II SA/Rz 1238/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. D. i T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego -skargę oddala- Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r., M.D. i T.D. zwrócili się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż. (dalej GOPS) z wnioskiem o przyznanie zasiłku celowego na remont domu zniszczonego na skutek powodzi w 2010 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] Wójt Gminy w Ż. umorzył postępowanie w sprawie przyznania zasiłku celowego wszczęte na wniosek M. i T. D. z dnia [...] czerwca 2011 r. z uwagi na fakt, że wnioskodawczyni już ubiegała się o taką pomoc w związku z remontem domu uszkodzonego w czasie powodzi wnioskiem z dnia [...] czerwca 2010r., który został odmownie załatwiony przez organ. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. i T.D. wskazując, że znajdują w się trudnej sytuacji materialnej i nie stać ich na dokończenie remontu użytkowanego budynku mieszkalnego, a wykonanie prac nakazanych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] bez pomocy urzędu nie jest możliwe. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] września 2010r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej k.p.a. w związku z art. 40 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z2009r., nr 1756, poz. 1362 z późn. zm.) zwana dalej ustawą. SKO podało, że na skutek zniszczeń spowodowanych powodzią w czerwcu 201 Or. M.D. otrzymała pomoc w postaci zasiłku celowego przyznanego w wysokości 6. 000 zł decyzją z dnia [...] czerwca 2010r., nr [...] oraz decyzją z dnia [...] lipca 2010r., nr [...] w wysokości 20. 000 zł. Kolejny wniosek M.D. złożony w dniu [...] sierpnia 2010 r. o dalszą pomoc z przeznaczeniem na remont zalanego podczas powodzi domu decyzją Wójta Gminy Ż. z dnia [...] września 2010r., nr [...] został negatywnie rozpatrzony. Organ uznał, że zakres przyznanej dotąd pomocy pozwolił wnioskodawcy wykonać szereg prac i usunąć część skutków powodzi, stwarzając możliwość funkcjonowania we własnym domu. SKO decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M.D. od decyzji, odmawiającej przyznania pieniężnego zasiłku celowego na pokrycie strat spowodowanych powodzią, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 8 czerwca, sygn. akt II SA/Rz 320/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na ww. decyzję. Przedmiot kolejnego wniosku złożonego w dniu [...] czerwca 2011 r. o pomoc finansową jest identyczny z przedmiotem wniosku złożonego w dniu [...] sierpnia 2011 r. Skoro decyzja z dnia [...] września 2010r., odmawiająca M.D. przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na pokrycie strat spowodowanych powodzią, wydana na skutek kolejnego wniosku o przyznania tej pomocy pozostaje nadal w obrocie prawnym, to orzekanie, co do istoty kolejny raz w tej samej sprawie jest bezprzedmiotowe. W skardze na powyższą decyzję M. i T. D. wnieśli o jej uchylenie i ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie dodatkowych funduszy w kwocie 25 000 zł z przeznaczeniem na usunięcie skutków powodzi z czerwca 2010r. Zaskarżone orzeczenie uznali za nietrafne w świetle decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w D. z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...], nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości przy budynku mieszkalnym. Wniosek dotyczy tej samej sprawy, jednak zmieniły się okoliczności, co jest wynikiem wspomnianej wyżej decyzji i zaleceń z niej wynikających. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz stwierdzając, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadrowu Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r,. na którą powołują się skarżący została uwzględniona przez organ I instancji przy wydawaniu decyzji z dnia [...] września 2010r., nr [... (organ omyłkowo podał [...] września 2010r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270) - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności w zakresie wyżej opisanym, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona. Poza sporem pozostaje przedstawiony stan faktyczny, który Sąd uznaje za własne ustalenia. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 105 § 1 k.p.a. zgodnie, z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości, albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Organ I instancji bezprzedmiotowość postępowania upatruje w tym, że M. D. już wcześniej złożyła wniosek z dnia [...] sierpnia 2010r. o zwiększenie kwoty zasiłku celowego o dodatkowe 25 000 zł. na remont domu zniszczonego w czasie powodzi w 2010r., gdyż przyznane środki zostały wykorzystane, a prace remontowe zrealizowano w 45% i wymagają kontynuacji. M. D. zaskarżyła do WSA w Rzeszowie decyzję SKO z dnia [...] października 2010r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Ż. z dnia [...] września 2010r. nr [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego na pokrycie start spowodowanych powodzią. Organ I instancji przyjął, że decyzja nie jest prawomocna, a orzeczenie WSA przesądzi o zasadności udzielonej pomocy. Natomiast SKO w uzasadnieniu decyzji podało, że przedmiot kolejnego wniosku, czyli z dnia [...] czerwca 2011 r. jest identyczny z przedmiotem wniosku z dnia [...] sierpnia 2011 r. Innymi słowy SKO przyczynę bezprzedmiotowości upatruje w zaistnieniu tożsamości spraw wszczętych wnioskami o identycznym zakresie żądania. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Rz 320/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M.D. na decyzję SKO z dnia [...] października 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. Wyrok stał się prawomocny 12 sierpnia 2011 r. Kwestia, która ma istotne znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia wiąże się z ustaleniem czy istnienia tożsamości sprawy administracyjnej. Z tożsamością sprawy mamy do czynienia wtedy, gdy ten sam organ rozstrzygnął kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna (por. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz 9 wyd. Warszawa 2008 art. 156 Nb 7). Dla zaistnienia tożsamości sprawy konieczne jest, aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W dacie wydania zaskarżonej decyzji ([...] września 2011r.), decyzja SKO z dnia [...] października 2010r. na skutek wyroku WSA z dnia 8 czerwca 2011 r. stała się decyzją prawomocną, a w dacie jej wydania była decyzją ostateczną, jako decyzja organu drugiej instancji. Sąd za prawidłowe uznaje stanowisko SKO w zaskarżonej decyzji, że zakres przedmiotowy żądania zawarty we wniosku z dnia [...] sierpnia 201 Or. i we wniosku z dnia [...] czerwca 2011 r. o udzielenie pomocy finansowej w kwocie 25 000 zł na dokończenie remontu domu jest identyczny, co potwierdza zakres wymienionych w obydwu wnioskach prac budowlanych przewidzianych do realizacji. Nie zmienia tych okoliczności decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] dołączona do wniosku z dnia [...] czerwca 2011r., wręcz przeciwnie potwierdza tożsamość obydwu wniosków. Za brak tożsamości podmiotowej Sąd nie uważa okoliczności, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2010r. złożyła M.D., a wniosek z dnia [...] czerwca 2011 r. złożyli M.iT.D. - małżonkowie, wspólnie zamieszkujący przedmiotowy dom, z tego względu, że pomoc w tym przypadku jest ukierunkowana na likwidację szkód powstałych w budynku w wyniku powodzi. Wynika to z treści art. 40 ust. 2 ustawy, zgodnie, z którym zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. Zarówno z treści wniosków o udzielenie pomocy, wywiadów środowiskowych wynika, że skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, a okoliczności przytoczone na uzasadnienie udzielenia pomocy nie wskazują, aby pomoc mogła być udzielnie każdemu z nich. Z tych przyczyn Sąd przyjął istnienie tożsamości podmiotów. Mając na względzie przywołany przepis art. 40 ust. 2 ustawy istnieje też tożsamość podstawy prawnej wskazanego żądania skarżących. Prowadzone postępowanie wyjaśniające nie wskazało na istnienie zmiany okoliczności faktycznych sprawy, istniejących na dzień wydania decyzji SKO z dnia [...] października 2010r. jak i decyzji SKO z dnia [...] września 2011 r., tak w sytuacji finansowej jak i zdrowotnej skarżących. Z tego względu Sąd w pełni akceptuje argumentację zawartą w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. II SA/Rz 320/11. Decyzja odmowna tworzy tak samo jak i decyzja pozytywna, stan rzeczy osądzonej, a jej trwałość jest chroniona zasadą wyrażoną w art. 16 k.p.a. Powyższe stanowi o niedopuszczalności ponownego orzekania w sprawach, w których zostały wydane decyzje ostateczne (patrz wyrok WSA w Lublinie z 27.11.2007r. sygn. akt II SA/Lu 700/07). Konsekwencją stwierdzenia tożsamości sprawy, z których wcześniejsza została zakończona wyżej wymienionym wyrokiem powoduje konsekwencje wymienione w art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sadu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona tylko M.D., ale nie miało to wpływu na wynik sprawy, bowiem skarżący M.i T. D. w terminie złożyli wspólne odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, a decyzję organu II instancji doręczono M. D. i T.D. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.