II SA/Rz 1177/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Mieszkańców Osiedla [...] "[...]" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oraz ponownego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego -skargę oddala- Sygn. II SA/Rz 1177/17 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] wydana w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu i jednocześnie ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego. W podstawie prawnej Kolegium wskazało art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 i art. 149 § 2 oraz art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej "K.p.a.", a także art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1 i ust. 4, art. 52, art. 53 ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 54 oraz art. 56 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), określanej w dalszej części "u.p.z.p."). Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] Prezydent Miasta [...], działając na wniosek A. Sp. z o.o. w K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa kompostowni, instalacji do stabilizacji tlenowej odpadów organicznych przy Zakładzie [...] przy ul. B. ". Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 12 stycznia 2015 r. W dalszej kolejności, z uwagi na brak uzgodnienia projektu powyższej decyzji z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. ([...]) Prezydent Miasta [...] wznowił z urzędu postępowanie zakończone wyżej opisaną decyzją z [...] listopada 2014 r. Po toku prowadzonego postępowania Prezydent Miasta [...] dwukrotnie wydawał decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. decyzję z [...] października 2016 r. oraz z [...] marca 2017 r., które w administracyjnym toku instancji były uchylane przez SKO – decyzje odpowiednio z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz z [...] kwietnia 2017 r., a sprawy przekazane do ponownego rozpoznania. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] uchylił ostateczną decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z [...] listopada 2014 r. i jednocześnie ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa kompostowni, instalacji do stabilizacji tlenowej odpadów organicznych przy Zakładzie [...] w K. przy ul. B." wraz z budową niezbędnych instalacji, sortowni i infrastruktury technicznej, komunikacyjnej i zaplecza socjalnego i administracyjnego oraz budowę pomocniczej infrastruktury technologicznej. Obiekty kubaturowe zaplanowane zostały do realizacji na wskazanych w tej decyzji działkach. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie Mieszkańców Osiedla "[....]" w K. (dalej: Stowarzyszenie) wnosząc o jej uchylenie w całości i wydanie odmownej decyzji, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Stowarzyszenie podniosło szereg zarzutów, które w jego ocenie świadczą o wadliwości decyzji m. in. dokonanie znacznej modyfikacji warunków określonych w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia poprzez pominięcie istotnego elementu w procesie postępowania z odpadami oraz w procesie unieszkodliwiania odpadów, jakim jest budowa płyty do dojrzewania odpadów o przepustowości ponad 20.000 Mg/rok, brak wezwania inwestora do przedłożenia prawidłowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, brak określenia warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz brak odniesienia się do już realizowanej inwestycji budowy osiedla budynków kontenerowych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Strona odwołująca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i jego wszechstronnego rozpoznania, brak przeprowadzenia mediacji, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, uznając, że nie narusza ona prawa. Wyjaśniło, że kwestionowana decyzja wydana została w trybie wznowienia postępowania, gdyż pierwotna decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla przedmiotowego przedsięwzięcia z [...] listopada 2014 r. wydana została bez uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (wymóg przewidziany art. 87 ust. 5 ustawy z 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze – Dz. U. z 2017 r., poz. 959 ze zm.). Spełniona zatem została przesłanka wznowienia określona art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. Kolegium wywiodło, że planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego. Pierwotne postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem A. Sp. z o.o. w K. z 19 września 2014 r., który spełniał wymogi określone art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Do wniosku dołączona została ostateczna decyzja z 20 sierpnia 2014 r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Jako niezasadny Kolegium uznało zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko [Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm. – zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji (...)"]. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wezwanie inwestora do przedłożenia prawidłowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zdaniem odwołującego decyzja nie wskazuje w swej treści nr ewidencyjnych działek, a podanie jedynie działki nr 108 i ul. B. sugeruje, że chodzi o inwestycję przy istniejącym Zakładzie [...] w K.). Kolegium zauważyło, że inwestor dysponował ostateczną decyzją z 20 sierpnia 2014 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania, a z żadnych przepisów prawa nie wynika by taka decyzja musiała bezwarunkowo w swej treści zawierać numery działek ewidencyjnych. W przedmiotowym postępowaniu nie ma wątpliwości na jakich działkach jest planowana inwestycja oraz, że chodzi o zupełnie nową instalację. Kolegium wywiodło, że w postępowaniu dokonano stosownych analiz, których obowiązek wynika z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., w szczególności dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego terenu na którym planowane jest przedsięwzięcie. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wywiodło, że w przypadku realizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Z tych przyczyn zarzut dotyczący naruszenia art. 53 ust. 3 u.p.z.p. SKO uznało za niezasadny. W dalszej części wskazało, że projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został sporządzony przez Naczelnika Wydziału Planowania Przestrzennego i Budownictwa Urzędu Miasta [...], tj. osobę posiadającą kwalifikacje określone w art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Projekt został pozytywnie uzgodniony z podmiotami o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p., a nadto z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (art. 87 ust. 5 ustawy Prawo lotnicze). Decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 u.p.z.p. Dokonano także jej prawidłowego obwieszczenia. Odnosząc się do podniesionego przez Stowarzyszenie zarzutu dokonania modyfikacji warunków określonych w decyzji w odniesieniu do decyzji środowiskowej, a mianowicie dokonania usunięcia płyty do dojrzewania odpadów Kolegium wyjaśniło, że organ wydając decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest co do zasady związany wnioskiem inwestora. Skoro wnioskodawca w trakcie prowadzonego postępowania zmodyfikował pierwotny wniosek (pismo A. Sp. z o.o. z 27 stycznia 2017 r. – usunięto budowę płyty do dojrzewania odpadów z uwagi na aktualny i przewidywany strumień odpadów), to nie można czynić organowi zarzutu bezpodstawnego usunięcia elementu projektowanej inwestycji. Modyfikacja wniosku przez inwestora wiąże organ administracji wydający decyzję. Jak wyjaśniło SKO, jeżeli inwestor stwierdził, że planowana pierwotnie płyta do dojrzewania odpadów była elementem opcjonalnym i nie jest niezbędna do funkcjonowania instalacji, a dodatkowo potwierdzają to zapisy w decyzji środowiskowej (dojrzewanie stabilizatu prowadzone będzie w bioreaktorach i/lub na płycie dojrzewania), brak jest podstaw do podważania tych twierdzeń. Zdaniem Kolegium, gdy zmiana polega na wyłączeniu z inwestycji jednego z jej opcjonalnych elementów, to trudno uzasadnić konieczność przeprowadzania kolejnej analizy oddziaływania na środowisko tej inwestycji. Odnośnie do zarzutu dotyczącego braku przeprowadzenia mediacji, Kolegium wyjaśniło, że wobec tego, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi i z tej przyczyny nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, to prowadzenie mediacji jest bezprzedmiotowe. Ewentualna mediacja spowodowałaby nieuzasadnione wydłużenie postępowania. Również jako niezasadne SKO oceniło zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną wyżej decyzję złożyło Stowarzyszenie wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie koszów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzuciło naruszenie: - art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. poprzez ich niezastosowanie, co w konsekwencji spowodowało wydanie decyzji naruszającej prawo, tj. dokonanie modyfikacji warunków określonych w decyzji w odniesieniu do decyzji środowiskowej poprzez pominięcie istotnego elementu w procesie postępowania i unieszkodliwiania odpadów jakim jest budowa płyty do dojrzewania odpadów – czym naruszono art. 7 Konstytucji RP; - art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o ochronie środowiska w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wezwanie inwestora do przedłożenia prawidłowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazującej konkretne działki objęte przedsięwzięciem; - art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez brak określenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, poprzez brak odniesienia się do już realizowanej przez Prezydenta budowy osiedla budynków kontenerowych przeznaczonych na stały pobyt mieszkańców Krosna (komunalne budynki socjalne), w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji (budynki te znajdują się ok. 10m od granicy z planowaną inwestycją). Stowarzyszenie wywiodło, że Prezydent wprowadza "chaos planistyczny", bez dokonania stosownych analiz zezwala na lokalizację odmiennych inwestycji, tj. budownictwa mieszkaniowego (inwestycja rozpoczęta na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, a powinna na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego) oraz inwestycji związanej z zagospodarowaniem odpadów komunalnych. Powyższe narusza zasadę ładu przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiot kontroli w niniejszym postępowaniu stanowi decyzja administracyjna, a więc akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Kontrolę tę sąd sprawuje mając na uwadze kryterium zgodności z prawem, o czym przesądza z kolei art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Stwierdzając naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy sąd zobligowany jest do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji w całości lub w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a. Ze względu na fakt, iż Sąd analizując niniejszą sprawę, nie stwierdził zaistnienia któregoś z wyżej wymienionych uchybień oddalił skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Przedmiotem kontroli była wydana we wznowionym postępowaniu decyzja SKO z [...] sierpnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2017 r. uchylającą swoją decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. i ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. Wznowienie postępowania administracyjnego uregulowane w art. 145 do art. 152 K.p.a. stanowi instytucję procesową o nadzwyczajnym charakterze. Dotyczy bowiem sprawy zakończonej ostateczną już decyzją administracyjną, pozwalając na ponowne rozpoznanie tej sprawy i ponowne jej rozstrzygnięcie w sytuacji, gdy poprzedzające wydanie tej decyzji postępowanie dotknięte było kwalifikowaną wadą procesową określoną w art. 145 § 1, art. 145a czy art. 145b K.p.a. Postanowienie o wznowieniu postępowania – zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. – stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jeżeli w wyniku tego postępowania ustalone zostanie, że przesłanka wznowieniowa w rzeczywistości nie wystąpiła, wówczas właściwy w sprawie organ wyda rozstrzygnięcie o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, w myśl art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. W sytuacji zaś, gdy organ dojdzie do przekonania, że ustawowa podstawa wznowienia zaistniała w warunkach danej sprawy, wtedy podejmie – w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. – decyzję uchylającą decyzję dotychczasową i wyda nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta [...] – po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. i po uchyleniu przez Kolegium jego merytorycznych decyzji z dnia [...] października 2016 r. oraz z dnia [...] marca 2017 r. – działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. - wydał decyzję (dnia 26 czerwca 2017 r.) o uchyleniu poprzednio zapadłej w sprawie decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] listopada 2014 r. i ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego przedsięwzięcia pod nazwą: Budowa kompostowni, instalacji do stabilizacji tlenowej odpadów organicznych przy Zakładzie [...] w K. przy ul. B. Powodem, dla którego usunięto z obrotu prawnego uprzednio wydane w tym przedmiocie rozstrzygnięcie było stwierdzenie zaistnienia podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a., który to przepis stanowi o wydaniu decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Organy, z którymi uzgadnia się wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Ponadto - jak w warunkach sprawy niniejszej - mogą w tym zakresie mieć także zastosowanie przepisy odrębne, do których odsyła treść art. 56 u.p.z.p. stanowiąc, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 87 ust. 5 zd. 1 Prawa lotniczego, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego uzgadnia decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczące obiektów na lotniskach i w ich otoczeniu. Wedle zaś art. 87 ust. 6 Prawa lotniczego, zabrania się w otoczeniu lotniska, czyli w odległości do 5 km od jego granicy: budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych, które mogą stanowić źródło żerowania ptaków (pkt 1), hodowania ptaków mogących stanowić zagrożenie dla ruchu lotniczego (pkt 2). Unormowanie to odnosi się także do decyzji ustalających lokalizację inwestycji celu publicznego, a to z mocy art. 4 ust. 2 u.p.z.p. Nie budzi wątpliwości, że działki, na których planowana jest inwestycja znajdują się w odległości mniejszej niż 5 km od granic lotniska, dlatego też wymagane było uzyskanie powyższego uzgodnienia. W związku z zaistnieniem ustawowej przesłanki wznowienia (tj. z art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a.) Prezydent Miasta [...] uchylił swoją decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. i przeprowadził ponownie postępowanie, po zakończeniu którego podjął nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. W uzasadnieniu tego nowego aktu organ w bardzo obszerny sposób opisał przebieg postępowania w sprawie. W szczególności zwrócił uwagę na podjęcie działań mających na celu wykonanie zaleceń organu odwoławczego wyrażonych w jego dwóch kasacyjnych decyzjach tzn. z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz z [...] kwietnia 2017 r. Podkreślił, że w piśmie z dnia 27 stycznia 2017 r. inwestor czyli A. Sp. z o.o. w K. uzupełnił swój wniosek, podając precyzyjne wartości parametrów planowanego zamierzenia, dokonał korekty jego zakresu poprzez rezygnację z realizacji płyty do dojrzewania odpadów oraz oświadczył, że żaden planowany w ramach inwestycji obiekt budowlany nie będzie przeznaczony do składowania odpadów. Nadto, organ I instancji dokonał przed wydaniem przez niego decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. wymaganych prawem uzgodnień tj. z: Marszałkiem Województwa [...] (postanowienie z [...] maja 2017 r. nr [...]), Wydziałem Drogownictwa Urzędu Miasta [...] (postanowienie z [...] maja 2017 r. nr [...]) oraz z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (postanowienie z [...] maja 2017 r. nr [...]). Prezydent Miasta [...] wskazał na fakt, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny, co nie może budzić wątpliwości w świetle brzmienia art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ten ostatni przepis jako cel publiczny uznaje bowiem budowę i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Organ opisał następnie szczegółowo wyniki przeprowadzonej zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt 1), jak też stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2). W wyniku powyższego Prezydent Miasta [...] doszedł do wniosku, że inwestycja, której dotyczy sprawa zgodna jest z przepisami odrębnymi i spełnia warunki oraz zasady zagospodarowania z nich wynikające. Dlatego też, powołując się na art. 56 u.p.z.p., organ stwierdził, że brak jest podstaw do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i ustalił tę lokalizację decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia Mieszkańców Osiedla [....] "[...]" od powyższej decyzji SKO utrzymało ją w mocy. W motywach swojego rozstrzygnięcia również w bardzo obszerny sposób opisało stan faktyczny sprawy w kontekście mających w niej zastosowanie przepisów prawnych, które zacytowało. Co nie mniej istotne Kolegium odniosło się do podniesionych w środku zaskarżenia zarzutów, dokładnie wyjaśniając stronie ich niezasadność. I tak, prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że nie było podstaw do wzywania inwestora do przedłożenia nowej "decyzji środowiskowej", w sytuacji gdy ta znajdująca się w aktach sprawy nie wskazywała numerów działek objętych przedsięwzięciem. W postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie dokonuje się bowiem oceny prawidłowości innej decyzji, której uzyskanie było warunkiem koniecznym ustalenia takiej lokalizacji. Z mocy zaś art. 86 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji (...), decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tj. m. in. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 3). Trzeba przy tym podkreślić jednak, że owo związanie (co nie budzi wątpliwości w świetle orzecznictwa sądowego – np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 28.09.2016 r. II SA/Bd 1495/15) odnosi się do charakterystycznych parametrów danej inwestycji i jej oddziaływania na środowisko, nie zaś do wyznaczonego obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na potrzeby prowadzonego postępowania. Poza tym, jak słusznie zwróciło uwagę Kolegium przepisy regulujące procedurę wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia nie wymagają, by rozstrzygnięcie to zawierało wskazanie konkretnych numerów działek ewidencyjnych wskazując tylko ogólnie o potrzebie podania miejsca realizacji przedsięwzięcia [art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji (...)]. Zdaniem Sądu, brak też podstaw do twierdzenia o wprowadzaniu przez kwestionowaną decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. w błąd poprzez sugerowanie, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie dotyczy całkiem nowego przedsięwzięcia, a związanego z dotychczas istniejącym Zakładem [...] w K. W sprawie nie budziło bowiem wątpliwości co jest jej przedmiotem, co słusznie podkreśliło SKO. Kolegium właściwie także zwróciło uwagę, że realizacja inwestycji celu publicznego może pozostawać bez związku z istniejącą zabudową, bowiem w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa wyrażona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W odniesieniu zatem do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Wynika to z brzmienia powołanego wyżej art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który odnosi się tylko i wyłącznie do decyzji o warunkach zabudowy. W pozostałych unormowaniach u.p.z.p. brak zaś jest odesłania do jego stosowania również w wypadku decyzji ustalających lokalizację inwestycji celu publicznego. Na gruncie tej ustawy istnieje zaś odwrotna reguła tzn. to przepisy odnoszące się do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego znajdują odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy, a to z mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Stanowisko o braku występowania w wypadku decyzji lokalizacyjnej ograniczenia w postaci "zasady dobrego sąsiedztwa" nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym, w którym podkreśla się, że niedopuszczalne jest oczekiwanie spełnienia wymagań kontynuacji zabudowy określonych w art. 61 u.p.z.p., ponieważ przepisy dotyczące decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie znajdują zastosowania do sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Szczególny charakter tych inwestycji przesądza bowiem o tym, że ich realizacja nie może być ograniczona istniejącym stanem zagospodarowania terenu, gdyż zazwyczaj będzie od tego stanu odbiegać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16.02.2010 r. II OSK 1862/08, wyrok WSA w Rzeszowie z 27.01.2015 r. II SA/Rz 747/14). Poza tym, przepis ogólny jakim jest art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., który nakazuje uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury nie może stanowić samodzielnej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, o czym wprost przesądza jednoznaczne brzmienie art. 56 zd. 2 u.p.z.p. Z tych względów słusznie SKO uznało za zupełnie nieuzasadniony zarzut odwołania w postaci braku odniesienia się przez organ I instancji do realizowanej inwestycji w postaci budowy osiedla budynków kontenerowych w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa. Poza tym, Kolegium podkreśliło, że uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta [...] wskazuje na ten fakt, co przeczy argumentowi o jego całkowitym pominięciu. Dużą część uzasadnienia swojej decyzji SKO poświęciło także odniesieniu się do zarzutu odwołania dotyczącego dokonania znacznej modyfikacji warunków określonych w decyzji tego organu z dnia [....] sierpnia 2017 r. w porównaniu do warunków określonych "decyzją środowiskową", co zdaniem strony nastąpiło poprzez pominięcie istotnego elementu inwestycji jakim jest budowa płyty do dojrzewania odpadów. W tym zakresie należy zauważyć, że postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest postępowaniem wszczynanym na wniosek inwestora, który planuje zrealizować określone przedsięwzięcie (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). Dlatego też organ wydający decyzję w tym przedmiocie jest związany wnioskiem inwestora i nie może modyfikować parametrów inwestycji, której realizację planuje inwestor. W świetle orzecznictwa sądowego, związanie to nie ma charakteru bezwzględnego tzn. w toku postępowania administracyjnego wniosek może być modyfikowany przez inwestora, także w wyniku działań zainicjowanych przez organ wynikających z prawnej niemożliwości uwzględnienia żądania określonej treści (w związku z brzmieniem stosownych regulacji prawnych). W przypadku więc, gdy w trakcie analizy dopuszczalności wniosku powstaną wątpliwości co do jego treści, organ administracji publicznej powinien stosownie do art. 64 § 2 K.p.a. wezwać inwestora do ich wyjaśnienia i uzupełnienia ewentualnych braków lub wprowadzenia do wniosku stosownych zmian (por. wyroki NSA z: 3.03.2009 r. II OSK 272/08 17.06.2015 r. II OSK 2758/13). Jeśli więc w warunkach niniejszej sprawy A. w K. Sp. z o.o. zrezygnowało (w piśmie z dnia 27 stycznia 2017 r.) z pewnego elementu planowanej inwestycji tj. z budowy płyty do dojrzewania odpadów, to rezygnacja taka jest wyrazem jego uprawnienia w tym zakresie jako inicjatora postępowania zmierzającego do wydania "decyzji lokalizacyjnej". Organ, orzekając w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, jeśli jest ona zgodna z przepisami prawa. Nadto, nie może umknąć uwadze, co podkreśliło Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia w pkt 2 ppkt 28 stanowi, iż "dojrzewanie stabilizatu prowadzone będzie w bioreaktorach zamkniętych membraną i/lub na płycie dojrzewania". Zapis powyższy jednoznacznie wskazuje, że to od woli inwestora zależy którą z wymienionych wyżej form wybierze tzn. czy zastosuje tylko jedną z nich, czy też obydwie. W takiej zaś sytuacji, gdy inwestorowi pozostawiona została pewna swoboda we wskazanym zakresie poprzez danie określonej alternatywy, to trudno stawiać zarzut niezgodności z prawem tj. naruszenia art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Za właściwe należy także ocenić stanowisko SKO w zakresie bezprzedmiotowości przeprowadzania w niniejszej sprawie mediacji. Skoro bowiem zamierzenie inwestycyjne, którego niniejsza sprawa dotyczy zgodne jest z przepisami odrębnymi, to zgodnie z art. 56 zd. 1 u.p.z.p. nie można wydać decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dlatego też słusznie organ uznał, że prowadzenie w takiej sytuacji mediacji pomiędzy stronami byłoby bezcelowe i tylko wydłużyłoby prowadzone w sprawie postępowanie, a efektem tego postępowania i tak musiałaby być decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego. Zasadnie także, w ocenie Sądu, Kolegium nie stwierdziło naruszenia przez Prezydenta Miasta [....] przepisów w zakresie procedury administracyjnej. We wznowionym postępowaniu wyeliminowano wadę, która stanowiła podstawę tego wznowienia, jak też ponownie zbadano, czy wniosek inwestora nadaje się do uwzględnienia w świetle obowiązujących regulacji prawnych, dochowując w tym zakresie przepisów proceduralnych. Z tych wszystkich wymienionych wyżej względów uznano, że zarówno decyzja organu I, jak i II instancji spełniają przewidziane prawem wymogi, a przez to brak jest podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma niewątpliwie charakter związany, a zatem w przypadku zgodności inwestycji z przepisami u.p.z.p. jak również z przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji o czym wprost stanowi powoływany już art. 56 zd. 1 u.p.z.p. W sytuacji, kiedy rozpoznające sprawę organy nie stwierdziły występowania sprzeczności ze stosownymi unormowaniami prawnymi, zobligowane były do podjęcia decyzji uwzględniającej wniosek inwestora. Zarzuty skargi, które stanowiły powtórzenie zarzutów zawartych uprzednio w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej okazały się bezzasadne. W konsekwencji Sąd oddalił złożoną skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.