II SA/Rz 1201/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Marcin Kamiński /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie niestwierdzenia choroby zawodowej -skargę oddala- Przedmiotem skargi AB (skarżącego) jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej również: PPIS) z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], znak: [...], wydaną w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco: W dniu 12 maja 2014 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] wpłynęło zgłoszenie AB podejrzenia choroby zawodowej z poz. 21 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Wobec powyższego PPIS wszczął postępowanie administracyjne w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], znak: [...], nie stwierdził u skarżącego choroby zawodowej - obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kodeksu pracy. W postawie prawnej decyzji organ wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (u.p.i.s.), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że w toku postępowania przeprowadzono dochodzenie epidemiologiczne, w czasie którego ustalono, że skarżący zatrudniony był w okresie: 1. od 21 listopada 1960 r. do 31 sierpnia 1967 r. w [...] na stanowisku murarza (zakład nie istnieje); 2. od 15 grudnia 1967 r. do 31 lipca 1975 r. w [...] na stanowisku szlifierza; 3. od 1 sierpnia 1975 r. do 11 sierpnia 1980 r. w [...] na stanowisku ostrzarza. Ponadto w toku postępowania skarżący wyjaśnił, że przez około 20 lat pracy zawodowej narażony był na hałas w środowisku pracy. Pracując na stanowisku murarza w [...] przygotowywał zaprawę murarską w betoniarkach elektrycznych oraz pracował młotkami ucinając i dopasowując cegły. Natomiast pracując na stanowisku ostrzarza i szlifierza w [...] ostrzył noże do wszystkich maszyn i urządzeń na potrzeby zakładu oraz obsługiwał toczaki stacjonarne z tarczami szlifierskimi o średnicy około 40 cm. Organ wskazał, że skarżący pracował w warunkach szczególnych "w systemie III-zmianowym w dniówce zadaniowej na Wydziałach: M-l, M-2, M-3, M-4, M-5, M-14", i w tym czasie nie było na wyposażeniu zakładu wyposażenia służącego ochronie słuchu. Skarżący oświadczył, że z uwagi na odległy czas od zakończenia pracy zawodowej zarówno w Spółdzielni w [...] jak i w [...] nie jest w stanie wskazać świadków, którzy potwierdziliby jego pracę w narażeniu na hałas w tych zakładach. Organ podał, że wyjaśnienia te skarżący złożył do protokołu z postępowania w sprawie choroby zawodowej z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] znak: [...] oraz do protokołu z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] znak: [...]. Organ wskazał, że oceny narażenia zawodowego na hałas skarżącego dokonano w [...], gdyż w jej struktury, w wyniku zaistniałych w [...] przekształceń, wszedł [...] w którym od 1967 r. do 1980 r. pracował skarżący. Na podstawie udostępnionych przez ww. zakład dokumentów: charakterystyki zakładu pracy, rejestrów i kart wyników badań i pomiarów poziomu hałasu, oględzin stanowisk pracy, dokumentacji technicznej i technologicznej organ ustalił, że warunki pracy na stanowisku ostrzarza i szlifierza nie uległy zmianie od czasu zatrudnienia skarżącego do chwili obecnej. Wobec powyższego w ocenie organu można przyjąć, że do zakresu obowiązków skarżącego zatrudnionego na stanowisku ostrzarza i szlifierza należało ostrzenie narzędzi ze stali narzędziowych (HSS) oraz narzędzi z węglików spiekanych. Podczas procesu ostrzenia pracowało kilkadziesiąt maszyn (szlifierek do płaszczyzn, szlifierek do wałków, ostrzałek) w dwunawowej hali o powierzchni ok. 6 500 m2, a w okresie zatrudnienia skarżącego ochrony słuchu nie były stosowane. Organ podał, że dla zobrazowania środowiska pracy ostrzarza i szlifierza w narażeniu na hałas przytoczono pomiary środowiskowe z 2006 r. przeprowadzone w [...] na stanowisku ostrzarza, które wykazały poziom hałasu od 80dB do 82dB oraz pomiary środowiskowe z 2012 r. przeprowadzone w [...] na stanowisku szlifierza - ostrzarza, które wykazały poziom hałasu od 78,7dB do 79,3dB. Organ wskazał, że po przeprowadzonym postępowaniu w sprawie choroby zawodowej u skarżącego, sporządzono kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej przesłano w dniu [...] czerwca 2014 r. do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] w celu przeprowadzenia badań i wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej z poz. 21 wykazu chorób zawodowych albo o braku podstaw do jej rozpoznania. W dniu [...] października 2015 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego wskazanej wyżej choroby zawodowej. Organ zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu w/w orzeczenia podano: "(...) U zainteresowanego nie są (...) spełnione kryteria do rozpoznania choroby zawodowej z uwagi na: 1. Brak związku czasowego, pomiędzy pracą zawodową, a wystąpieniem skutków zdrowotnych w postaci obustronnego odbiorczego ubytku słuchu. Upośledzenie słuchu datuje się od 2005 r. (dokumentacja z Poradni Laryngologicznej). 2. Pogorszenie słuchu u opiniowanego wystąpiło w 67 roku życia, a więc 25 lat od ustania zatrudnienia. (...) 3. Istotnym czynnikiem w powstaniu niedosłuchu u zainteresowanego jest jego wiek (Presbyacusis) (...). Brak zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z poz. 21 wykazu chorób zawodowych". Organ podał, że skarżący wniósł odwołanie od opisanego wyżej orzeczenia lekarskiego. Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Instytut Medycyny Pracy w [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kodeksu pracy. Organ podniósł, że w uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano: ,,(...) analiza narażenia zawodowego, danych z wywiadu dotyczących przebiegu schorzenia oraz wyniki wykonanych badań nie daje podstaw do rozpoznania u pana AB zawodowego obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla wielkości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz (poz. 21 wykazu chorób zawodowych, Rozp. Rady Ministrów z dn. 30 czerwca 2009r. w sprawie Chorób Zawodowych Dz. U. 2009 nr 105, poz. 869)". W ocenie organu I instancji, pomimo że skarżący wykonywał pracę w warunkach narażenia zawodowego na hałas, placówki służby zdrowia właściwe do orzekania w chorobach zawodowych nie stwierdziły związku przyczynowego spowodowanego wykonywaniem pracy przez zainteresowanego a chorobą zawodową. W sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej przesądzające znaczenie ma bowiem dowód z opinii biegłych lekarzy z zakresu medycyny pracy, w stosunku do których inspektor sanitarny nie ma prawa zmieniać lub we własnym zakresie interpretować postawionej diagnozy lekarskiej. Skoro w sprawie skarżącego opinie lekarskie wydali lekarze właściwi do orzekania w zakresie chorób zawodowych zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia, mający specjalistyczną wiedzę z zakresu medycyny pracy, to organ inspekcji sanitarnej nie ma prawa podważać. W świetle powyższego zdaniem organu brak jest podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w rozstrzygnięciu decyzji. Z zachowaniem terminu skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Kwestionując ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji skarżący podniósł, że ubytek słuchu w lewym uchu pojawił się u niego jeszcze w trakcie świadczenia pracy, a nie jak wskazał organ – po zakończeniu zatrudnienia. O swoich dolegliwościach informował lekarza podczas corocznych badań, jednakże zostało to zignorowane. Po przejściu zaś na rentę inwalidzką stan skarżącego stopniowo, cały czas się pogarsza. Zdaniem odwołującego się, charakter świadczonej przez niego pracy winien przemawiać za stwierdzeniem u niego objętej zgłoszeniem choroby zawodowej. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...],[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Organ odwoławczy podał, że wprawdzie rozstrzygnięcie o chorobie zawodowej należy do organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, niemniej choroba zawodowa jest pojęciem szerszym niż choroba w sensie medycznym. Powołani w sprawie biegli mają orzec o występowaniu u strony schorzenia medycznego. Ich rola sprowadza się zatem do analizy zespołu dolegliwości strony po zapoznaniu się z przedstawionymi przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej danymi dotyczącymi warunków i środowiska pracy strony, rodzaju narażenia na czynniki chorobotwórcze i czasu ekspozycji. Mają oni również odpowiedzieć organowi administracyjnemu na pytanie, czy ustalony w postępowaniu rodzaj czynników narażenia i długość narażenia mogą, z medycznego punktu widzenia stanowić przyczynę stwierdzonej choroby oraz określić stopień prawdopodobieństwa tego faktu. Organ administracji jest związany treścią opinii lekarskich i nie ma prawa jej oceniać pod względem merytorycznym. Ma za zadanie jedynie kontrolę jej treści pod względem formalnoprawnym, badając czy jest spójna, wyczerpująca, logiczna i nie zawierająca wewnętrznych sprzeczności. W przypadku wątpliwości co do tego, czy treść opinii polega na prawdzie organ administracji może jedynie wzywać biegłych do wyjaśnienia i uzupełniania opinii względnie powołać innych biegłych. Cały czas jednak biegli mają za zadanie orzec o chorobie jako jednostce medycznej, nie zaś przesądzać czy dolegliwości strony stanowią chorobę zawodową. Organ odwoławczy wskazał, że o tym czy dolegliwości strony są chorobą zawodową orzeka organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zdaniem PWIS zakresy pojęć "choroby" i "choroby zawodowej" pozostają ze sobą w stosunku pochłaniania w ten sposób, że stwierdzenie przez biegłych u strony choroby w sensie medycznym jest warunkiem sine qua non stwierdzenia przez organ administracji choroby zawodowej. Rola biegłych w sprawie wyczerpuje się na zdiagnozowaniu medycznego schorzenia. Odnosząc się do zarzutów stawianych przez odwołującego się organ podał, że znaczna cześć z nich dotyczy medycznego rozpoznania poczynionego przez biegłych, z którym organ administracji nie ma prawa polemizować, nawet w przypadku gdyby sam stosowną wiedzę posiadał. Organ wskazał, że w przypadku zawodowego uszkodzenia słuchu okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, wynosi dwa lata. Wobec powyższego, zgodnie z wykazem chorób zawodowych, w ocenie PWIS nie można w przyjąć bezspornie lub co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy stwierdzanym aktualnie u skarżącego niedosłuchem, a narażeniem zawodowym na hałas zakończonym w 1980 r. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie, AB wniósł o poddanie kontroli Sądu zaskarżonej decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Nie formułując względem niej żadnych zarzutów związanych z naruszeniem konkretnych przepisów prawa, skarżący powtórzył argumentację zawartą we wniesionym odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga jest oczywiście bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. W toku przeprowadzonej z urzędu (art. 134 § 1 p.p.s.a.) legalnościowej kontroli zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji Sąd nie stwierdził bowiem naruszeń prawa, których rodzaj lub stopień uzasadniałyby wzruszenie mocy obowiązującej powyższych orzeczeń na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 2351 i art. 2352 kodeksu pracy (k.p.) stwierdzenie w drodze decyzji organów administracji sanitarnej istnienia u pracownika lub byłego pracownika choroby zawodowej wymaga kumulatywnego spełnienia następujących warunków: 1) rozpoznanie przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej medycyny pracy I lub II stopnia, o której mowa w § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do powyższego rozporządzenia; 2) w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że rozpoznana choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, co oznacza, że pomiędzy powstaniem choroby a warunkami pracy (tzw. narażeniem zawodowym) musi istnieć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy; 3) rozpoznanie choroby zawodowej musi nastąpić w okresie zatrudnienia pracownika w warunkach narażenia zawodowego albo po ustaniu jego zatrudnienia w tego rodzaju warunkach, jednakże pod warunkiem, że wystąpienie udokumentowanych medycznie objawów stwierdzonej choroby nastąpiło w okresie, o którym mowa w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Brak spełnienia choćby jednego z powyższych warunków skutkuje niemożnością stwierdzenia przez właściwego inspektora sanitarnego w drodze decyzji istnienia choroby zawodowej. W sprawie będącej przedmiotem skargi zasadniczą i wystarczającą podstawą do wydania decyzji odmownej (stwierdzającej nieistnienie choroby zawodowej) był brak spełnienia warunku czasowego rozpoznania choroby zawodowej po ustaniu zatrudnienia w warunkach narażenia zawodowego. Niezależnie bowiem od oceny czy schorzenie występujące u skarżącego wyczerpuje znamiona choroby zawodowej w rozumieniu art. 2351 k.p., koniecznym warunkiem do wydania decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej u byłego pracownika jest rozpoznanie jej objawów w maksymalnym dopuszczalnym okresie po ustaniu zatrudnienia. Zgodnie z art. 2352 k.p. oraz załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych stwierdzenie choroby zawodowej u byłego pracownika zatrudnieniowego w warunkach narażenia zawodowego jest możliwe jedynie wtedy, gdy w wymaganym dla danej kategorii choroby zawodowej okresie pod ustaniu zatrudnienia w warunkach narażenia zawodowego wystąpiły udokumentowane objawy chorobowe. Ponieważ zatrudnienie skarżącego w warunkach narażenia zawodowego uległo zakończeniu w roku 1980, dlatego zgodnie z poz. 21 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych wypełniających znamiona choroby zawodowej opisanej pod powyższą pozycją powinno mieć miejsce w okresie dwóch lat od zakończenia zatrudnienia w warunkach narażenia zawodowego, czyli najpóźniej do końca 1982 roku. Tymczasem z niewadliwych ustaleń organów wynika, że udokumentowane medycznie objawy, które mogłyby być kwalifikowane jako schorzenie z poz. 21 wykazu chorób zawodowych, zostały stwierdzone dopiero w 2005 roku. Niezależenie od niespełnienia warunku czasowego stwierdzenia objawów choroby zawodowej po ustaniu zatrudnienia lekarze zatrudnieni przez uprawnione jednostki orzecznicze medycyny pracy nie rozpoznali na podstawie zgromadzonej dokumentacji oraz badań diagnostycznych schorzenia, które odpowiadałoby charakterystyce medycznej choroby zawodowej z poz. 21 oraz które pozostaje w związku z przyczynowo-skutkowym z warunkami narażenia zawodowego przed ustaniem zatrudnienia. W konsekwencji wobec braku podstaw do podważenia orzeczeń lekarskich wniosek organów administracji sanitarnej co do niestwierdzenia w schorzeniu skarżącego cech choroby zawodowej z poz. 21 wykazu chorób zawodowych jest prawidłowy. Jak już jednak podkreślono, nawet gdyby istniały podstawy do uznania, że schorzenie skarżącego odpowiada cechom choroby zawodowej z poz. 21 oraz pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z warunkami narażenia zawodowego, na przeszkodzie stwierdzenia choroby zawodowej stałoby niespełnienia warunku czasowego rozpoznania objawów tej choroby po ustaniu zatrudnienia. Podnoszone przez skarżącego zarzuty odnoszące się do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie niestwierdzenia choroby zawodowej z poz. 21 wykazu chorób zawodowych nie mogą zostać uwzględnione, albowiem będące ich podstawą twierdzenia nie podważają prawidłowości procesu ustalania stanu faktycznego sprawy oraz wyników tych ustaleń. Organy na podstawie dostępnej dokumentacji (w tym dokumentów przedstawionych przez skarżącego), wyników badań specjalistycznych oraz orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych medycyny pracy dwóch instancji dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Kontrolowane decyzje nie naruszają zatem prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy orzekające w sprawie prawidłowo zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sprawie (art. 77 § 1 k.p.a.), jak również podjęły wszelkie niezbędne kroki w celu pełnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Również przeprowadzona ocena materiału dowodowego jest pełna i całościowa, nie przekraczając granic swobody w świetle art. 80 k.p.a. Z kolei uzasadnienia zaskarżonych decyzji w zakresie stanu faktycznego i prawnego spełniają w stopniu wystarczającym wymogi prawidłowości, pozwalając Sądowi na dokonanie legalnościowej kontroli przesłanek prawnych i faktycznych, które znalazły się u podstaw kwestionowanych rozstrzygnięć (art. 107 § 3 k.p.a.). Twierdzenia skarżącego, że ubytek słuchu w lewym uchu pojawił się u niego jeszcze w trakcie okresu zatrudnienia, o czym byli informowani lekarze przeprowadzający badania okresowe, nie znajdują potwierdzenia w możliwej do zgromadzenia lub odtworzenia dokumentacji medycznej. Z ustaleń organów i akt sprawy wynika, że dokumentacja medyczna z badań okresowych lub kontrolnych z okresu zatrudnienia skarżącego w warunkach narażenia zawodowego (do roku 1980), która potencjalnie mogłaby stanowić dowód powstania u niego dolegliwości słuchowych świadczących o powstaniu choroby zawodowej objętej poz. 21 wykazu chorób, w chwili obecnej nie jest możliwa do uzyskania ze względu jej zniszczenie w związku z upływem okresu archiwizacji. Trzeba ponadto podkreślić, że z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych wyraźnie wynika, że objawy choroby zawodowej objętej poz. 21 wykazu powinny zostać udokumentowane medycznie najpóźniej w okresie dwóch lat od ustania zatrudnienia w warunkach narażenia zawodowego, co oznacza, że dolegliwości skarżącego wyczerpujące znamiona tego rodzaju choroby musiałyby zostać potwierdzone dokumentacją lekarską wytworzoną najpóźniej w roku 1982. Z przepisów powyższego rozporządzenia wynika również, że dokumenty medyczne są jedynym środkiem dowodzenia powstania objawów choroby zawodowej w wymaganym maksymalnym okresie po ustaniu zatrudnienia. Taka regulacja ma swoje racjonalne uzasadnienie w konieczności przeciwdziałania trudnościom diagnostycznym lub dowodowym w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych w okresach (czasami wieloletnich, jak w niniejszej sprawie) po ustaniu zatrudnienia w warunkach narażenia zawodowego. Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym ingerencję w ich moc obowiązującą, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.