II SA/Rz 1216/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi J. S. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] o wymierzeniu J. S. kary pieniężnej w wysokości 12 tys. zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, tj. w lokalu [...] przy ul. [...] w L. W treści skargi reprezentujący skarżącego adwokat zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, ewentualnie przez Sąd z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sferze interesów majątkowych skarżącego, w tym utratę płynności finansowej w kontekście licznych zobowiązań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podniesiono, że w stosunku do skarżącego toczą się obecnie również inne postępowania administracyjne w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; 31 lipca 2015 r. skarżący wniósł do Dyrektora Izby Celnej [...] odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] i Nr [...] wymierzających kary pieniężne w wysokości 12 tys. zł. Prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza nie generuje dochodów, które umożliwiałyby uiszczenie kwoty 12 tys. zł. bez niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w zakresie jego kondycji finansowej. W wyniku zapłaty kwoty 12 tys. zł. dojdzie do poważnego zachwiania jego płynności finansowej, a nawet możliwe jest całkowite zaprzestanie prowadzenia przez niego działalności. Związanych z tym strat poniesionych w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji nie da się zrekompensować w przyszłości, w szczególności poprzez zwrot wyegzekwowanego świadczenia, nie będzie również możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Utrata płynności finansowej spowoduje też lawinowy napływ kolejnych problemów w postaci zatorów płatniczych względem kontrahentów, nieterminowe wypłacanie pensji pracownikom. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor Izby Celnej [...], działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do Sądu. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony (stosownie do art. 61 § 6 powołanej ustawy, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę). Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (tak m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r. I OZ 1236/14 i z dnia 9 stycznia 2015 r. I OZ 1205/14). Formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poza ogólnymi twierdzeniami wskazującymi na ryzyko utraty płynności finansowej prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej czy jej zaprzestanie, pełnomocnik J. S. nie wykazał, że zapłata kary pieniężnej będzie wiązała się dla skarżącego z realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia w/w następstw. Na potwierdzenie aktualnej kondycji finansowej skarżącego nie przedłożono żadnych dokumentów, w tym wskazujących na rentowność prowadzonej przez niego działalności, poświadczających wysokość osiąganych dochodów /ponoszonych strat. Nie wyjaśniono, jaki jest jego stan majątkowy, czy i jakie ciążą na nim zobowiązania, ilu zatrudnia pracowników. Całkowicie uniemożliwia to ocenę ewentualnych następstw zapłaty nałożonej kary w kwocie 12 tys. zł, a tym bardziej stwierdzenie, że będzie się to wiązało z niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody (nie tylko znacznej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych samych przyczyn, a więc niewykazania związku z aktualną sytuacją finansową i materialną skarżącego, bez znaczenia pozostaje argument o wymierzonych mu analogicznych karach w innych toczących się w tym samym przedmiocie postępowaniach. Zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 7 października 2014 r. I FZ 347/14, to, że należność określona w decyzji jest wysoka, nie świadczy o zajściu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W kontekście powyższego nie sposób ocenić, czy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opiera się na ustawowych przesłankach warunkujących jego uwzględnienie. Na tę okoliczność Sąd nie może z urzędu prowadzić postępowania wyjaśniającego i zastępować wnioskodawcy w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowym (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r. II OZ 201/05). Podkreślić jednakże należy, że żadnych informacji mogących mieć znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie nie zawierają akta administracyjne sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.