny sprawy po wyroku WSA z dnia 23 listopada 2010r. uległ zmianie, bowiem weszła w życie uchwała nr [...] Rady Miejskiej w G.M. z dnia [...] września 2010r. w sprawie zmiany uchwały o zasadach usytuowania miejsc sprzedaży i ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych na terenie Miasta i Gminy G.M. Według nowego brzmienia nadanego tą uchwałą w § 2 pkt 2 sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu oraz powyżej 18% zawartości alkoholu do spożycia poza miejscem sprzedaży może być prowadzona w punktach usytuowanych w odległości większej niż 30m od granicy działki, na której usytuowany jest punkt do granicy działki usytuowanych obiektów: 1) szkół, przedszkoli i innych placówek oświatowo-wychowawczych i opiekuńczych, 2) kościołów i kaplic, 3) zakładów opieki zdrowotnej licząc w ciągu komunikacyjnym. Na podstawie przywołanego przepisu SKO stwierdziło, że odległość pomiędzy granicą działki, na której usytuowany jest punkt sprzedaży napojów alkoholowych a granicą działki, na której usytuowany jest zakład opieki zdrowotnej powinna wynosić więcej niż 30m. Tymczasem działka 1783/1 graniczy bezpośrednio z działką nr 1782, co potwierdza szkic sytuacyjny. Z tych przyczyn za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi w szczególności dotyczące pominięcia w prowadzonym postępowaniu wskazań WSA ww. wyroku z dnia 23 listopada, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, na podstawie zebranego materiału dowodowego SKO przedstawiło wszechstronną analizę odległości uwzględniając wskazania z wyroku WSA z 23 listopada 2010r. oraz analizę pomiarów odległości opartą na nowym stanie prawnym wprowadzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G.M. z dnia [...] września 2010r. Powyższa analiza jednoznacznie wskazuje, że nie zostały spełnione warunki odległościowe według pomiarów przeprowadzonych na podstawie wskazań zawartych ww. wyroku WSA z dnia 23 listopada 2010r. Warunki odległościowe, co pokazuje szkic sytuacyjny nie zostały spełnione według zmienionej uchwały z dnia [...] września 2009r. Pomiary dowodzą, że odległość pomiędzy granicą działki, na której zlokalizowany jest Kościół licząc najdłuższym ciągiem komunikacyjnym, do granicy, na której usytuowany jest sklep skarżącego to jest od pkt 1 do pkt 3 wynosi 24,66m. Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w G.M. z dnia [...] marca 2002r. zmieniona uchwałą tej Rady Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. nie zawierają legalnej definicji obiektu, ani żadnych odesłań do innych przepisów administracyjnego prawa materialnego. Podobnie przedstawia się rzecz, jeśli idzie o ustawę o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wobec braku definicji ustawowej obiektu w powołanych aktach normatywnych zdaniem składu orzekającego pojecie "obiekt" należy rozumieć w sposób, jaki wynika z przedmiotu regulacji danego aktu prawnego i celu, jaki ustawodawca, czy tak jak w tym przypadku prawodawca przewidział dla wprowadzenia określonej normy prawnej. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że język prawny ma swoją specyfikę. Potoczne rozumienie jakiegoś pojęcia używanego w akcie normatywnym nie wystarcza. Organ określający treść pojęć prawnych, w przypadku braku ustawowego słowniczka bierze pod uwagę także całokształt obowiązującego w tej materii prawa oraz ukształtowaną na jego bazie praktykę (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 22.09.2005r. Kp 1/05; OTK-A 2005/8/93). Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że wykładnia językowa nie może się sprowadzać do szukania rzeczywistego sensu poszczególnych wyrazów – mieć charakter filologiczny, lecz powinna szukać rzeczywistego sensu poszczególnych zdań (ich zespołów), co wymaga jej połączenia z analizą celu regulacji prawnej (uchwała NSA z 20.03.2000r. sygn. akt FPS 14/99 ONSA 2000/3/92). Według definicji językowej przez "obiekt" należy rozumieć przedmiot, rzecz, przedmiot poznania i działalności człowieka, budynek, zespół budynków przemysłowych, użyteczności publicznej lub urządzenia terenowe ("Słownik Języka Polskiego PWN Warszawa 1978 str. 411 t. II). Definicja obiektu budowlanego zawarta jest w art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) Stosownie do treści tego przepisu przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi; budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami; obiekt małej architektury. Zatem obiektem budowlanym nie jest wyłącznie budynek. Warto też zwrócić uwagę, że w art. 2 ust. 3 Prawa budowlanego ustawodawca posłużył się terminem obiektów i obszarów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów i obszarów objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem już na gruncie samego Prawa budowlanego pojęcia obiektu nie można łączyć tylko z budynkiem, a to stanowiłoby nieuprawnione zawężenie pojęcia do obiektu budowlanego i stałoby w sprzeczności z celami uchwały Rady Miejskiej w G.M. z dnia [...] marca 2002r. Używane w różnych aktach prawnych pojecie "obiekt" jest pojęciem uniwersalnym, niejako interdyscyplinarnym, które należy wykładać według zakresu przedmiotowego danego aktu normatywnego. Konsekwencją powyższego jest pogląd, że obiektem chronionym jest zakład opieki zdrowotnej, bez względu na fakt, że znajduje się w budynku OSP W. G. Opowiedzenie się za takim poglądem czyni nieuzasadnionym zarzut skargi, że zakład opieki zdrowotnej zlokalizowany w budynku OSP nie jest obiektem chronionym, gdyż wynajęcie kilku pomieszczeń nie odpowiada definicji obiektu. Nieuzasadnione są też zarzuty przedstawione przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie, że mierzona miała być tylko odległość od działki, na której znajduje się kościół, co wynikało z zawiadomienia o terminie oględzin. Granice sprawy wyznacza wniosek strony z dnia 3 grudnia 2008r. o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Rolą organu prowadzącego postępowanie było więc rzetelne ustalenie stanu faktycznego sprawy, do czego obliguje art. 7 i art. 77 k.p.a., czyli w tym przypadku dokonanie pomiarów od sytuowanego punktu sprzedaży napojów alkoholowych do obiektów chronionych aktami prawa miejscowego. Obowiązek dokonania pomiaru odległości z działką nr 1782 wynikał z wyroku WSA z dnia 23 listopada 2010r. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bowiem zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2011r. fachowy pełnomocnik skarżącego został powiadomiony o możliwości i terminie zapoznania się ze gromadzonym materiałem dowodowym. Zawiadomienie zostało odebranie [...] kwietnia 2011r., a zaskarżone postanowienie wydano [...] kwietnia 2011r. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.