II SA/Rz 1170/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 9 lipca 2025 r. nr SKO.415/232/2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – skargę oddala – Decyzją z 9 lipca 2025 r. nr SK0.415/232/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie (dalej: SKO, Kolegium lub organ Odwoławczy), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: Burmistrz lub Oran I instancji) z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. 28 sierpnia 2023 r. wnioskodawca – A. Sp. z o.o. w [...] skierowała do Burmistrza wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: [...] na terenie inwestycji obejmującym część działki nr ewid. [...] obr. [...], w miejscowości [...], gm. [...]. Decyzją z 3 kwietnia 2024 r. nr [...] Burmistrz odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. W wyniku odwołania wnioskodawcy, Kolegium decyzją z 29 listopada 2024 r. nr [...] uchyliło decyzję Organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Burmistrz wydał opisaną na wstępie decyzję z 7 kwietnia 2025 r. mocą której ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego. Odwołanie od ww. decyzji wniósł T. R. (dalej: Skarżący), podkreślając, że o wydaniu decyzji dowiedział z ogłoszenia, mimo że jako właściciel działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji powinien zostać formalnie zawiadomiony i mieć możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Wskazał na sprzeciw lokalnej społeczności wobec lokalizacji masztu w bliskim sąsiedztwie zabudowań, ze względu na długofalowe oddziaływanie inwestycji, w tym ryzyko obniżenia wartości nieruchomości. Podniósł, że decyzja nie zawiera kluczowych parametrów technicznych anten, co uniemożliwia ocenę kumulacji pola elektromagnetycznego i jego wpływu na ludzi oraz środowisko, mimo że dane takie jak pasmo pracy, zysk, moc, polaryzacja czy szerokość wiązki powinny zostać uwzględnione. Dodatkowo wskazał na problem dojazdu do inwestycji, który odbywać ma się wąską, nieutwardzoną drogą wewnętrzną, co może naruszać interesy właścicieli działek położonych wzdłuż tego dojazdu. Opisaną na wstępie decyzją z 9 lipca 2025 r. Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. dalej: K.p.a.) oraz art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. u.p.z.p.) utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. SKO wskazało, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, a jej lokalizacja została ustalona w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzję o ustaleniu lokalizacji wydaje właściwy organ gminny. SKO podkreśliło, że decyzja Organu instancji została przygotowana przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia spełniała wszystkie wymogi formalne oraz merytoryczne, co stanowi podstawę prawną jej wydania jako decyzji związanej, której odmowa wymagałaby wykazania niezgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Kolegium zaznaczyło, że zmiany w przepisach wykonawczych, obowiązujące od 4 czerwca 2022 r., wyłączyły stacje bazowe telefonii komórkowej z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. SKO podkreśliło, że celem nowelizacji było usprawnienie procesu inwestycyjnego przy zachowaniu bezpieczeństwa, a przepisy unijne również nie kwalifikują tego rodzaju instalacji jako przedsięwzięć oddziałujących znacząco na środowisko. W konsekwencji argumenty odwołania dotyczące potencjalnego wpływu inwestycji na zdrowie mieszkańców okazały się bezpodstawne. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że kwestie związane z uciążliwościami inwestycji, takimi jak ograniczenie zagospodarowania nieruchomości, spadek wartości działek czy zakłócenia nasłonecznienia, podlegają ocenie dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. SKO powołało się przy tym na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym zagadnienia cywilnoprawne i szczegółowe parametry techniczne inwestycji nie stanowią podstawy do odmowy lokalizacji. W ocenie Kolegium wszystkie zarzuty odwołania okazały się niezasadne. Organ l instancji prawidłowo ustalił krąg stron postępowania, zapewnił im udział w każdym etapie procedury oraz wskazał cechy inwestycji w decyzji w stopniu wystarczającym dla lokalizacji. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do stwierdzenia niezgodności inwestycji z przepisami odrębnymi ani naruszenia zasad ładu przestrzennego, walorów krajobrazowych czy innych przesłanek, które mogłyby uzasadniać uchylenie decyzji, wobec czego decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy. W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz o zwrot kosztów postępowania, Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm. dalej: p.o.ś.), poprzez jego błędną wykładnię; - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania, że nieruchomość, na której ma zostać zrealizowana inwestycja nie musi posiadać dojazdu, brak natomiast realizacji jakiejkolwiek z przesłanek określonych w przepisie art. 61 u.p.z.p. winien skutkować wydaniem decyzji negatywnej; - art. 53 u.p.z.p. w związku z art. 49 K.p.a. poprzez zawiadomienie skarżącego o wydaniu zaskarżonej decyzji w drodze obwieszczenia, podczas gdy właściwym i celowym w tym przypadku było zastosowanie przepisu art. 39 K.p.a.; - art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez przyjęcie, iż organ nie musi weryfikować dokumentacji, faktu posiadania drogi dojazdowej do nieruchomości, na której ma zostać zlokalizowana inwestycja, ani prowadzić własnych ustaleń; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy prawidłowe rozstrzygnięcie Organu II instancji powinno polegać na zastosowaniu art. i w rezultacie uchyleniu decyzji Burmistrza w całości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a wyłącznym jej kryterium jest legalność czyli zgodność z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z2024r., poz. 1267). W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę naruszenia prawa i przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 dalej: P.p.s.a.). Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego wdacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na mocy art.145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje jedynie w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). Kontrolując zaskarżoną decyzję w wyżej określonej granicach Sąd nie stwierdził, aby naruszała ona obowiązujące przepisy prawa. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Definicję inwestycji celu publicznego określa art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowiąc, że należy przez nią rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 poz.1145 - dalej: u.g.n.). W świetle przywołanych wyżej regulacji dla przypisania inwestycji cech "inwestycji celu publicznego" istotne są dwa elementy. Inwestycja ma stanowić działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponad lokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), albo metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny), a także realizować cel publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n. Przywołana norma stanowi, że o kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie może przesądzać ani status podmiotu podejmującego działanie, ani źródła ich finansowania. Zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. celem publicznym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Przez łączność publiczną art. 4 pkt 18 u.g.n. nakazuje rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Znowu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne stanowi, że infrastrukturą urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, m< oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji W ocenie Sądu w sprawie wykazano, że planowana inwestycja z zakresu łączności publicznej ma charakter inwestycji celu publicznego. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma on charakter wsi jeszcze o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ani o tym, że inwestycja będzie realizowana i przez kogo. Na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego organy badają wyłącznie kwestię, czy planowane zamierzenie inwestycyjne o wskazanych i określonych parametrach technicznych oraz użytkowych może zostać zrealizowane w określonym miejscu (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 13 września 2018 r., sygn. II SA/Op 149/18; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. II SA/Gd 834/20,, LEX nr 3163369, CBOSA). Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza taka musi zostać poprzedzona precyzyjnym ustaleniem rodzaju i charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnych charakterystycznych parametrów. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zgodnie art. 56 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. A. Despot-Mładanowicz (w:) A. Plucińska-Fitipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Inaczej mówiąc, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej (konkretnej) inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10; publ. CBOSA). W judykaturze akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1137/17, publ. CBOSA). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w przestrzenny czy ze sprzeciwem mieszkańców okolicznych obszarów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 24 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Gd 774/20, publ. CBOSA, tak również wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2022 r, II SA/OI 539/22, LEX nr 3431277, CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że istotnym zagadnieniem prawnym powstającym w niniejszej sprawie rzutującym na ocenę legalności zaskarżonej decyzji jest ocena zmiany stanu prawnego w kwestii wyłączenia radiolinii, emitującej pola elektromagnetyczne z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) w ten sposób, że w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego). W konsekwencji, dla realizacji tego rodzaju przedsięwzięć nie ma aktualnie obowiązku uzyskania, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094) uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego m. in. względu podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 p.o.ś nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro bowiem charakter planowanej inwestycji nie pozwala na zaliczenie jej do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko to zarzucane naruszenie zasady zapobiegania i przezorności w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie jest zasadne. Zauważyć bowiem należy, że w toku postępowania wyjaśniającego organ poddał ocenie zaproponowane przez inwestora parametry planowanej inwestycji, nie dopatrując się w tychże danych możliwości negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na tereny sąsiadujące z terenem planowanej inwestycji. W treści decyzji organu I instancji wyraźnie sprecyzował ilość i rodzaj planowanych anten oraz pozostałe urządzenia techniczne wchodzące w skład inwestycji. Wnioski organu należy uznać za zasadne i logiczne. Z załączonej do wniosku inwestora analizy rozkładu pól elektromagnetycznych wynika bowiem, że oddziaływanie planowanej inwestycji zamykać się będzie na obszarze nieruchomości, na której inwestycja będzie realizowana - nie oddziałując na tereny nieruchomości sąsiednich. Ze sporządzonej analizy urbanistycznej i załączonej do niej mapy zasadniczej wynika, że w otoczeniu planowanej inwestycji występują wyłącznie grunty wykorzystywane na cele rolne, na których nie występują zabudowania. Istniejąca zaś zabudowa mieszkaniowa - na którą powołuje się Skarżący, załączając do pism procesowych wydruki poglądowe terenu, obejmujące obszar znacznie większy, aniżeli obszar podlegający analizie urbanistycznej - znajduje się w znacznej odległości od terenu inwestycji wskazanego we wniosku inwestora. Tym samym ocena stanu faktycznego dokonana przez organy, co do spełnienia warunków lokalizacji planowanej inwestycji nie nasuwa wątpliwości, co do jej zasadności czy rzetelności. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy podkreślić, że uwypuklona w jej treści kwestia dostępu działki inwestycyjnej do drogi również nie budzi wątpliwości. Z przedłożonego do akt sprawy wniosku oraz analizy urbanistycznej i załączonej do niej mapy ewidencyjnej wynika, że dojazd do planowanej inwestycji możliwy jest istniejącą drogą wewnętrzną (działka nr 1477), a zatem zarzut braku skomunikowania planowanej inwestycji z drogą publiczną nie jest zasadny. Kwestia ewentualnych parametrów technicznych dostępnego dojazdu tj. czy istniejąca droga wewnętrzna spełnia parametry techniczne dla poszczególnych rodzajów dróg, nie podlega badania na tym - wstępnym, ja zaznaczono powyżej – etapie postępowania. Jeśli chodzi o tryb powiadamiania o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz pism sporządzonych w toku postępowania - kwestie te reguluje art. 53 ust. 1 u.p.z.p., wskazując, że strony zawiadamia się w drodze udostępnienia zawiadomienia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ prowadzący postępowanie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (z wyjątkami niedotyczącymi niniejszej sprawy). Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się w sposób, o którym mowa w art. 39 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie taki właśnie sposób doręczenia miał miejsce. Prawidłowo też organ odwoławczy doręczył swoją decyzję Skarżącemu, skoro składał on odwołanie, które było przedmiotem rozpoznania Kolegium. Zarzuty skargi w tym zakresie nie są zasadne, a nadto zauważyć warto, że nie zmierzają nawet do wykazania jakiego rodzaju istotne skutki dla sposobu zakończenia prowadzonego postępowania miałaby ewentualnie zasugerowana wadliwość. Tym bardziej zatem, tego zarzutu skargi nie sposób uznać za zasadny w kontekście sformułowanego przez Skarżącego żądania uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd aprobuje stanowisko, że przedmiotowa decyzja lokalizacyjna w sposób dostateczny precyzuje rodzaj planowanej inwestycji celu publicznego z określeniem jej szczegółowych parametrów oraz zawiera wszystkie wymagane prawem elementy określone w art. 54 u.p.z.p. Z wszystkich tych przyczyn Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a.