II SA/Rz 117/24

1 lutego 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Asesor WSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu 1 lutego 2024 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A.N. i A.N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.N. i A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 24 listopada 2023 r. nr SKO.4160.13.2023 w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działki - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu, organ ten uchylił w całości decyzję Wójta Gminy P i zakazał Skarżącym – właścicielom działki [...], położonej w miejscowości P., zagospodarowania części tej nieruchomości, oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN1), w sposób sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez zaprzestanie użytkowania terenu jako stanowisk postojowych i placu manewrowego dla pojazdów ciężarowych, ani w żaden inny sposób naruszający funkcję miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wraz ze skargą na powyższą decyzję Skarżący wnieśli wniosek o wstrzymanie jej wykonania, poddając w jego uzasadnieniu, że na tym terenie prowadzą działalność gospodarczą w zakresie hurtowej sprzedaży owoców i warzyw, realizując liczne kontrakty z tym związane. Stwierdzili, że zakazu postoju na części działki, w zasadzie uniemożliwi działalność przedsiębiorstwa, co wygeneruje znaczne koszty i straty, a także w zasadzie uniemożliwi działalność, a nadto że syn Skarżących, będący właścicielem samochodów ciężarowych, zostanie pozbawiony możliwości przechowywania ich na wskazanej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego przepisu wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktu ma na celu tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności, ta tymczasowa ochrona następuje do czasu rozpoznania skargi przez sąd, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 61 § 6 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci bowiem moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (pkt 1) bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (pkt 2). Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, że sąd jest zobligowany w każdym przypadku, niezależnie od okoliczności sprawy, uwzględnić wniosek strony skarżącej. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. A zatem na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06 oraz z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności faktycznych pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia jeszcze do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; postanowienia WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2466/13 i z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 667/14; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu Skarżący nie wykazali w przedmiotowej sprawie okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując we wniosku bardzo dość ogólnikowo, że zakazu postoju na części działki w zasadzie uniemożliwi działalność przedsiębiorstwa, co wygeneruje znaczne koszty i straty, a także w zasadzie uniemożliwi dalsze działanie prowadzonej spółki. Dwukrotne użycie we wniosku wyrażenia "w zasadzie uniemożliwi" nie przekonuje Sądu, że skutek ten może realnie nastąpić, gdyż ten sposób formułowania myśli jest charakterystyczny dla wypowiedzi wyolbrzymiających i nie do końca odzwierciedlających realny stan faktyczny. Skarżący nie podali przy tym żadnych szczegółów świadczących o tym, że zakaz wjazdu samochodów ciężarowych na teren części nieruchomości, faktycznie może odbić się na prowadzonej działalności w opisany sposób, poprzestając na hasłowym przywołaniu pewnego teoretycznego zagrożenia, bez wchodzenia w szczegóły dotyczące ich indywidualnej sytuacji. Tymczasem na tle opisanego stanu faktycznego, od razu pojawia się pytanie dlaczego prowadzenie dotychczasowej działalności przy wykorzystaniu innych samochodów niż ciężarowe, miałoby być niemożliwe. Realnym zagrożeniem wykonania zaskarżonej decyzji jest, w ocenie Sądu, możliwość wzrostu kosztów działalności po stronie Skarżących, jednakże w tym zakresie Skarżący - powołując się na to ogólne zagrożenie - nie próbują wyjaśnić jak wielkie obciążenie, w ich sytuacji faktycznej, może wywołać konieczność dostosowania się do wymogów zaskarżonej decyzji, ani tego jak wielkie byłoby to obciążenie w stosunku do rozmiarów prowadzonej obecnie działalności gospodarczej. Nie sposób tym samym ocenić, czy potencjalny wzrost kosztów działalności może osiągnąć rozmiary znaczne i może spowodować po stronie Skarżących szkody w wymiarze znacznym, odpowiadające przesłance wtrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Również powołanego we wniosku argumentu o uniemożliwieniu synowi Skarżących przechowywania samochodów ciężarowych na wymienionej nieruchomości, nie sposób przełożyć wprost na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji nie jest rolą Sądu, wyręczanie Skarżących w poszukiwaniu uzasadnienia ubiegania się o ochronę tymczasową. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.