II SA/Rz 1250/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak NSA Małgorzata Wolska Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi E. U. i K. U. na decyzję Wojewody [....] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących E. U. i K. U. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołań: E. i K. U., M.K., E. i Z. M. oraz U. i A. M. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla A. S.A., stacji bazowej telefonii cyfrowej A. 52721 A. na działce nr ewid. 804/3 w obrębie ewid. A., jednostka ewidencyjna N. Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] ustalił dla A. S.A. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A. 52721 "A." na działce nr ewid. 804/3 w miejscowości A. gm. [...]". Starosta po rozpoznaniu wniosku A. S.A. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, po wezwaniu wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wskazaną wyżej decyzją, zatwierdził projekt budowalny i udzielił pozwolenia na budowę. W złożonych od tej decyzji jednobrzmiących odwołaniach: E. i K. U., M. K., E. i Z. M. oraz U. i A. M. zarzucili naruszenie: - art. 7, 10, 77, 107 § 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 2 Konstytucji R.P., art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej: "P.b.") w zw. z art. 144 ust. 1 oraz 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawa ochrony środowiska ( Dz.U. 2016 r., poz. 672; dalej: "p.o.ś") w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywanych poziomów ( Dz.U. Nr 192, poz. 1883; dalej: "rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych")- poprzez nie ustalenie faktycznego obszaru oddziaływania obiektu z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, - § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. z 2016 r., poz. 71; dalej: "rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko"), poprzez nie zaliczenie inwestycji do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, - art. 53 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."), poprzez ustalenie zjazdu do projektowanej inwestycji z drogi publicznej kat. powiatowej, od strony zachodniej przez działki gminne nr. ewid. 138/3, 138/4, bez określenia charakteru zjazdu oraz wyjaśnienia własności działek, przez które ma przebiegać. Powyższych zarzutów nie podzielił organ odwoławczy, który zaskarżoną do Sądu decyzją utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor do złożonego wniosku dołączył wymagane prawem - art. 33 ust. 2 P.b. dokumenty: projekt budowlany posiadający wymagane opinie i uzgodnienia, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostateczną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2014 r., nr [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego ( dalej: "decyzja lokalizacyjna"). Organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja jest zgodna z decyzją lokalizacyjną. Wyjaśnił, że przewidziana do realizacji stacja bazowa telefonii cyfrowej, oddzielona ogrodzeniem, to wieża stalowa o wysokości H = 52 m, służąca do zawieszania anten sektorowych, radioliniowych i modułów radiowych, zlokalizowana na niezabudowanej działce o nr ewid.804/3 położonej w miejscowości A. gm. [...], którą stanowią grunty rolne o oznaczeniu R-V. Dojazd do stacji zaprojektowany został jako utwardzony odcinek działki rolnej poprowadzony od istniejącego zjazdu z utwardzonej drogi zlokalizowanej na działce nr ewid.138/4. Inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko- równoważna moc promieniowania izotopowo dla pojedynczej anteny dyfuzyjnej na azymutach 95°, 210°, 310° mieści się w przedziałach 5000 W W odniesieniu do postawionych zarzutów dotyczących naruszenia dopuszczalnych norm oddziaływania organ wskazał, że obszar, w którym wystąpi natężenie pola elektromagnetycznego będzie w miejscach niedostępnych dla ludności. Według oznaczonego na projekcie zagospodarowania terenu obszaru o ponadnormatywnym poziomie promieniowania o wartości nie niniejszej niż 0,1 W/m2 anten sektorowych na azymucie Az 95 °antena AS1 i AS2 nie występuje żadna zabudowa. Na terenie obszaru o ponadnormatywnym poziomie promieniowania o wartości nie mniejszej niż 0,1 W/m2 anten sektorowych na azymucie Az 210° - antena AS1 i AS2 znajdują się budynki mieszkalne i gospodarcze usytuowane na działkach nr ewid. 135/7 i 135/4, a na działce nr ewid. 135/9 budynek mieszkalny. Według przekrojów pionowych na azymucie budynek gospodarczy (dz. nr ewid. 135/7) usytuowany pod osią głównych wiązek promieniowania znajduje się 24m poniżej tej osi. Na terenie obszaru o ponadnormatywnym poziomie promieniowania o wartości nie mniejszej niż 0,1 W/m2 anten sektorowych na azymucie Az 310° - antena AS1 i AS2 znajduje się budynek mieszkalny i gospodarczy, usytuowane na działce nr ewid. 804/5. Budynek mieszkalny znajduje się 24,7m a budynek gospodarczy 36,1 m poniżej tej osi. Z kolei w odniesieniu do zarzutu wyznaczenia trzech (pomimo, iż jest sześć anten dyfuzyjnych) elips zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego, wyjaśnił, że po dwie anteny dyfuzyjne ustawione są na dany azymut. Nie zgodził się z zarzutami naruszenia zasad ochrony środowiska i przyrody. Zgodnie z Europejską Siecią Ekologiczną Natura 2000, która wyznacza na podstawie dyrektywy habitowej (SOO - specjalne obszary ochrony) i ptasiej (OSO - obszary specjalnej ochrony) obszary cenne przyrodniczo, miejsce inwestycji nie zostało zaliczone do obszarów chronionych, a najbliższy obszar tak sklasyfikowany - obszar specjalnej ochrony ptasiej Puszcza Sandomierska o kodzie PLB180005 - występuje w odległości ok. 100 m., a stacje bazowe telefonii komórkowej emitujące promieniowanie elektromagnetyczne nie zostały uwzględnione na ww. liście zagrożeń dla Puszczy Sandomierskiej. Wyjaśnił, że obszar oddziaływania został ustalony zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów wyznaczony dla gęstości mocy pola elektromagnetycznego o wartości powyżej 0,1 W/m2, emitowanego przez projektowany obiekt radiokomunikacyjny znajduje się tylko i wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności w obrębie działek nr: 83/1, 107/1, 108, 122, 804 3, 804/4, 804/5 (Obręb A.), 56, 135/4, 135/6, 135/7,135/9, 135/10, 138/3, 140/3 (obręb T.). Wyjaśnił przy tym, że "przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wzniesione zgodnie z wymaganiami obowiązujących przepisów. Kwestia istnienia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości będących w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej. W związku z czym należy ocenić, czy realizacja danego zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, a więc czy planowana inwestycja nie spowoduje nadmiernego ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości bądź naruszenia istoty prawa własności, w tym przypadku przez możliwość promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi. Niezbędne jest odniesienie się do możliwej zabudowy na terenach sąsiednich, w tym zabudowy planowanej. W tym zakresie organ odwoławczy stwierdził, że dla terenu, na którym planowana jest zamierzona inwestycja jak i terenów sąsiednich nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z czym dla przyszłych planowanych inwestycji będą opracowywane decyzje o warunkach zabudowy oraz o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutu nie przeprowadzania postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i braku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację, wskazał, że zadecydowała o tym kwalifikacja przedsięwzięcia jako nie należącego do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy stwierdził również, że projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów, w tym techniczno budowalnych dotyczących usytuowania inwestycji, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z Nr 75, poz. 680 ze zm.; dalej: rozporządzenie MI"), tj.: planowana inwestycja nie uniemożliwi naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wody powierzchniowe nie będą odprowadzane na teren sąsiednich działek, teren przeznaczony pod budowę stacji posiada dostęp do drogi publicznej, projekt budowlany jest kompletny, zawiera informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także posiada wymagane uzgodnienia, został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego i zawiera oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Za nieuzasadnione uznał również zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. wskazując, że zarówno ustalenia jak i wyciągnięte na ich podstawie wnioski nie budzą zastrzeżeń. Nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., wskazując, że stronami postępowania są właściciele działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, których organ ustalił na podstawie aktualnych wypisów z ewidencji gruntów. Działka 138/3 według informacji o działce z dnia 29 marca 2016 r. stanowi własność Gminy [...] – użytkowana jest jako droga, a działka 138/4 stanowi własność powiatu w Zarządzie Dróg Powiatowych [...] z siedzibą w [...]– użytkowana jako droga. W skardze do Sądu E. i K. U. zarzucili naruszenie: - art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia spawy przez nie wyjaśnienie faktycznych obszarów oddziaływania pola elektromagnetycznego o wartości powyżej 0,1 W/m² emitowanego przez projektowany obiekt radiokomunikacyjny, poprzez błędne przyjęcie, że działka nr 804/5 ( obręb A.), oraz działki 135/7, 135/4, 135/10 ( obręb T.) a także działka nr 83/1 ( obręb A.) są miejscami niedostępnymi dla ludności, co związane jest z brakiem oceny oddziaływania sumy anten obiektu, oraz nie dokonanie oceny oddziaływania pola elektromagnetycznego trzech elips, co prowadzi do niepełnych i niemiarodajnych wyników oddziaływania na ludność i środowisko, - pominięcie analizy ustalenia stanu prawnego działek nr 138/3 i 138/4 ( obręb T.), przez które ustalono zjazd z projektowanej inwestycji, - art. 107 § 3 K.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania do organów państwa i kontrolę zaskarżonej decyzji, - art. 9 i 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek utrzymania w mocy decyzji Starosty w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty , II. Naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 28 ust. 2 P.b. poprzez nie zawiadomienie o toczącym się postępowaniu osoby bezpośrednio zainteresowanej w sprawie tj. właściciela działki nr 119, sąsiadującej bezpośrednio z działką, na której ma być usytuowany obiekt, - §2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez jego niezastosowanie, uznając, że miejsce dostępne dla ludności znajduje się w odległości większej od środka elektrycznego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, - naruszenie § 55 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 maja 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 ), poprzez nie dokonanie analizy projektu zjazdu dla przedmiotowej inwestycji. Na tych podstawach wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odniesieniu do ustaleń organu, że w odległości do 200 m od środka elektrycznego anteny w osi jej głównej wiązki promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludzi, podnoszą, że działki nr 135/4, 135/7, 135/9 oraz 83/1 są działkami zamieszkałymi, na których znajdują się budynki mieszkalne i gospodarcze, a działka 83/1 znajduje się na terenie Puszczy Sandomierskiej z Obszarem Natura 2000. Obszar Natura 2000 (Puszcza Sandomierska) znajduje się w odległości około 100 m od przedmiotowej inwestycji, co oznacza, że znajduje się w zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Działka 804/3 został odrolnienia, błędnie została określona jako rolna. Nie został przeanalizowany wpływ promieniowania łącznej sumy anten oraz jednoczesnego oddziaływania trzech elips na miejsca dostępne dla ludności. W dalszej kolejności zarzucono brak ustaleń w zakresie stanu prawnego działek 138/3 i nr 138/4. Jak wskazano z wypisu z rejestru gruntów działka stanowi własność Skarbu Państwa, natomiast z zaświadczenia Sądu Rejonowego [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 22 kwietnia 2016 r., dołączonego do odwołania, wynika, że prawo własności tej działki wpisane jest na rzecz Probostwa Rzymsko Katolickiego T.. T. znajduje się kilka kościołów Rzymsko Katolickich, w księdze wieczystej nie ujawniono, którego dokładnie probostwa dotyczy prawo własności przedmiotowej parceli gruntowej. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 3 oraz art. 9 i 11 K.p.a. wskazano, że nie wyjaśniono w sposób dostateczny wyboru miejsca budowy obiektu oraz jego oddziaływania na pobliską ludność oraz środowisko, nie zbadano faktycznej odległości pomiędzy miejscem dostępnym dla ludności, a obiektem, nie określono precyzyjnie odległości od konkretnych działek, konkretnych zabudowań oraz w stosunku do obszaru specjalnej ochrony ptasiej - Puszcza Sandomierska. Nie zgadzają się z przyjęciem, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czy też mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. O tym powinien decydować właściwie ustalony stan faktyczny, który Skarżący kwestionują. W ich ocenie pole elektromagnetyczne będzie oddziaływać na ludzi, zwierzęta oraz obszar Natura 2000. Z dokumentacji przyrodniczo – ornitologicznej wykonanej w 2015 r. wynika, że na działkach znajdujących się w bliskim położeniu planowanej inwestycji znajdują się siedliska derkacza. Zarzucono również, że nie dokonano analizy projekty zjazdu w oparciu o § 55 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 maja 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku ustaleń w zakresie zjazdu organ wskazał, że odpowiada on decyzji lokalizacyjnej, natomiast podział zjazdów na publiczne bądź indywidulane, którego nie ustalenie zarzucono, ma zastosowanie wyłącznie przy zjazdach z dróg publicznych. Postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. Sąd dopuścił do udziału w charakterze uczestnika postępowania Ogólnopolskie Stowarzyszenie "P.". We wniosku o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika postępowania organizacja reprezentowana przez Z. G. wskazała na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i konieczność wydania w tym przedmiocie decyzji. Zarzuciła, że z akt sprawy nie wynika by uwzględniono maksymalne parametry instalacji. Argumentuje, że środek elektryczny anteny to miejsce będące środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny, czyli wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania. Wskazuje dalej, że przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić należy zarówno kierunek ( azymut) głównej wiązki promieniowania anteny jak i jej pochylenie ( tilt). Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania takiego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Zwróciła również uwagę na to, że inwestycja dotyczy różnych grup anten o różnej mocy, dlatego też powinna być uwzględniona kumulacja pól elektromagnetycznych. Tymczasem w niniejszej sprawie inwestor nie uwzględnia maksymalnych tiltów anten lecz przyjmuje, że procedura środowiskowa dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia nie jest wymagana jeżeli określi się tilty mniejsze niż maksymalne co jest niedopuszczalne albowiem musi zostać uwzględniony w dokumentacji najgorszy wariant dla środowiska. Ponadto inwestor nie zagwarantował, że wszystkie zmiany pochylenia anten elektryczne oraz mechaniczne będzie można kontrolować tym bardziej, że na skutek działania sił natury może dojść do bezpośredniego zagrożenia życia. Jej zdaniem inwestor powinien zostać wezwany do określenia w dokumentacji pochyleń anten maksymalnych ( tiltów) zarówno elektrycznych jak i mechanicznych według danych katalogowych anten, - przedłożenia dokumentacji określającej moc EIRP na każdym kierunku emisji (sektorze) z uwzględnieniem maksymalnych tiltów zarówno elektrycznych jak i mechanicznych określonych na podstawie danych technicznych anten oraz uchwytów je mocujących, - uzupełnienia projektu o mapę obrazującą faktyczny obszar oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem maksymalnych tiltów elektrycznych oraz mechanicznych, odbić od naturalnych przeszkód oraz podaniem jaki błąd metody obliczeniowej przyjęto w wyliczeniach albowiem takich precyzyjnych danych nie zawiera dokumentacja, - precyzyjne określenie obszaru, na którym trzeba będzie wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując tak określonej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w sprawie decyzji stanowił art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.; dalej: "P.b."), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Powyższe ustalenia powinny być przedmiotem rzetelnej kontroli przeprowadzanej przez organ architektoniczno - budowlany w toku postępowania, mającego na celu rozpoznanie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie organy obu instancji stwierdziły, że przedstawiony projekt budowlany odpowiada obowiązującym przepisom, został sporządzony przez uprawnioną osobę, inwestycja jest zgodna z decyzją lokalizacyjną, nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaprzeczyła części wniosków, a co do części wykazała przynajmniej ich przedwczesność. Odnosząc się w pierwszej kolejności do stwierdzonej przez organ zgodności projektu z wydaną decyzją lokalizacyjną w opozycji do organów stwierdzić należy brak tej zgodności ( art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.). Projekt budowlany składa się z dwóch części tj. projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego. Każda z tych części podlega zróżnicowanemu badaniu. Projekt zagospodarowania działki/terenu podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy terenu, decyzji lokalizacyjnej, wymaganiami ochrony środowiska jak też z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Zakres badania drugiej części projektu dotyczy zgodności z wymogami ochrony środowiska. Niezależnie od wskazanego zakresu badania poszczególnych części projektu nie ulega wątpliwości, że informacje w nich zawarte powinny być ze sobą spójne. Nie może budzić najmniejszych wątpliwości, że projekt zagospodarowania działki dotyczy terenu, na którym zaprojektowana jest inwestycja. Organ architektoniczno-budowlany przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę jest zobligowany z mocy prawa do dokonania oceny przedłożonego projektu budowlanego w kontekście art. 35 P.b. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że niedopełnienie przez organ określonego w nim obowiązku stanowi naruszenie prawa. W niniejszej sprawie do zatwierdzenia został przedłożony projekt budowlany stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A. w miejscowości A. gm. [....] W części dotyczącej zagospodarowania działki wskazano miejscowość A. dz. nr ewid. 804/3 gm. [....], natomiast projekt architektoniczno – budowlany dotyczy miejscowości T.. Powyższe rozbieżności nie pozwalają zatwierdzić projektu budowlanego i udzielić pozwolenia na budowę w istniejącym kształcie. Należy bowiem zauważyć, że projekt architektoniczno – budowlany dotyczący konstrukcji Stacji Bazowej Telefonii Cyfrowej poza opisem projektowanej konstrukcji odnoszącym się głównie do przyjętych we wskazanych Eurokodach zasad i reguł projektowania konstrukcji stalowych, odnosi się również do dokumentacji geotechnicznej. Dokonując oceny projektowanej inwestycji pod kątem lokalizacji, warunków gruntowo- wodnych wzięto pod uwagę, co wynika wprost z treści projektu, lokalizację stacji bazowej w miejscowości T., podczas gdy projekt zagospodarowania działki dotyczył miejscowości A., co odpowiadało treści wniosku. Wobec wzajemnych sprzeczności poszczególnych części projektu nie jest możliwa jego dalsza, wiążąca ocena pod względem zgodności z decyzją lokalizacyjną, wymogami ochrony środowiska oraz przepisami technicznymi. W ponownym postępowaniu konieczne będzie wydanie przez organ postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 P.b. w celu usunięcia stwierdzonej wewnętrznej sprzeczności co do miejsca inwestycji w projekcie budowlanym. Po analizie akt Sąd, stwierdził potrzebę poczynienia pewnych uwag o charakterze ogólnym, które przyczynią się do przyspieszenia postępowania. Już bowiem na tym etapie należy zauważyć, że zakres przedmiotowy projektu nie zgadza się z decyzją lokalizacyjną. Decyzja lokalizacyjna z dnia [...] września 2014 r., nr [...] została wydana dla inwestycji pn.: "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A. 52721 "A." na działce nr ewid. 804/3 w miejscowości A., natomiast organy zatwierdziły projekt budowlany na realizację zarówno budowy stacji Bazowej Telefonii Cyfrowej, jak również wykonania utwardzonego dojazdu do terenu stacji bazowej. Kwestia ta wymagać będzie wyjaśnienia. Sąd nie zgadza się również z dokonaną przez organ oceną wymogów ochrony środowiska. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy nie dokonały w tym zakresie żadnych samodzielnych ustaleń opierając swoje wnioski wyłącznie na "kwalifikacji" przedsięwzięcia dołączonej przez inwestora do projektu budowlanego, zasłaniając się stwierdzeniem, że żadne przepisy nie przewidują jaki podmiot ma dokonać tej kwalifikacji. W związku z tym i mając na uwadze szczególny charakter inwestycji organy stwierdziły, że są związane wskazanymi przez inwestora wielkościami. Sąd nie podziela tego stanowiska. A priori przesądzić należy, że dla oceny, czy w sprawie wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, istotne jest czy inwestycja zalicza się do inwestycji, o jakich jest mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko tj. przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 powołanej ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oaz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. O kwalifikacji prawnej poszczególnych przedsięwzięć stanowi z kolei rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.): § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia wskazuje, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a)2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b)5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c)10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d)20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Dalej, § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia wyjaśnia, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: d)1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f)5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g)10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Równocześnie, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wyjaśnia, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Z wymienionych przepisów rozporządzenia wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem; 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Ocena powyższych kwestii powinna zostać dokonana przez organ architektoniczno - budowlany w sposób zobiektywizowany i wynikać nie tylko z twierdzeń strony, lecz także z parametrów zabudowy, którą strona chce zrealizować ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Po 898/13, LEX nr 1411043). Organ nie może oprzeć się tylko na kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej na zlecenie inwestora, ale musi poddać tą kwalifikację ocenie i wypowiedzieć się dlaczego zgadza się bądź nie zgadza się z taką kwalifikacją planowanej inwestycji. Aby ta ocena, w świetle K.p.a., nie nosiła znamion oceny dowolnej winna być dokonana na podstawie całego materiału dowodowego zgromadzonego należycie w danej sprawie, a nie wybiórczo na podstawie jedynie części materiału dowodowego bądź materiału dowodowego zgromadzonego z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 419/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwalifikacji w tym zakresie organ powinien dokonać samodzielnie, przedstawiając w decyzji ocenę materiału dowodowego i końcowe wnioski. Jednocześnie wyniki tego postępowania winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, co wynika z art. 107 § 3 K.p.a. Orzekanie przez organ wyłącznie w oparciu o wnioski zawarte w opracowaniach dostarczonych przez inwestora jest niedopuszczalne (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 98/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 75 k.p.a.) wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia a nie jest sprzeczne z prawem. Mając zatem na uwadze przywołane przepisy prawa, powołane orzecznictwo stwierdzić należy, że dokonana przez organy ocena wyłącznie na podstawie kwalifikacji inwestora w sposób oczywisty narusza powyższe wymagania. Sąd stwierdza również, że orzecznictwo wypracowało sposób dokonywania tej oceny. Jedynie dla przykładu można podać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13, w którym Sąd wyjaśnił, że "kwestie istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle przepisów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jakie organ powinien wyjaśnić w tym postępowaniu to: azymuty, możliwość pochylenia anteny (TILT), możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania (na skutek działania ludzi i sił natury) bądź przyjęte zabezpieczenia (rozwiązania techniczne) przed możliwą ingerencją ludzi i działaniem sił natury (np. silne wiatry), odległość na jaką urządzenie może emitować pola elektromagnetyczne (równoważna moc promieniowania izotropowo) uwzględniając dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. Słuszne są tym samym zarzuty Skarżących, jak i dopuszczonej w charakterze uczestnika postępowania organizacji społecznej, że nie ustalono: przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności kierunku (azymutu) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt), maksymalnego możliwego emitowania takiego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania, możliwości zmiany kierunku wiązki promieniowania ( na skutek działania ludzi i sił natury ) bądź przyjętych zabezpieczeń (rozwiązania techniczne) przed możliwą ingerencją ludzi i działaniem sił natury ( np. silne wiatry ), odległość na jaką urządzenie może emitować pola elektromagnetyczne ( równoważna moc promieniowania izotropowo) uwzględniając dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, efekt kumulacyjny samych anten określenie mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nieprawidłowa jest również dokonana przez organy ocena miejsc dostępnych dla ludności. Podobnie jak w przypadku promieniowania organy oparły się wyłącznie na stwierdzeniach inwestora. Przywołując obowiązujące i prawidłowo ukierunkowane orzecznictwo w tym zakresie, nie zastosowały się do wynikających z niego wniosków. Zgodnie z art. 124 ust. 2 p.o.ś, przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Przez oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko należy rozumieć oddziaływanie pól elektromagnetycznych zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1485/10; z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1581/08; z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 719/09, z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13 - wszystkie dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto w świetle definicji z art. 124 ust. 2 p.o.ś. miejscami dostępnym dla ludności są także działki mające aktualnie przeznaczenie rolne, jeśli choćby potencjalnie mogą przebywać na nich ludzie. Pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności" należy wyraźnie odgraniczyć od pojęcia "terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową", albowiem pojęcia te są rozważane i kwalifikowane przez prawodawcę odrębnie w świetle art. 122 ust. 2 pkt 1 i art. 124 ust. 1 p.o.ś. oraz § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Miejsce dostępne dla ludności nie musi więc być miejscem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, natomiast tereny przeznaczone aktualnie lub potencjalnie pod zabudowę mieszkaniową ze swej istoty są miejscami dostępnymi dla ludności. W niniejszej sprawie organ wziął pod uwagę istniejącą aktualnie zabudowę lakonicznie stwierdzając, że obszar w którym wystąpi natężenie pola elektromagnetycznego będzie w miejscach niedostępnych dla ludności: "według oznaczonego na projekcie zagospodarowania terenu obszaru o ponadnormatywnym poziomie promieniowania o wartości nie mniejszej niż 0,1 W/m2 anten sektorowych na azymucie Az 95 antena AS1 i AS2 nie występuje żadna zabudowa". Powyższe stwierdzenie bez analizy opartej o przeznaczenie gruntu i dokładne zbadanie tej inwestycji nie może być podstawą wiążących ustaleń. Na ocenę, tak promieniowania, jak również oddziaływania na miejsca dostępne dla ludzi ma również znaczenie kwestia dokładnego określenia inwestycji, na co zwróciła uwagę dopuszczona do udziału w charakterze uczestnika postępowania organizacja społeczna. Wskazała ona, że brak określenia w decyzji ilości anten może powodować, że dojdzie do realizacji zamierzenia innego niż określone w decyzji i dokonana analiza nie będzie aktualna. Stwierdzić bowiem należy, że w obowiązującym porządku prawnym organ architektoniczno-budowlany wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdza projekt budowlany a nie jedynie zatwierdza projekt budowlany. Decyzja tego typu musi zawierać dostatecznie precyzyjne określenia wskazujące na to, jakiemu przedsięwzięciu udzielono pozwolenia na budowę, tj. jaki obiekt budowlany w ramach udzielonego pozwolenia na budowę może być realizowany. Analogicznie należy ocenić stwierdzenie przez organy braku podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa inwestycja narusza zasady ochrony środowiska i przyrody. Organy stwierdziły jedynie, że najbliższy obszar chroniony to Puszcza Sandomierska, która występuje w odległości 100 m, a stacje bazowe telefonii komórkowej emitujące promieniowanie elektromagnetyczne nie zostały uwzględnione na liście zagrożeń dla Puszczy Sandomierskiej. Tak, jak co do poprzednich ustaleń organy oparły się wyłącznie o stwierdzenia inwestora, podczas gdy Skarżący konsekwentnie podnosili, że Puszcza Sandomierska znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a na działkach znajdujących się w bliskim otoczeniu znajdują się siedliska derkacza. Również w tym zakresie aktualne są poprzednie uwagi odnośnie do nie przeprowadzenia przez organy samodzielnego postępowania uzasadniającego przyjęte wnioski i stwierdzenia. Zgodnie z art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko: organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a, oraz do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji oraz przed przyjęciem tego zgłoszenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. W świetle powyższego podzielić należy zarzuty Skarżących, że organy przeprowadziły postępowanie z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. a sporządzone przez nie uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć nie spełniają wymagań art. 107 § 3 K.p.a. Nieuzasadniony okazał się natomiast zarzut braku ustaleń stanu prawnego działek 138/3 i 138/ 4 . W tym zakresie należy uznać za wiążące zapisy ewidencji gruntów. Na obecnym etapie przedwczesna jest natomiast ocena pominięcia stron postępowania. Dopiero prawidłowe ustalenia w zakresie oddziaływania inwestycji pozwolą na dokonywanie w tym zakresie wiążących ustaleń. Mając to wszystko na uwadze Sąd zobowiązany był, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a., do uchylenia zarówno decyzji Wojewody [...] , jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty . Rozpoznając ponownie wniosek, orzekające w sprawie organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, które wprost wynikają z przedstawionych powyżej rozważań, a które sprowadzają się przede wszystkim do dokonania pełnych ustaleń faktycznych, tak co do wyjaśnienia rozbieżności projektu pomiędzy częścią dotycząca zagospodarowania działki i częścią techniczną projektu, dokładnego określenia projektowanej inwestycji: ilości projektowanych anten, jak również tego czy dotyczy także realizacji zjazdu, kwalifikacji środowiskowej planowanego przedsięwzięcia oraz rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań jego realizacji.