II SA/Rz 1201/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi S. G. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] -skargę oddala- II SA/Rz 1201/11 UZASADNIENIE Uchwałą z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] Rada Gminy [...] uchwaliła regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy [...]. W § 25 pkt 1 uchwały zleciła jej wykonanie Wójtowi Gminy [...], zaś w § 25 pkt 4 postanowiła, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. W podstawie prawnej uchwały Rada wskazała art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ). Pismem z dnia 22 września 2011 r. S. G. wezwał Radę Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa dokonanego w/w uchwałą. Wskazał, że zawiera ona definicje pojęć, które stanowią powtórzenie przepisów powszechnie obowiązujących, zawartych w innych ustawach lub modyfikację istniejących norm o charakterze powszechnie obowiązującym. W szczególności w/w uchwała zawiera następujące definicje: - "właściciela nieruchomości", "nieczystości ciekłych", "zbiorników bezodpływowych" – zdefiniowane już w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, - "odpadów komunalnych", "odpadów ulegających biodegradacji", "odpadów niebezpiecznych" – zdefiniowane już w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, wprowadzając modyfikacje tych pojęć, - "chodnika" – modyfikując definicję tego pojęcia zawartą w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, - "sprzętu elektrycznego i elektronicznego", których definicja zawarta jest w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektronicznym i elektrycznym, - "zwierząt domowych", "zwierząt gospodarskich", "zwierząt bezdomnych" – zdefiniowane w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Uchwała nakłada na właścicieli nieruchomości liczne obowiązki dotyczące zbierania, przechowywania i przekazywania odpadów, gospodarowania nieczystościami ciekłymi i przyłączania nieruchomości do sieci kanalizacyjnych, utrzymywania nieruchomości w czystości, utrzymywania budynków i urządzeń w odpowiednim stanie technicznym, usuwania zwisających gałęzi drzew lub krzewów oraz sprzątania pozostałości po opadach atmosferycznych. Rada Gminy uchwaliła te obowiązki, mimo uregulowania ich w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, przez co przekroczyła swoje uprawnienia, o których mowa w art. 4 pkt 2 tej ustawy. Wskazano, że ustawa ta nie upoważnia Rady Gminy do nałożenia zakazu spalania odpadów o jakim mowa w § 8 pkt 1 w/w uchwały zwłaszcza, że rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które posiadacz odpadów może przekazywać osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, dopuszcza niektóre rodzaje odpadów do wykorzystania jako paliwo. Ponadto szczegółowe zakazy dotyczące gospodarki odpadami, w tym sposobu ich przechowywania nie znajdują oparcia w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości (...) i naruszają art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W dalszej kolejności stwierdzono, że Rada Gminy określając w § 11 uchwały normy produkcji odpadów dla gospodarstw domowych i innych podmiotów przekroczyła upoważnienie zawarte w art. 4 ust.2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gdyż norma ta zawiera jedynie upoważnienie dla rady gminy do określenia rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń zaś rada gminy obowiązana jest do uwzględniania a nie do określania średniej ilości odpadów możliwych do zużycia. Ponadto ani ustawa o utrzymaniu czystości (...), ani żaden inny akt nie daje radzie gminy upoważnienia do nałożenia obowiązku wyposażenia nieruchomości w odrębne urządzenia do gromadzenia odpadów, gdy w tym samym budynku znajdują się lokale mieszkalne i lokale użytkowe. Ponadto Rada Gminy nałożyła także na właścicieli zwierząt domowych szereg obowiązków dotyczących oznakowania zwierząt i gromadzenia danych osobowych ich właścicieli przez co rażąco naruszyła art. 2, 7 i art. 51 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji, a także art. 4 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości(...). Wskazano, że zobowiązanie obywateli do udostępniania swoich danych osobowych zgodnie z art. 51 Konstytucji może nastąpić jedynie na podstawie ustawy. Nałożenie takiego obowiązku w drodze aktu prawa miejscowego jest niezgodne z prawem. W wezwaniu podniesiono także, że zaskarżona uchwała nakłada na właścicieli nieruchomości obowiązek przeprowadzenia deratyzacji na terenie ich nieruchomości, podczas gdy art. 4 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy upoważnia radę gminy do wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowi deratyzacji i terminy jej przeprowadzenia. Art. 4 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości (...) nakłada na radę gminy obowiązek dostosowania regulaminu do gminnego planu gospodarki odpadami w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od daty uchwalenia tego planu. Rada Gminy [...] do dnia złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie dostosowała zaskarżonego regulaminu do Związkowego Planu Gospodarki Odpadami dla gmin Związku Komunalnego "[...]" aktualizacji na lata 2010-2013. S. G. wskazał, że jego interes prawny w usunięciu w/w naruszeń polega na tym, że w oparciu o postanowienia przedmiotowej uchwały zawierającej regulamin Wójt Gminy [...] nałożył na niego obowiązek podpisania umowy na wywóz odpadów komunalnych a następnie wobec jego niewykonania złożył do Sądu Rejonowego w Ł. Wydział II Karny akt oskarżenia przeciwko S. G. i jego żonie za popełnienie wykroczenia. Uchwałą z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] Rada Gminy [...] odmówiła uchylenia uchwały własnej Nr [...]. W ocenie Rady Gminy [...] S. G. nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który zostałby naruszony uchwałą z dnia 29 marca 2006 r. Następnie S. G. zaskarżył opisaną na wstępie uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zarzucił jej naruszenie § 135 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej, a także art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W obszernym uzasadnieniu powtórzył szczegółowe zarzuty podniesione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał przy tym, że nie jest dopuszczalne takie działanie organu realizującego delegację ustawową , które polega na powtarzaniu bądź modyfikowaniu wiążących norm o charakterze powszechnie obowiązującym. Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie w bogatej linii orzeczniczej. Skarżący podniósł, że źródłem jego interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały jest toczące się przeciwko niemu i żonie przed Sądem Rejonowym w Ł. postępowanie w sprawie o wykroczenie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Pomimo, iż posiada on wraz z żoną umowy na wywóz odpadów komunalnych, Wójt Gminy [...] oskarża ich o obrazę przepisów tej ustawy i regulaminu ustanowionego zaskarżoną uchwałą oraz bezprawnie domaga się podpisania dodatkowych umów na wywóz odpadów komunalnych z nieruchomości o nr 569 i 561B. Tymczasem skarżący wraz z żoną podpisali jako osoby fizyczne umowy na pozbywanie się odpadów komunalnych: S. G. z Miejskim Zakładem Usług Komunalnych w Ł. a B. G. z F.U.H. M. M. Usługi Komunalne "[...]". Skarżący podniósł, że wraz z żoną prowadzą jednoosobową działalność gospodarczą i nie istnieją w obrocie prawnym jako podmioty gospodarcze, dlatego nie mogą zawrzeć odrębnych umów na wywóz odpadów komunalnych. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, że sama przynależność mieszkańca do wspólnoty samorządowej nie jest źródłem interesu prawnego legitymującego do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Skargę na tej podstawie może wnieść jedynie ten, komu przysługuje konkretne indywidualne uprawnienie lub obowiązek, wynikający z przepisów prawa materialnego i te jego uprawnienia lub obowiązki zostały naruszone konkretnym aktem organu gminy, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Za takim rozumieniem legitymacji opowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt SK 76/06, OTK-A 2008, nr 7, poz. 121. Ponadto skarga oparta na art. 101 ust. 1 w/w ustawy musi wykazywać związek pomiędzy własną prawnie zagwarantowaną sytuacją skarżącego a zaskarżoną przezeń uchwałą tzn., że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie jako indywidualnego podmiotu a nie członka określonej wspólnoty. W ocenie Rady Gminy S. G. nie udowodnił, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę materialno-prawną. Fakt, że Wójt Gminy [...] złożył wniosek o ukaranie skarżącego grzywną za naruszenie obowiązków określonych w regulaminie ustanowionym w zaskarżonej uchwale nie jest zdaniem organu naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Skarżący takiego interesu prawnego stosownie do treści art. 50 § 1 P.p.s.a. nie wykazał. Odpowiadając natomiast na zarzuty skargi Rada Gminy podniosła, że wypełniając upoważnienie ustawowe, o którym mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wprowadziła do uchwały wszystkie wymagane prawem elementy. Przytoczenie przepisów ustawy w akcie prawa miejscowego pełni funkcję informacyjną, czyni ten akt bardziej czytelnym i jest uzasadnione potrzebami mieszkańców. W regulaminie dokonano wyjaśnienia szeregu pojęć tylko na potrzeby tego aktu i nie ma znaczenia czy pojęcia te stanowią powtórzenie pojęć zawartych w ustawie czy też zostały inaczej zredagowane. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie nastąpiło przekroczenie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust. 2 powoływanej ustawy, ponieważ określenie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy nastąpiło poprzez wprowadzenie różnego rodzaju obowiązków i zakazów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej Skarga niniejsza została wniesiona w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Istotą postępowania ze skargi przewidzianej w ww. przepisie jest zatem weryfikacja – przy zastosowaniu kryterium legalności – subiektywnego twierdzenia skarżącego, że uchwała naruszyła jego interes prawny lub uprawnienie. Naruszenie to obejmuje dwa elementy: 1) negatywny skutek w sferze prawnej skarżącego poprzez zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia wynikającego z normy prawnej bądź z aktu stosowania prawa, 2) niezgodność z prawem zachowania kompetencyjnego organu gminy, które owe negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego wywołało. Elementy te muszą pozostawać w łączności z sobą, co oznacza, że naruszenie prawa musi być związane z ograniczeniem lub zniesieniem uprawnienia. Należy przy tym podkreślić, że art. 91 ustawy o samorządzie gminnym statuuje zasadę, że tylko istotne naruszenia prawa skutkują nieważnością uchwały prowadzącą do jej eliminacji z obrotu prawnego. Poddając skargę wstępnemu badaniu Sąd stwierdził, że spełnione zostały warunki formalne do jej wniesienia. Złożenie skargi poprzedzone zostało wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które skarżący skierował do Rady Gminy [...] w dniu 23 września 2011 r. Odpowiedź na to wezwanie w formie uchwały podjęta została przez Radę Gminy [...] października 2011 r., a w dniu 4 listopada 2011 r. , za jej pośrednictwem S. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zasadniczy zarzut skargi dotyczy naruszenia § 135 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (aktualnie t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 391), poprzez wykroczenie poza upoważnienie ustawowe zawarte w tym przepisie. Art. 4 ust. 1 ostatnio wymienionej ustawy upoważnia radę gminy do uchwalenia, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, regulaminu czystości i porządku na terenie gminy, będącego aktem prawa miejscowego. Art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały stanowił, że regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: 1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących: a) prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych, odpadów niebezpiecznych, odpadów wielkogabarytowych i odpadów z remontów, b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi; 2) rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych urządzeń i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych urządzeń; 3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego; 4) maksymalnego poziomu odpadów komunalnych ulegających biodegradacji dopuszczonych do składowania na składowiskach odpadów; 5) innych wymagań wynikających z gminnego planu gospodarki odpadami; 6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku; 7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach; 8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Przystępując do analizy przedstawionego zarzutu zaznaczyć należy, że zasady kształtowania prawa na obszarze gminy reguluje art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w zdaniu pierwszym, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Wyrażona tam klauzula kompetencyjna uprawniająca m. in. gminę jako jednostkę samorządu terytorialnego do stanowienia aktów prawa miejscowego na podstawie upoważnień ustawowych została też zawarta w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.). W świetle powyższych regulacji nie budzi zatem wątpliwości, że gmina przy tworzeniu aktów prawa miejscowego zobowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego jej w ustawie. D. Dąbek w: "Prawo miejscowe", Oficyna 2007, wskazuje, że relatywnie duża swoboda pozostawiona lokalnym organom prawotwórczym nie oznacza dowolności, bowiem zawsze "wykonawczy" akt prawa miejscowego wydawany jest na podstawie szczegółowego upoważnienia ustawowego. "Zawsze też, jako akt do tej ustawy wykonawczy, musi nie tylko pozostawać z nią w zgodzie (nie być z nią sprzeczny), ale także treść aktu prawa miejscowego ma uszczegóławiać, precyzować ogólne sformułowania ustawy, jego podstawowym zadaniem jest bowiem wykonywanie tej ustawy". Autorka przyrównuje upoważnienie do stanowienia aktów prawa miejscowego do upoważnienia do wydawania rozporządzeń wykonawczych, podkreślając jednak ich odmienność i wskazując, że w praktyce zauważalny jest "względnie duży stopień związania treścią ustawy przy wydawaniu wykonawczych aktów prawa miejscowego" oraz postulując, by lokalny prawodawca korzystał z treści zawartych w upoważnieniu. W orzecznictwie również podkreśla się, że wykonawczy w stosunku do ustaw charakter rozporządzenia oraz aktu prawa miejscowego, wiążący się m.in. z oparciem obu tych aktów na wyraźnym upoważnieniu ustawowym nie powoduje przyznania tym aktom równej mocy prawnej (wyrok NSA z dnia 28.05.2010 r., I OSK 531/10, System LEX nr 673876). "Związek między upoważnieniem zawartym w ustawie a aktem prawa miejscowego, wydanym na jego podstawie, w świetle art. 94 Konstytucji RP może być luźniejszy niż związek między upoważnieniem ustawowym a aktem podustawowym, w świetle art. 92 Konstytucji, zatem swoboda organu samorządu terytorialnego w przyjętej regulacji aktem prawa miejscowego jest większa, niż organu administracji publicznej przy stanowieniu aktu podstawowego" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16.09.2009 r., IV SA/Po 519/09, LEX Nr 569963). Oceniając w tym kontekście zarzuty skargi, wskazujące na powtórzenie w § 4 pkt 1-22 Regulaminu definicji pojęć zwartych w ustawie dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektronicznym i elektrycznym oraz ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, należy stwierdzić, że nie mogą one prowadzić do stwierdzenia jego nieważności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się wyraźnie na możliwość odwołania się w akcie prawa miejscowego do regulacji ustawowych. W tym zakresie przytoczenie definicji zawartej w ustawie służy uczynieniu aktu prawa miejscowego czytelnym i zrozumiałym (por. powoływany wyrok NSA z dnia 28.05.2010 r., I OSK 531/10, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7.12.2009 r., II SA/Wr 401/09, LEX Nr 583193). W ocenie Sądu taką właśnie funkcję spełnia § 4 zaskarżonego Regulaminu. Nie stanowi również istotnego naruszenia prawa stwierdzenie w tymże § 4 pkt 11 Regulaminu, że za chodnik uznaje się również wydzieloną część drogi położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości, bowiem nie jest ono modyfikacją definicji zawartej w art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a jedynie wskazaniem dla odpowiedniego jej stosowania. Podobnie nie stanowi istotnego naruszenia prawa przykładowe wymienienie w § 4 pkt 5 Regulaminu odpadów ulegających biodegradacji, przy powołaniu definicji tego pojęcia zawartej w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Sąd nie podziela również zarzutów skargi, by zawarte w rozdziale II "Wymagania w zakresie czystości i porządku na terenie nieruchomości", w § 5 zaskarżonej uchwały regulacje w zakresie gromadzenia nieczystości, zbierania odpadów, utrzymania budynków i urządzeń w stanie nie stwarzającym zagrożenia dla otoczenia, w tym usuwanie błota, śniegu, lodu, naruszały przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie Sądu stanowią one wykonanie wytycznych zawartych w art. 4 ust. 2 pkt 1 ppkt a) i b) w/w ustawy. Nie jest również zasadny zarzut przekroczenia upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez ustalenie normatywów produkcji odpadów przez gospodarstwa domowe oraz inne podmioty. § 11 zaskarżonej uchwały takich normatywów nie wprowadza, określa natomiast rodzaj i minimalną pojemność urządzeń przeznaczonych do gromadzenia odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, warunki rozmieszczania tych urządzeń i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź przez inne podmioty oraz liczby osób korzystających z tych urządzeń, co jest zgodne z art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. a) i b) powołanej wyżej ustawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, by podnoszone przez niego uchybienia naruszały jego interes prawny. Ze wskazanych względów Sąd uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały i w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.