II SA/Rz 1211/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy. K. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu od swojej skargi w kwocie 500 zł, w odpowiedzi na co przedłożył wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego. Zaznaczył, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, bowiem nie posiada praktycznie żadnych dochodów. Pozostaje na utrzymaniu żony, z którą jednak nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego. Z udzielonej przez stronę odpowiedzi na wezwanie o podanie dodatkowych informacji wynika, że K. W. domaga się zwolnienia od kosztów sądowych ponad kwotę 250 zł. Jego średnie wydatki na wyżywienie wynoszą ok. 300 zł, natomiast opłaty za utrzymanie domu to: gaz – 16 zł, energia elektryczna – 120 zł, wywóz śmieci – 15 zł, opał – 100 zł, wydatek na telefon i Internet to 75 zł, zaś na utrzymanie samochodu to 70 zł. Przedłożony wyciąg z rachunku bankowego strony wskazuje saldo na 11 października 2016 r. wynoszące 0 zł. Rozpoznając wniosek, zważono, co następuje: Wedle art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", strony mają obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Powyższe skutkuje koniecznością samodzielnego wygospodarowania przez stronę środków pieniężnych na pokrycie wspomnianych kosztów, oczywiście w granicach swoich możliwości finansowych, wyznaczanych przez koszty koniecznego utrzymania. Dopiero zupełny brak dochodu bądź posiadanie go w zbyt małej wysokości umożliwia udzielenia stronie wsparcia ze środków Skarbu Państwa w ramach instytucji prawa pomocy. W świetle art. 245 § 3 P.p.s.a., zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie radcy prawnego wchodzi w zakres tzw. częściowego prawa pomocy. Jego przyznanie osobie fizycznej następuje w razie wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zdaniem rozpoznającej niniejszy wniosek, składający go nie wykazał, że poza zakresem jego możliwości finansowych znajduje się zarówno poniesienie części kosztów sądowych tj. kwoty 250 zł tytułem częściowego wpisu od skargi, jak też kosztu wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika. Stwierdzenie powyższe jest zasadne pomimo tego, że wnioskodawca nie posiada własnych dochodów, bowiem wszelkie środki potrzebne do zaspokojenia jego potrzeb uzyskuje od żony. Wprawdzie skarżący nie wskazał wysokości tych ostatnich, jednak oświadczył, że uzależniona jest ona od wysokości i terminów jego zobowiązań wynikających z przychodzących do niego pism urzędowych. Oznacza to więc, że mimo, iż K. W. nie może pokryć kosztów niniejszego postępowania z własnych, osobiście uzyskiwanych dochodów, to może to uczynić za pośrednictwem swojej żony. Fakt zaś, że nie mieszka z wymienioną nie ma tutaj żadnego znaczenia, skoro udziela mu ona ustawicznego wsparcia i to w każdorazowo potrzebnej wysokości. Jest więc w stanie opłacić koszty zainicjowanego skargą K. W. postępowania. Poza tym, zwrócenia uwagi wymaga, że cytowany art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi tylko i wyłącznie o wydatkach tzw. utrzymania koniecznego jako tych, które muszą być przez stronę ponoszone i wyprzedzających obowiązek pokrycia należności Skarbu Państwa. Inne więc wydatki strony, nawet jeśli są z jej punktu widzenia niezbędne, nie mogą przemawiać za potrzebą udzielenia jej wsparcia w ramach instytucji prawa pomocy. Jako takie właśnie wydatki wśród tych podanych przez skarżącego należy wskazać te na telefon i Internet w kwocie 75 zł oraz utrzymanie samochodu w wysokości 70 zł. Mając wszystko powyższe na uwadze, a więc przede wszystkim fakt, iż wnioskodawca korzysta ze stałej pomocy żony oraz okoliczność, że nie wszystkie jego wydatki mają walor koniecznych w rozumieniu powołanego art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. uznano za zasadne odmowę uwzględnienia jego żądania. O powyższym orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.