II SA/Rz 1197/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. J. na uchwałę Zarządu Powiatu z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Zarządu Powiatu na rzecz skarżącego A. J. kwotę 797 zł /słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie uchwałę Nr [...] Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. w sprawie rozwiązania umowy o pracę z Dyrektorem Samodzielnego Publicznego Pogotowia Ratunkowego (SPPR) w [...]. W świetle § 1 tej uchwały, z dniem jej doręczenia rozwiązuje się z A. J. - Dyrektorem Samodzielnego Publicznego Pogotowia Ratunkowego w [...] bez zachowania okresu wypowiedzenia umowę o pracę zawartą w dniu 24 listopada 1998 r. Wedle § 2 ust. 1 uchwały, przyczyną rozwiązania umowy o pracę jest art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320), zwanej dalej "K.p." tj. ciężkie naruszenie przez pracownika – A. J. podstawowych obowiązków pracowniczych polegające na wykonywaniu dodatkowego zatrudnienia bez zgody Podmiotu Tworzącego. Ustęp 2 § 2 uchwały wskazuje, że uzasadnienie rozwiązania umowy o pracę stanowi załącznik do uchwały. Paragraf 3 uchwały stanowi, że od niniejszego wypowiedzenia służy A. J. odwołanie do Sądu Rejonowego w [...] - Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w terminie 21 dni od dnia doręczenia uchwały. Paragraf 4 wykonanie uchwały powierza Staroście [....], zaś zgodnie z § 5, uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. W podstawie prawnej uchwały powołano: art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 920; dalej: "u.s.p."), art. 30 § 1 pkt 3, w zw. z art. 52 § 1 pkt 1 K.p. oraz art. 46 ust. 3, art. 47 ust. 3, art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2020 poz. 295; dalej: "u.d.l."). W skardze na tę uchwałę A. J. zarzucił naruszenie: 1. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p. oraz art. 46 ust. 3, art. 47 ust. 3, art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. d u.d.l. poprzez niedochowanie standardów proceduralnych w procesie wydawania uchwały, tj. naruszenie mających zastosowanie na zasadzie analogii legis przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ("K.p.a.") tj. art. 6 - stanowiącego zasadę praworządności, art. 7 - wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej, art. 8 - określającego zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa, art. 10 § 1 - wymagającego zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie oraz art. 77 § 1 - zobowiązującego organ do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także brak uzasadnienia uchwały w sposób poddający się kontroli i nadzorowi; 2. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 47 ust. 3 u.d.l. w zw. z art. 30 § 1 pkt 3 w zw. z art. 52 .§ 1 pkt 1 K.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące rozwiązaniem umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, w tzw. trybie dyscyplinarnym, gdy brak było podstaw do zastosowania tych przepisów, co oczywiście godzi w jego interes prawny. W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały, którą wydano z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że złożył w terminie odwołanie od powyższej uchwały do Sądu Rejonowego w [...], domagając się przywrócenia go do pracy na dotychczasowym stanowisku i dotychczasowych zasadach. Pomimo tego, ze względu na to, że uchwała ta narusza również zasady wynikające z przepisów prawa i procedury administracyjnej, konieczne jest zaskarżenie jej również do sądu administracyjnego. Składający skargę podniósł, że kwestionowany akt jest uchwałą z zakresu administracji publicznej, dlatego objęty jest kognicją sądu administracyjnego. Jest bowiem aktem organu administracji publicznej zarówno o charakterze personalnym, wywołującym skutki w sferze prawa pracy, jak i aktem podjętym w sprawie z zakresu stosunku służbowego, a więc administracji publicznej. Przy czym, przedmiotem badania sądu jest przestrzeganie określonych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego wymagań dotyczących aktu odwołania dyrektora jednostki samorządowej jako formy realizacji zadań publicznoprawnych powiatu. Skorzystanie zatem przez niego z drogi postępowania przed sądem pracy nie powoduje utraty interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. W ocenie skarżącego, zarówno postępowanie, w którym zaskarżona uchwala została wydana, jak i jej uzasadnienie nie spełniają wymaganych prawem standardów. Przede wszystkim wydając uchwalę Zarząd Powiatu [...] dopuścił się rażącego naruszenia zasady praworządności. Jej podjęcie nie zostało bowiem poprzedzone wyczerpującym zebraniem i rozpatrzeniem wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, jak wymagają tego standardy proceduralne wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Nie był on bowiem informowany o terminach posiedzeń Zarządu Powiatu [...], podczas których podejmowano uchwały dotyczące bezpośrednio jego osoby. Nie miał zatem możliwości, by w sposób czynny uczestniczyć w postępowaniu prowadzonym przez organ; nie mógł przedstawić bezpośrednio swojego stanowiska, a zatem podjąć jakiejkolwiek obrony. Składający skargę podkreślił, że organ bez jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego cofnął mu zgodę na dodatkowe zatrudnienie, co nastąpiło uchwałą nr [...] Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] marca 2021 r. Jednocześnie nie dał mu żadnej możliwości wypowiedzenia się w tej kwestii, nie zbadał nawet, czy dodatkowe zatrudnienie wpływa w jakikolwiek sposób na wypełnianie obowiązków Dyrektora SPPR w [...]. Ustalił natomiast jednostronnie od kiedy nie posiada już takiej zgody, bez zbadania, czy w ogóle zachodzą przesłanki uzasadniające jej cofnięcie, a także, czy formalnie w dacie określonej przez organ jednostronnie, możliwa jest w ogóle realizacja postanowień tej uchwały. Skarżący podniósł, że pracę w Pogotowiu rozpoczął w roku 1996 jako kierownik ówczesnej Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w [...], a od 1998 r. pełnił funkcję Dyrektora Samodzielnego Publicznego Pogotowia Ratunkowego w [...]. Zgodę na dodatkowe zatrudnienie otrzymał po raz pierwszy w 2011 r., a następnie w 2014 r. Nie zgłaszano do jego pracy żadnych zastrzeżeń, ze swoich obowiązków wywiązywał się sumiennie, był odpowiedzialny za stworzenie, rozwój, rozbudowę i prawidłowe funkcjonowanie SPPR w [...]. Pełnił on funkcję Dyrektora ponad 20 lat, tj. do czasu wydania zaskarżonej uchwały. W tym czasie, dzięki jego zaangażowaniu i determinacji uzyskano środki na rozwój jednostki, zakup sprzętu, rozbudowywano jednostkę zgodnie z wymogami, by móc startować w konkursach na świadczenie usług ratownictwa medycznego. SPPR w [...] wygrywało kolejne kontrakty w tym zakresie, ostatni - pięcioletni - w roku 2021 r., w ramach Konsorcjum, gdzie SPPR w [....] był liderem. W okresie, gdy jako Dyrektor jednostki będącej liderem Konsorcjum prowadził czynności związane ze spełnieniem wymogów do startu w konkursie na świadczenie usług ratownictwa medycznego, prowadził negocjacje, spotkania, rozmowy, ustalenia z innymi jednostkami, nikt nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co do jego pracy. Kiedy uzyskano kontrakt cofnięto mu zgodę na dodatkowe zatrudnienie. Skarżący zwrócił uwagę, że umożliwienie mu wypowiedzenia się w pewnych kwestiach już "po fakcie", a więc już po zakończeniu przez organ "postępowania" nie spełnia żadnych wymogów, o których mowa w przepisach K.p.a. Podniósł też, że zaskarżona uchwala została podjęta w czasie, kiedy podstawa, na której oparto jej wydanie już nie istniała. Zaprzestał on bowiem dodatkowego zatrudnienia, a umowa cywilnoprawna łącząca go z SPG ZOZ w [...] została rozwiązana. Nie było zatem żadnych obiektywnych podstaw do rozwiązania z nim stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia. Zdaniem składającego skargę, uzasadnienie uchwały zawiera jedynie lakoniczne stwierdzenie odnośnie do naruszenia przez niego postanowień uchwały Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] marca 2021r., nie wskazując jednak, które konkretnie jego działania stanowiły ciężkie naruszenie jego obowiązków pracowniczych jako Dyrektora SPPR w [...], w jaki sposób dodatkowe zatrudnienie ewentualnie wpływało na wypełnianie przez niego obowiązków Dyrektora SPPR w [...]. Co więcej, w żadnej mierze nie uwzględniono jego stanowiska, w którym wskazywał, że niemożliwym było rozwiązanie w trybie natychmiastowym umowy z SPG ZOZ w [...]. Ponadto, organ kompletnie pominął fakt, że w kwietniu, w związku z III falą pandemii Covid-19, panowała trudna sytuacja w służbie zdrowia z uwagi na braki wśród personelu medycznego, a zwłaszcza wśród lekarzy. Skarżący miał również zobowiązania wobec pacjentów, gdyż zostały już umówione terminowe wizyty, które realizował on bezpośrednio w Poradni, a nie poprzez teleporady. Nie miał również możliwości zapewnienia w tak krótkim czasie zastępstwa, a jednocześnie był odpowiedzialny za swoich pacjentów. Świadczył dodatkową pracę w celu faktycznego wygaszenia umowy z SPG ZOZ w [...] oraz w ramach siły wyższej wynikającej ze stanu pandemii Covid-19, czego organ wydający zaskarżoną uchwałę w żadnej mierze nie uwzględnił. Ponadto, uniemożliwienie mu przedstawienia swojego stanowiska podczas posiedzenia Zarządu Powiatu, wskazuje, iż działanie organu miało na celu jak najszybsze usunięcie go z zajmowanego stanowiska Dyrektora SPPR w [...]. Co prawda zgodnie z art. 47 ust. 3 u.d.l., kierownik podmiotu leczniczego niebędącego przedsiębiorcą nie może podejmować innego zatrudnienia bez wyrażonej w formie pisemnej zgody podmiotu tworzącego, jednakże wskazana ustawa nie przewiduje żadnej sankcji za niedotrzymanie powyższego zakazu. Brak jest również odesłania do przepisów, które taką sankcję przewidują (chociażby art. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne). Organ zatem w sposób nieuprawniony zastosował najsurowszą z możliwych sankcji, naruszając jego interes prawny. Nie podjął bowiem żadnych czynności mających na celu wezwanie go do wykonania uchwały, nie wyznaczył mu w tym celu żadnego terminu, jak również kompletnie pominął jego stanowisko w tej kwestii. Skarżący zauważył, że nigdy nie był karany dyscyplinarnie, nigdy Organy Powiatu nie zgłaszały żadnych zastrzeżeń co do jego pracy, co więcej, cieszy się on dużym szacunkiem i poparciem ze strony [....] środowiska lekarskiego i pacjentów, których interesem i dobrem zawsze się kierował. Poza tym, jest on objęty tzw. ochroną przedemerytalną, a podjęty tryb rozwiązania umowy o pracę jest jedynym prawnie dopuszczalnym w stosunku do tego typu osób. Jest zgodny z prawem jednak tylko wtedy jeżeli istnieje ku temu rzeczywista merytoryczna przyczyna, a nie działanie (jak w niniejszej sprawie) o podłożu czysto politycznym. W odpowiedzi na skargę Zarząd Powiatu [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że uchwała z dnia 17 marca 2021 r. o odwołaniu zgody na podjęcie dodatkowego zatrudnienia była podyktowana faktem, iż z dniem 1 marca 2021 r. SPPR w [...] objęło zasięgiem swojego działania poza powiatem [...] i Miastem [...] obszar powiatów: [...], [...] i [...], a liczba personelu zwiększyła się ponad 100 osób. Chodziło więc o zapewnienie Dyrektorowi SPPR w [...] wystarczającej ilości czasu i zdolności do kierowania tak dużym obszarowo i personalnie podmiotem leczniczym. Skarżący nie złożył do powyższej uchwały żadnych zastrzeżeń, a świadcząc dodatkową pracę po dniu 31 marca 2021 r. w wymiarze 42 godzin w Samodzielnym Publicznym Gminnym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w [...] naruszył niewątpliwie jej postanowienia. Skarżącemu zapewniony został czynny udział w sprawie, z tym, że osobiste złożenie wyjaśnień nie było możliwe z uwagi na przebywanie przez wymienionego na zwolnieniu lekarskim od dnia 5 maja 2021 r. Wyjaśnienia te złożone zostały w piśmie z dnia 27 maja 2021 r. i Zarząd Powiatu [...] przed podjęciem skarżonej uchwały zapoznał się z nimi. Ponadto, uzyskana została opinia Rady Społecznej SPPR w [...]. Podjęta uchwała zawiera zaś szczegółowe uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola działalności administracji publicznej, którą sprawuje sąd administracyjny odbywa się pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Formy działalności organów administracji podlegające takiej kontroli określa art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Jedną z nich jest akt organu jednostki samorządu terytorialnego inny niż określony w pkt 5 (a zatem nie stanowiący aktu prawa miejscowego), podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej. Bez wątpienia skarżoną w niniejszej sprawie uchwałę należy zaliczyć do powyższej grupy aktów. Pochodzi ona od Zarządu Powiatu [...], który w myśl art. 8 ust. 2 pkt 2 u.s.p. stanowi organ jednostki samorządu terytorialnego jaką jest powiat. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.s.p., powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Jednym z takich zadań jest - w myśl art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p. - zatrudnianie i zwalnianie kierowników jednostek organizacyjnych powiatu. Jednostkę organizacyjną Powiatu [...] stanowi samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej w postaci Samodzielnego Publicznego Pogotowia Ratunkowego w [...]. Uchwała o rozwiązaniu umowy o pracę z kierownikiem takiej jednostki – Dyrektorem dotyczy niewątpliwie sprawy "z zakresu administracji publicznej", bowiem jak wynika z powołanego wyżej art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p. stanowi wyraz działalności Powiatu [...] w ramach powierzonego mu przez ustawę o samorządzie powiatowym zadania publicznego. Uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., sąd stwierdza jej nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). W przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia jest uchwała organu powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, istotne znaczenie mają jeszcze regulacje ustawy o samorządzie powiatowym, które precyzują podmiot uprawniony do złożenia skargi. I tak, w myśl art. 87 ust. 1 u.s.p., jest nim każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą organu powiatu z zakresu administracji publicznej. Wyżej wskazano już, że przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi taką właśnie uchwałę z uwagi na to, że wywołuje skutki w sferze administracji publicznej tj. rozwiązuje umowę o pracę z osobą będącą na stanowisku dyrektora samodzielnej publicznej placówki medycznej. Nie ma przy tym znaczenia, że skutek tego aktu występuje również w sferze związanej z prawem pracy tj. ustania stosunku pracy. Kwestia powyższa, a więc dotycząca podwójnych konsekwencji tego rodzaju uchwały jako braku przeszkody w jej zaskarżeniu do sądu administracyjnego została przesądzona w orzecznictwie sądowym, gdzie wskazano, że sąd administracyjny i sąd pracy badają taką uchwałę stosując różne unormowania prawne, a zatem biorąc pod uwagę różne kryteria jej oceny. Zatem to, że dany akt administracyjny wywołuje skutki w zakresie prawa pracy i podlega kontroli sądu powszechnego z punktu widzenia unormowań Kodeksu pracy nie powoduje, że z tej przyczyny przestaje być on także aktem administracyjnym mogącym stanowić przedmiot badania sądu administracyjnego (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1.09.2016 r. I OSK 956/16, z 8.12.2020 r. II OSK 494/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 3.02.2021 r. III SA/Gl 652/20). Legitymacja skarżącego w niniejszej sprawie jest oczywista, bowiem w związku z uchwałą Zarządu Powiatu [...] został on pozbawiony stanowiska Dyrektora Pogotowia oraz jednocześnie pracy, bowiem stosunek pracy został z nim rozwiązany. Przechodząc do dalszych kwestii należy podnieść, że postępowanie przed organem samorządu powiatu kończące się podjęciem przez ten organ uchwały nie jest regulowane przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Nie jest zatem możliwe odnoszenie wynikających z tego aktu prawnego obowiązków do organu jednostki samorządu terytorialnego procedującego w przedmiocie podjęcia danej uchwały. Nie oznacza to jednak, że organ ten może w postępowaniu poprzedzającym uchwałę działać dowolnie, bez jakichkolwiek reguł. Pokreślić trzeba, że wedle art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Obowiązuje je zatem zasada praworządności. Powierzone im zadania publiczne powinny podejmować zgodnie z prawem i zgodnie ze standardami postępowania właściwymi państwu demokratycznemu. Powołać też trzeba rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 6 września 2001 r. zatwierdzającą Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej. W myśl art. 16 ust. 1 tego aktu, w przypadkach, w których ma zostać wydana decyzja dotycząca praw lub interesów jednostki, osoba ta ma prawo przed podjęciem decyzji przedstawić swoje uwagi na piśmie i w razie potrzeby przedstawić ustnie swoje spostrzeżenia. Z kolei, zgodnie z art. 18 ust. 1, w odniesieniu do każdej decyzji, która może mieć negatywny wpływ na prawa lub interesy jednostki, podaje się powody, na których została ona oparta; w tym celu należy jednoznacznie podać istotne fakty i podstawę prawną podjętej decyzji. W myśl art. 18 ust. 2 rezolucji, urzędnik odstępuje od wydania decyzji, które opierałyby się na niewystarczających, niejasnych podstawach, lub które nie zawierałyby indywidualnej argumentacji. Chociaż więc organy jednostek samorządu terytorialnego przed podjęciem uchwały w danym przedmiocie nie są zobligowane do stosowania unormowań K.p.a., to w istocie niektóre z rozwiązań z aktu tego wynikające - jak wyżej zaznaczono - wyprowadza się z przedstawionych wyżej reguł konstytucyjnych i tzw. zasad dobrej praktyki administracyjnej. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należało, zdaniem Sądu, uznać, że wskazane reguły nie zostały przez Zarząd Powiatu [...] zachowane. Jak słusznie podniósł skarżący, przed wydaniem w dniu [...] marca 2021 r. uchwały, którą odwołano mu zgodę na podjęcie dodatkowego zatrudnienia, nie umożliwiono mu wypowiedzenia się. Nie miał zatem możliwości jakiegokolwiek ustosunkowania się do stanowiska organu, w tym przedłożenia stosownych dokumentów na potwierdzenie swojej argumentacji. Tymczasem, akt ten okazał się mieć bardzo dotkliwe dla skarżącego skutki, bowiem jego działanie - sprzeczne z treścią uchwały - doprowadziło do podjęcia kolejnej uchwały, stanowiącej obecnie przedmiot zaskarżenia, która pozbawiła go stanowiska i pracy. Ponadto, Zarząd przed podjęciem uchwały w dniu [...] marca 2021 r., ani w samej uchwale z [...] marca 2021 r., nie wyznaczył skarżącemu jakiegokolwiek terminu na zaprzestanie wykonywania przez niego dodatkowego zatrudnienia, nie wskazując jednocześnie rygoru związanego z brakiem zastosowania się do tego wezwania. Wreszcie, zauważenia wymaga, że przed podjęciem powyższej uchwały, jak i uchwały z dnia 8 czerwca 2021 r. organ ten nie przeanalizował umowy łączącej A. J. z Samodzielnym Publicznym Gminnym Zakładem Opieki Zdrowotnej w [...], na mocy której wykonywał on swoje obowiązku lekarskie. Nie miał tym samym wiedzy, na jaki okres umowa ta została zawarta i jakie przewidziano w niej zasady jej rozwiązania. Decydując więc o odwołaniu zgody na dodatkowe zatrudnienie, nie wiedział, jakimi prawnymi możliwościami "rozstania się" z dodatkowym pracodawcą dysponował skarżący. Tego rodzaju postępowanie należy jednoznacznie ocenić jako niedopuszczalne, bowiem nie uwzględniające tego, że skarżący mógł nie posiadać możliwości tak szybkiego podjęcia czynności, których od niego oczekiwano. Złamałby bowiem w ten sposób nie tylko reguły prawne, ale także zasady uczciwego postępowania tak wobec swojego pracodawcy, jak i wobec jego pacjentów. Wskazać też trzeba, że skarżona uchwała została podjęta w dniu [...] czerwca 2021 r., a zatem, kiedy A. J. od dłuższego już czasu, bowiem od maja 2021 r. nie świadczył pracy na rzecz SPGZOZ w [...], a zatem nie istniała sytuacja, która stanowiła podstawę kwestionowanej uchwały tj. zatrudnienie w Pogotowiu w [...] z równoczesnym dodatkowym zatrudnieniem tzn. w SPGZOZ w [...]. Wreszcie, należy podnieść kwestię nazbyt ogólnikowego uzasadnienia skarżonego aktu. Zarząd przedstawił wprawdzie dość szczegółowo stan faktyczny sprawy, jednak ocena prawna jest zbyt skąpa. Nie zawiera bowiem szerszej argumentacji odnośnie do przyczyny rozwiązania umowy o pracę, zwłaszcza w kontekście uznania jej za ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych i poza skrótowym przytoczeniem, nie odnosi się do stanowiska skarżącego przedstawionego w piśmie z dnia 27 maja 2021r. Wyżej opisane postępowanie Zarządu Powiatu [...] dało, w ocenie Sądu, podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały z dnia [...] czerwca 2021 r. Działania organu świadczą bowiem o jego dowolności, co nie powinno mieć miejsca, bowiem nie pogłębia zaufania obywatela do podmiotów wykonujących zadania publiczne. Organ winien bowiem przed podjęciem uchwały, niosącej za sobą daleko idące przecież konsekwencje, zapewnić jej adresatowi możliwość czynnego uczestnictwa w podejmowanych czynnościach i przekonanie, że poddano analizie wszystkie istotne dla sprawy fakty. Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt I wyroku w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a. Natomiast orzeczenie o kosztach postępowania znajduje podstawę w art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi w kwocie 300 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w wysokości 480 zł (zgodnie z§ 14 ust.1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - Dz.U. poz. 1800 ze zm.), jak też opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.