II SA/Rz 1199/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2026 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 14 lipca 2025 r. nr SKO.4173/2/2025 w przedmiocie odmowy zmiany lasu na użytek rolny I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia 10 maja 2024 r., nr OŚ.6164.1.5.2024; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego W. T. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z 14 lipca 2025 r. nr SKO.4173/2/2024, wydana w przedmiocie odmowy zmiany lasu na użytek rolny. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Wnioskiem z 19 lutego 2024 r. WT (dalej: "skarżący") zwrócił się do Starosty [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") o zmianę lasu na działkach nr [...] na użytek rolny. Wnioskodawca podał, że drzewostan porastający wnioskowane działki jest w złej kondycji technicznej i zdrowotnej. Ponadto drzwostan tworzą gatunki drzew niepożądanych, które wypierają gatunki charakterystyczne dla danego obszaru i dlatego prowadzenie prawidłowej gospodarki leśnej jest dla właściciela lasu utrudnione. Ponadto posiada status rolnika, opłaca podatek rolny, ma odpowiedni sprzęt i przydatne doświadczenie do prowadzenia gospodarstwa rolnego. W przeszłości działki były własnością jego rodziców i uprawiali oni na nich rolę. Wnioskodawca wytłumaczył, że zaniedbał uprawę roli i z czasem teren opanowany został przez gatunki pionierskie drzew lekkonasiennych, co spowodowało przekwalifikowaniem użytku rolnego na leśny. Decyzją z [...] maja 2024 r. nr [...] Starosta odmówił zmiany lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa na użytek rolny, na działkach [...]. Starosta wskazał, że działka nr [...] ma powierzchnię 0,9984 ha i sklasyfikowano na niej użytek Ls (III) na 0,9651 ha oraz użytek Ps (IV) na 0,0333 ha, natomiast działka nr [...] ma powierzchnię 0,2164 ha i sklasyfikowano na niej użytek Ls (III) na 0,1967 ha oraz użytek Ps (IV) na 0,0197 ha. Łączna powierzchnia lasu na ww. działkach wynosi 1,1618 ha. Działki stanowią własność skarżącego. Działki objęte wnioskiem graniczą od strony północnej z działkami, na których sklasyfikowano użytek Ls (III), od wschodu z działką, na której sklasyfikowano użytek Lzr, od strony południowej z działkami, na których sklasyfikowano użytek Ls (V) oraz R (Ilia), od strony zachodniej Ls (III) oraz dr. Wnioskowane działki są objęte uproszczonym planem urządzenia lasu, zatwierdzonym zarządzeniem Starosty [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...], na okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2024 r. Według uproszczonego planu urządzenia lasu, działki leżą w oddziale 1, pododdziale x i y. Dla oddziału 1 pododdziału x typem siedliskowym lasu jest las wyżynny świeży-Lwyzśw, typ drzewostanu został opisany jako dębowo-bukowy, zwarcie koron drzew jest umiarkowane, ponadto na 20% powierzchni, występuje podszyt. Gatunkiem głównym jest brzoza w weku około 29 lat w I kl. bonitacji. Wskazaniem gospodarczym jest trzebież późna w wielkości 32 m3/ha. Natomiast oddział 1 pododdział y został opisany jako halizna. Typem siedliskowym lasu jest las wyżynny świeży- Lwyżśw, gdzie gatunkiem głównym w założeniu jest buk w II kl bonitacji. Wskazaniami gospodarczymi są: melioracje agrotechniczne, odnowienie powierzchni jodłą, bukiem i modrzewiem, pielęgnacja oraz czyszczenia wczesne. Z informacji uzyskanych od Wójta Gminy [...], wynika, że objęte wnioskiem działki leżą na terenie, na którym brak jest obowiązującego uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże według Studium Uwarunkowań i kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] działka nr [...] położona jest w terenie oznaczonym jako: RO - obszary rolno- osadnicze oraz M - obszary zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej oraz mieszkalno-usługowej. Natomiast działka nr [...] położona jest w całości w terenie oznaczonym jako RO - obszary rolno osadnicze. Organ I instancji podał, że zgodnie z art. 13 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2025 r. poz. 567) – dalej: "u.l.", w stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, starosta dokonuje zmiany lasu na użytek rolny w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. W ocenie Starosty, treść wskazanej regulacji nakazuje organowi podejmującemu rozstrzygnięcie dokonać na jego podstawie oceny czy przedkładanym żądaniom zmiany lasu na użytek rolny towarzyszą szczególne potrzeby jego właścicieli. Obecnie obowiązujące przepisy prawa nie definiują jednak tego pojęcia, ani nie wykazują sytuacji, kiedy może mieć ono zastosowanie. Rozstrzygnięcia wydawane na podstawie art. 13 ust. 2 u.l. mają zatem typowo uznaniowy charakter. Zdaniem organu I instancji, szczególnie uzasadniona potrzeba właściciela lasu, mająca umożliwiać przekształcenie lasu w użytek rolny, musi być aktualna (realna) w dacie występowania z wnioskiem, a nie tylko być potencjalna. Ważna potrzeba życiowa właściciela lasu, która skłoniła go do wystąpienia z wnioskiem, winna być na tyle realna, że jej szybkie niezaspokojenie stanowiłoby wręcz zagrożenie dla egzystencji właściciela lasu. W ocenie Starosty, skarżący nie wykazał, że w opisywanej sprawie zachodzą szczególnie uzasadnione potrzeby właściciela lasu, umożliwiające wnioskowaną zmianę lasu na użytek rolny zgodnie z art. 13 ust. 2 u.l. W szczególności nie wykazał, że ze względu na jego sytuację życiową i materialną taka zmiana jest niezbędna. Zdaniem Starosty, wskazanie przez wnioskodawcę wyłącznie planowanego sposobu użytkowania gruntu nie daje wystarczającej podstawy do dokonania zgodnego z przepisami ustawy o lasach rozstrzygnięcia, odpowiadającego oczekiwaniu strony. Właściciel działek nie udowodnił, że zmiana lasu na rolę na wnioskowanym terenie jest dla niego niezbędna i konieczna. Wnioskodawca opisał jedynie chęć powiększenia swojego gospodarstwa rolnego. Z jego wniosku wynika, że teren został zaniedbany przez poprzednich i obecnych właścicieli, co skutkowało porośnięciem terenu drzewami charakterystycznymi dla sukcesji naturalnej. Nie stanowi to jednak "szczególnie uzasadnionej potrzeby" do przeprowadzenia zmiany użytkowania. Organ nie może pominąć wymogu prawa, aby w postępowaniu została dokonana ocena, czy zachodzą takie okoliczności, które obiektywnie można uznać za szczególnie uzasadnione potrzeby właścicieli lasów, bo tylko po dokonaniu takiego ustalenia organ może dokonać zmiany lasu na użytek rolny. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.l., nawet po dokonaniu potwierdzenia zaistnienia szczególnych okoliczności organowi pozostawiono swobodę co do kierunku orzekania. Organ zobowiązany jest do sprawdzenia, czy nie istnieje interes społeczny, który mógłby stać w sprzeczności z interesem strony, w tym konkretnym przypadku zmiany lasu na użytek rolny, a w przypadku wystąpienia konfliktu interesów, do oceny, który z nich jest nadrzędnym i powinien zostać zabezpieczony. W ocenie Starosty analiza wszystkich okoliczności dotyczących wnioskowanych działek leśnych prowadzi do stwierdzenia, że interes strony musi ustąpić interesowi społecznemu. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji, podnosząc wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ I instancji nie wskazał w uzasadnieniu decyzji jakie okoliczności zostały uznane za udowodnione i jakie stanowiły podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Ponadto Starosta nie powołał biegłego oraz nie przesłuchał stron i świadków, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że w realiach opisywanej sprawy interes społeczny winien przeważyć nad interesem strony. Decyzją z 14 lipca 2025 r. nr SKO.4173/2/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że mając na uwadze motywy na jakich wnioskodawca opiera podstawę żądania w zakresie zmiany lasu na użytek rolny, oparte na potrzebie powiększenia gospodarstwa rolnego, organ I instancji zasadnie odmówił spełnienia żądania. Wnioskodawca nie wykazał okoliczności uzasadniających odstąpienie od zasad wynikających z ustawy o lasach, których celem jest trwałość utrzymania lasów, powiększanie ich zasobów oraz zapewnienie ciągłości użytkowania lasów. Postanowienia art. 13 ust. 2 u.l. stanowi odstępstwo od tych zasad i zgodnie z wolą ustawodawcy może mieć zastosowanie jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Pojęcie użyte w tym przepisie wskazuje, że ustawodawca zezwala na zmianę przeznaczenia lasu jedynie w sytuacjach wyjątkowych, a mianowicie; w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. Właściwie zatem oceniony został stan faktyczny i prawny sprawy, a organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował pojęcie "szczególnie uzasadnionych potrzeb", które w niniejszej sprawie, nie zostało uzasadnione potrzebami ponadprzeciętnymi, niezwyczajnymi, odróżniającymi się od ogółu potrzeb. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podało, że nie doszło do naruszenia art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a." poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w tym gloryfikację interesu społecznego kosztem interesu strony, ponieważ stan faktyczny został wyjaśniony i właściwie oceniona przesłanka normatywna. Strona miała możliwość składania wyjaśnieni w postępowaniu, a cały materiał dowodowy został przeanalizowany i podjęta decyzja pozostaje w zgodzie z ograniczeniem ukształtowanym postanowieniami ustawy. W sprawie brak jest również potrzeby powoływania biegłego, gdyż ocena "szczególnie uzasadnionych potrzeb"- nie wymaga wiadomości specjalnych. W konkluzji organ I instancji właściwe ocenił wskazane przez wnioskodawcę przesłanki, odnosząc się do wszystkich okoliczności sprawy, wydając właściwą decyzję w sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, WT wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w postępowaniu odwoławczym wszystkich istotnych okoliczności sprawy: – zamiaru poszerzenia przez skarżącego gospodarstwa rolnego na własny użytek; – opłacania przez skarżącego podatku rolnego od działek objętych niniejszym postępowaniem; – zamiaru pozyskiwania przez skarżącego ekologicznych płodów rolnych na działkach – objętych niniejszym postępowaniem;  – zamiaru skarżącego polegającego na rozwinięciu ekoturystyki na przedmiotowych działkach, tj. hodowli danieli i alpak; 2. art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art, 11 k.p.a. poprzez nienależyte, niedostateczne i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na brak odniesienia się przez Kolegium do zarzutów zawartych w odwołaniu, co w konsekwencji uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie zaskarżonej decyzji organu I instancji w mocy w wyniku niewłaściwej kontroli zaskarżonej decyzji przez Kolegium, przejawiającej się w braku odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu: – naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w tym gloryfikację interesu społecznego kosztem interesu skarżącego; – naruszenia art. 50 k.p.a. poprzez brak wezwania do złożenia dodatkowych wyjaśnień, w tym pozyskania większej ilości dowodów lub zeznań mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; – naruszenia art. 77 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; – naruszenia art. 84 k.p.a. poprzez brak pozyskania wiadomości specjalnych w postaci opinii biegłego; – naruszenia art. 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ odwoławczy na przypuszczeniach, a nie na dowodach; – naruszenia art. 13 ust. 2 u.l. poprzez dowolność w rozpatrzeniu przesłanki szczególnie uzasadnionej potrzeby właściciela lasu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, a wyłącznym jej kryterium jest legalność czyli zgodność z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). W ramach tej kontroli Sąd bierze pod uwagę naruszenia prawa i przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) - zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. Z istoty kontroli legalności wynika, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddając kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach wyżej opisanych, Sąd stwierdził, że skarga okazała się zasadna. Nie budzi wątpliwości, że co do zasady właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania a w szczególności do realizacji obowiązków wymienionych w art. 13 ust. 1 u.o.l. Ustawodawca przewidział również, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów, zgodnie z treścią art. 13 ust. 2 u.o.l. WSA w Rzeszowie w wyroku z 1 marca 2022 r., II SA/Rz 1625/21 trafnie przyjął, że ratio legis art. 13 ust. 2 ustawy o lasach sprowadza się do odstąpienia od systemowej zasady ochrony i utrzymania lasu na rzecz interesu partykularnego jego właściciela, o ile jest on szczególnie uzasadniony. Ostatecznych konkluzji co do możliwości zastosowania art. 13 ust. 2 ustawy o lasach nie można sformułować bez uwzględnienia art. 7 k.p.a., który zobowiązuje organy prowadzące postępowanie do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Art. 7 k.p.a. proklamuje ogólnosystemową zasadę rozstrzygania spraw administracyjnych, przy jednoczesnej parametryzacji interesu publicznego i interesu indywidualnego. Tam gdzie przepisy prawa dają organowi możliwość rozstrzygnięcia sprawy w zależności do tego, jak kształtuje się relacja interesu publicznego do interesu indywidualnego, decyzja na niekorzyść jednostki powinna być uzasadniona szczególnie wnikliwie, z należytym wyeksponowaniem argumentacji wyjaśniającej dlaczego in casu, interes strony musiał ustąpić przed interesem publicznym. Na gruncie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach niewątpliwie mamy do czynienia z normą, której zakres stosowania i normowania odpowiada zasadzie wyrażonej w art. 7 k.p.a. (in fine). Wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie przekształcenia lasu na użytek rolny organ poddaje ocenie, czy interes, a więc spodziewane z przekształcenia korzyści właściciela lasu wyrażają takie wartości, które aksjologicznie uzasadniają odstąpienie od ochrony tego elementu przyrody. Ustaleniu nie podlegają wyłącznie te okoliczności, które składają się interes indywidualny właściciela lasu, ale również i te, które kształtują interes publiczny inkorporowany w nieruchomości stanowiącej las. Nie można a limine przyjąć, że każdy las przedstawia tę samą wartość publiczną. By adekwatnie poczynić ustalenia w tym zakresie należy wziąć pod uwagę takie okoliczności jak: wielkość lasu, jego wiek, utrzymanie (stan/kondycja) oraz rodzaj (powszechność/rzadkość) drzewostanu, położenie w zwartym kompleksie leśnym, odległość od działek rolnych, sąsiedztwo infrastruktury przemysłowej, drogowej, (każdej nie-leśnej), wykorzystanie lub możliwość wykorzystania do produkcji i gospodarki leśnej, itp. "Aksjologiczne nasycenie" interesu publicznego uzasadniające ochronę lasu przed przekształceniem w użytek rolny w oparciu o art. 13 ust. 2 ustawy o lasach, kształtuje się różnie, w zależności od ustalonej w oparciu o powyższe kryteria charakterystyki konkretnego lasu. Należyte wyjaśnienie tych kwestii może stanowić punkt wyjścia do oceny, czy interes publiczny reprezentowany przez konkretny las, powinien "ustąpić" wobec potrzeb indywidulanych jego właściciela." (zob. również wyroki WSA w Rzeszowie z 6.11.2018 r., II SA/Rz 680/18, i z 12.11.2024r., II SA/Rz 1090/24). Sam fakt wyposażenia organu administrującego w kompetencję uznaniową nie upoważnia jednak automatycznie do twierdzenia, że zarówno działanie, jak i podjęte w jego wyniku rozstrzygnięcie w ramach uznania, z tego tylko względu, że ma charakter dyskrecjonalny, opiera się na podstawie materialnoprawnej, którą należy traktować jako zawierającą unormowania wyjątkowe i tym samym podlegającej wykładni zwężającej. Dla oceny, czy określona regulacja prawna stanowi wyjątek od ogólnych zasad, konieczna jest każdorazowa kompleksowa analiza tej właśnie regulacji. W rozpoznawanej sprawie organy orzekające dokonały takiej właśnie zawężającej wykładni wprowadzając argumentację szczególnego przypadku do całkowitego wykluczenia zastosowania przyznania stronie uprawnienia do zmiany sposobu użytkowania nieruchomości, której jest właścicielem. Słusznie to zostało zakwestionowane w skardze. Przechodząc zatem na tle powyższych ustaleń do wykładni normy materialnoprawnej zakodowanej w art. 13 ust. 2 ustawy o lasach pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że norma dopuszczająca możliwość zmiany lasy na użytek rolny została w powyższym przepisie zakodowana przy użyciu pojęć nieostrych, takich jak: "szczególnie uzasadnione potrzeb" właścicieli lasu. Sąd stwierdza, że argumenty podane przez skarżącego tak we wniosku, a następnie w odwołaniu zostały pominięte oceną w zakresie uzasadnionych potrzeb właściciela lasu, który zamierza powiększyć areał prowadzonego wspólnie ze swoją rodziną gospodarstwa rolnego. Z akt administracyjnych sprawy, co nie zostało zakwestionowane przez organy wynika, że działki, co do których skarżący wystąpił o przekształcenie lasu na użytek rolny w przeszłości były uprawiane przez jego matkę, która prowadziła gospodarstwo rolne. Skarżący podął, że od 2007r. po przeprowadzeniu modernizacji ewidencji gruntów teren ten został zakwalifikowany jako las. Jest to zatem okres niezbyt długi, a na skutek zaniechania uprawy tych działek zarosły samosiejkami. Dowodzą tego zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy. Zatem teren, o przekształcenie, którego wnioskuje skarżący nie był lasem w takim ujęciu długotrwałym, na obszarze którego byłaby prowadzona gospodarka leśna. Organy orzekające pominęły tę kwestię, która ma istotne znaczenie dla oceny spełnienia przesłanki szczególnie uzasadnionych potrzeb. Wnioskowane przez skarżącego działki o przywrócenie na nich użytku rolnego graniczą z lasem, ale także graniczą z innymi uprawami. Teren ten powiązany jest komunikacyjnie z działką, na której znajduje się dom mieszkalny skarżącego, gdyż położone są przy tej samej drodze i w bliskim sąsiedztwie. Położenie działek objętych wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania i działki, na której znajduje się dom skarżącego zostało okazane na rozprawie przed sądem na mapach (karta akt admin nr 21 organu I instancji), które wg opisu: "Wydruk ma charakter poglądowy i nie jest dokumentem". Na mapach tych nie ma numerów działek, a w aktach sprawy brak jest mapy z ewidencji gruntów i budynków pokazującej położenie domu skarżącego względem działek, o które chciałby poszerzyć prowadzenie gospodarstwa rolnego. Nie można przy tym pomijać twierdzeń skarżącego, że w studium wnioskowany do przekształcenia teren określony jest jako obszary rolno-osadnicze. Wyjaśnienia zatem wymaga, czy twierdzenia skarżącego istotnie są prawdziwe, czy użytek leśny został wprowadzony w wyniku modernizacji ewidencji gruntów w 2007r. Z tego względu Sąd uznał, że doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i 107 § 3 k.p.a., gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera oceny indywidualnej sytuacji skarżącego. Sąd za prawidłowe uznaje stanowisko Kolegium, że w przedmiotowej sprawie zbędna jest ocena biegłego. Uwzględnienie wyżej wskazanych okoliczności w myśl przedstawionej wyżej wykładni art. 13 ust. 2 u.l. winno prowadzić do wniosku, że przyznanie bezwzględnego prymatu interesu publicznego przejawiającego się w ochronie terenów leśnych nad interesem indywidualnym skarżącego nie powinno mieć w niniejszej sprawie miejsca. Zamiarem skarżącego jest więc kontynuacja sposobu zagospodarowania terenu, jaki istnieje już na terenach sąsiadujących z przedmiotowym użytkiem leśnym. Skarżący jest rolnikiem i jego żona ma wykształcenie rolnicze, co wskazuje na rzeczywistą możliwość wykorzystania użytków rolnych zgodnie z ich charakterem. W ocenie Sądu realizacja niezaspokojonych potrzeb związanych z poszerzeniem gospodarstwa rolnego mieści się w zakresie przedmiotowym przesłanki "szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów". Mając na uwadze wykazany przez Skarżącego cel zagospodarowania użytków rolnych po ich przekształceniu w powiązaniu ze wskazanymi powyżej okolicznościami dotyczącymi cech samego użytku leśnego oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w toczeniu tego terenu (zabudowa mieszkaniowa wraz z infrastrukturą drogową) należało w ocenie Sądu uznać, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki, umożliwiające zastosowanie art. 13 ust. 2 ustawy o lasach w odniesieniu do skarżącego. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego - tj. art. 13 ust. 2 ustawy o lasach poprzez jego błędne zastosowanie i przepisów procesowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. a i lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd w pkt II sentencji orzeczenia zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego, stanowiących równowartość uiszczonego wpisu sądowego (200 zł). Prowadząc ponownie postępowanie organy będą związane oceną prawną i wskazaniami Sądu wynikającymi wprost z uzasadnienia. Powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).