II SA/Rz 1257/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz strony skarżącej A. sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwanej dalej Spółką, jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej Kolegium lub SKO, z dnia [...] lipca 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Z akt sprawy wynika, że Spółka zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S., uchwalony uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 1997r., nr [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S., pozostaje w mocy i stanowi obowiązujący akt prawa miejscowego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014r., nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Wskazał iż zgodnie z zapisami art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U z 2012r. poz.647 z późn.zm), zwanej dalej "ustawą" obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003r. Obecnie obowiązująca ustawa nie reguluje zasad obowiązywania zmian miejscowych planów, które utraciły moc. Opierając się na poglądach wyrażanych w komentarzach do ustawy oraz wyrokach sądów administracyjnych można przyjąć, iż moc obowiązującą mogą zachować te zmiany, które mają samodzielny charakter. Biorąc pod uwagę powyższe Gmina [...] w okresie od 5 września 2013r. do 7 stycznia 2014r. przeprowadziła szereg analiz, w których oceniono uchwały stanowiące zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995r. Wyniki analiz wykazały, iż uchwał dotyczących zmian mpzp nie powinno się uznawać za akty w pełni samodzielne. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła, iż zmiana dokonana uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] ma charakter samodzielny i może funkcjonować w obrocie prawnym w oderwaniu od pierwotnego brzmienia planu - wprost bowiem wskazuje na sposób zagospodarowania terenu oraz składa się nie tylko z części tekstowej, ale także ze stanowiących część graficzną rysunków planu wskazanych w § 8 tej uchwały. Powyższa zmiana miała charakter kompleksowy i nie ograniczała się do zmian poszczególnych zapisów. Przedmiotem tej zmiany było ustalenie pełnego brzmienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2013r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2014r. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniło, że zaświadczenie wydane w trybie art. 219 k.p.a. nie rozstrzyga w sposób władczy o obowiązkach lub uprawnieniach strony postępowania lecz jedynie stanowi urzędowe poświadczenie określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Nadto zgodnie z przepisem art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W niniejszej sprawie Spółka nie wykazała także interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, co stanowi kolejny powód do odmowy wydania zaświadczenia. Spółka, reprezentowana przez adwokat K.S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2014 roku, zarzucając mu: 1. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności wskazywanych w zażaleniu z dnia 27 czerwca 2014r. mogących uzasadniać wydanie zaświadczenia o wnioskowanej przez Spółę treści, tj., że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S., uchwalony uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 1997r., nr [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S., zwany dalej "Planem" pozostaje w mocy i stanowi obowiązujący akt prawa miejscowego, w tym w szczególności pominięcie okoliczności, że Prezydent Miasta [...] w wydanych dokumentach i zaświadczeniach, w tym w szczególności w wyrysie i wypisie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 1997r., z dnia [...] grudnia 2012r., znak: [...], oraz w piśmie skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013r., potwierdził obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 1997r.; 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez: uznanie za prawidłowe ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji w zakresie podstaw do odmowy wydania zaświadczenia o wnioskowanej przez skarżącego treści, podczas gdy organ administracji publicznej ma obowiązek wydania zaświadczenia gdy chodzi o potwierdzenie stanu prawnego wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu; - przyjęcie braku wykazania po stronie skarżącego interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu wnioskowanego stanu prawnego, przy jednoczesnym braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, a w konsekwencji zastosowanie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. mimo braku zaistnienia ku temu przesłanek. Uzasadniając zarzut braku wskazania po stronie skarżącego interesu prawnego Spółka podniosła, że wywodzi swój interes z art. 390 § 2 kc w związku z zawarciem w formie aktu notarialnego w dniu [...] grudnia 2009r. przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości objętej postanowieniami tego planu. Zgodnie ze wspomnianym art. 390 k.c., gdy umowa przedwstępna czyni zadość wymaganiom, od których zależy ważność umowy przyrzeczonej, w szczególności wymaganiom co do formy, strona uprawniona może dochodzić zawarcia umowy przyrzeczonej. W przypadku relacji pomiędzy skarżącym, a sprzedającym może to nastąpić dopiero po spełnieniu określonych umową warunków, na których ocenę istotny wpływ ma fakt obowiązywania ww. planu. W powyższym zakresie również sprzedający wytoczył przed Sądem Okręgowym w [....] powództwo o zawarcie umowy przyrzeczonej, co dodatkowo wzmacnia interes prawny po stronie skarżącej. Skarżąca wywodzi swój interes prawny także z przepisów ustawy z dnia 24 marca 1920 roku o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (tekst jednolity Dz. U. z 2004 roku, Nr 167, poz. 1758). W rozumieniu powyższej ustawy skarżący jest cudzoziemcem, od którego wymagane jest uzyskanie zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych na nabycie nieruchomości rolnych lub leśnych przez okres 12 lat od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, tj. do dnia 1 maja 2016 roku. Kwestia charakteru nabywanej przez skarżącego nieruchomości ma więc kluczowe znaczenie. Plan określa obszar, na którym położona jest część nabywanej nieruchomości symbolem [...], czyli tereny sadów i upraw rolnych własności prywatnej z istniejącą zabudową zagrodową. W przypadku uznania Planu za obowiązujący akt prawa miejscowego, nabycie części nieruchomości na podstawie ww. umowy okazałoby się nieważne, ponieważ skarżący nie uzyskał wymaganego zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych na nabycie tej nieruchomości. Powyższe wynika expressis verbis z art. 6 ust. 1 ww. ustawy . 3. naruszenie art. 107 § 3. k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił, w uzasadnieniu tego zarzutu skarżący podniósł, że postanowienia w części odnoszącej się do argumentacji prawnej zawiera wyłącznie przytoczenie przepisów postępowania administracyjnego odnoszących się do wydawania zaświadczeń bez odniesienia ich zastosowania do okoliczności niniejszego postępowania, w tym w szczególności do argumentacji skarżącego w zakresie interpretacji art. 87 ust. 3 ustawy i uznania zmiany planu miejscowego za samodzielny, obowiązujący akt prawa miejscowego, jak i do dokumentów urzędowych przez niego przedstawionych 4. naruszenie art. 87 ust. 3 ustawy poprzez przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S., uchwalony uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 1997r., nr [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S. nie ma samodzielnego charakteru i nie reguluje w pełni przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, którego dotyczy, a w konsekwencji przyjęcie, że utracił swoją moc i nie stanowi obowiązującego aktu prawa miejscowego. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że wobec braku wyraźnego skazania w uzasadnieniu wydaje się, że należy uznać jakoby SKO podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że uchwały dotyczące zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przez gminę [...], nie powinno uznawać się za akty w pełni samodzielne, a co za tym idzie, że wszelkie zmiany tych planów uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995r., straciły swoją moc z dniem 31 grudnia 2003r. Uzasadnienie prawne postanowienia nie zawiera kontrargumentów w tym zakresie więc za zasadne uznała Spółka ponowne przytoczenie argumentacji wskazanej pierwotnie w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, bowiem stanowisko tego organu nie znajduje potwierdzenia w okolicznościach niniejszego postępowania. Spółka podniosła, że uchwałą nr [...] Rady Miasta [...], podjętą w dniu [...] maja 1997r., a więc po 1 stycznia 1995r., dokonano kompleksowej zmiany wcześniej obowiązującego na tym terenie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T.- S., zatwierdzonego wraz z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Dzielnicy [...], Uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1977r. (z późn. zm.) nadając mu brzmienie zgodne z obowiązującą w tym czasie ustawą z dnia 7 lipca 1994r. O zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, Nr 41, poz. 412 i Nr 111, poz. 1279, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 14, poz. 124, Nr 100, poz. 1085, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1804 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 113, poz. 984 i Nr 130, poz. 1112). Istotą dokonanej zmiany było z jednej strony ograniczenie obszaru objętego planem, a z drugiej uzupełnienie treści tego ograniczonego obszarowo planu o rozwiązania zgodne z wymaganiami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. Ponadto, co wyraźnie wynika z brzmienia § 6 ust. 1 Planu, realizację ustaleń szczegółowych Planu podporządkowano warunkom określonym w powyższej ustawie. Na mocy § 7 tej uchwały nadano pełne i jednolite brzmienie ustaleniom szczegółowym zmienionego planu odnoszącym się do poszczególnych jednostek strukturalnych. Integralną częścią Planu stały się także rysunki zmiany planu wymienione w § 8 Planu stanowiące samoistne, zupełne i kompletne rysunki pozwalające na stosowanie Planu bez konieczności sięgania do rysunków planu poprzedniego. W rezultacie dokonanej zmiany zarówno w części tekstowej, jak i graficznej, ustalono pełne brzmienie Planu przesądzające o jego samodzielnym charakterze. W konsekwencji należy uznać, że zatwierdzony na podstawie uchwały nr [...] Plan ma na tyle samodzielny charakter, iż w zakresie dokonanych zmian może w sposób zupełny określać przeznaczenie i zagospodarowanie terenu, oraz pozwala na szczegółowe ustalenie przeznaczenia i zabudowy nieruchomości położonych w obrębie jednostek planistycznych (terenów) objętych przedmiotową uchwałą. Przesądza to o zachowaniu przez ten plan mocy obowiązującej na zasadzie art. 87 ust. 1 ustawy. W uzasadnieniu skargi powołano się na orzecznictwo, z którego wynika, że jeżeli z uchwały o zmianie planu wynika, że wprowadzone zmiany mają charakter samodzielny i mogą funkcjonować w obrocie prawnym w oderwaniu od pierwotnego brzmienia planu zagospodarowania przestrzennego, to uznać należy, że wprowadzone zmiany samodzielnie wywołują określone skutki prawne, także po wygaśnięciu planu, który zmieniono. W świetle orzecznictwa, zdaniem Spółki, nie ulega wątpliwości, iż zmiana dokonana uchwalą Rady Miasta [...] nr [...] ma charakter samodzielny i może funkcjonować w obrocie prawnym w oderwaniu od pierwotnego brzmienia planu - wprost bowiem wskazuje na sposób zagospodarowania terenu oraz składa się nie tylko z części tekstowej, ale także ze stanowiących część graficzną rysunków Planu wskazanych w § 8 tego Planu. Powyższa zmiana nie ograniczała się do zmian poszczególnych postanowień planu, lecz miała charakter kompleksowy bowiem jej przedmiotem było ustalenie pełnego brzmienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla określonego obszaru. Za uznaniem Planu za obowiązujący przemawia także znana Spółce okoliczność, że na podstawie tej uchwały, przez blisko 10 lat, były wydawane pozwolenia na budowę, bez wymogu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Spółki powyższa okoliczność powinna zostać szczegółowo zbadana przez organ, który wydał zaskarżone postanowienie. Podkreślenia wymaga ponadto fakt, że Planem dokonano uzupełnienia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S. w zakresie Miasta T. (§ 6). Zgodnie z § 1 Planu, postanowienia poprzednio obowiązującego planu przyjętego Uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1977 r. w zakresie dotyczącym miasta S. oraz Gmin [...], [...] i [...] utraciły moc prawną. Powyższe oznacza, że intencją Rady Miasta [...], jako lokalnego prawodawcy, było pozostawienie w mocy planu dla Miasta T. z jednoczesnym jego uzupełnieniem, tak aby mógł on w świetle obowiązujących przepisów stanowić samodzielną podstawę rozstrzygnięć w zakresie zagospodarowania dla terenów nim objętych. Spółka podniosła także, że Rada Miasta [....], a więc organ gminy, w którego kompetencjach mieści się zarówno uchwalanie, jak i zmiana planów miejscowych potwierdziła obowiązywanie Planu w formie uchwały w uchwale Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2009r., nr [...] (a więc po 31 grudnia 2003r.), zatwierdzającej projekt Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], Plan, a więc zmiana Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla zespołu miast T.-S. (uchwała nr [...]) wskazany jest jako plan obowiązujący. (zaświadczenie o treści Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta T. (str. 78), wydane przez Prezydenta Miasta [...] na wniosek Skarżącego z dnia [...] czerwca 2014 roku.) Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie organu administracji odmawiające wydania żądanego zaświadczenia. Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zamieszczone w dziale VII. Komentarze zgodnie podkreślają, iż postępowanie to ma charakter uproszczony i odformalizowany (patrz: J. Borkowski, B. Adamiak Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa Wydawnictwo C.H. Beck 2008 str. 833). Na postępowanie to składają się wyłącznie czynności materialno-techniczne, polegające na badaniu jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dotyczą one stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. W tym postępowaniu nie dokonuje się ustaleń i ocen, tak jak ma to miejsce w postępowaniu jurysdykcyjnym. Dlatego też zaświadczenie nie może rozstrzygać o żadnych prawach i obowiązkach, oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie może jedynie potwierdzać stan ustalony, i jest odzwierciedleniem tego co jest w źródłach na których bazuje organ wydający zaświadczenie (patrz: wyrok NSA 16.IX.2005 II OSK 36/05, wyrok WSA 21.XI.2008 IIISA/Wa 1612/08). Przewidziana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Postępowanie wyjaśniające nie może prowadzić do dokonania jakichkolwiek ocen, w tym ocen prawnych odnośnie informacji będących w posiadaniu organu (patrz: wyrok WSA 23.II.2006 r.). Z przepisu art. 217 § 2 k.p.a. wynika, iż zaświadczenie wydaje się w dwóch przypadkach tj. 1) jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) lub gdy osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, iż skarżąca spółka ubiegała się o wydanie zaświadczenia o treści "że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zespołu miast T. – S., uchwalony uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 1997 r. Nr [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego pozostaje w mocy i stanowi obowiązujący akt prawa miejscowego". Materialnoprawną przesłanką uzyskania zaświadczenia określoną w art. 217 § 2 pkt 2 jest istnienie interesu prawnego. Podkreślić należy, że strona może występować o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w różnych sytuacjach. "Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wystarczająco może wynikać z postrzeganej przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie korzyści jaką spodziewa się ta osoba odnieść po przedstawieniu zaświadczenia innemu organowi" (patrz: M. Jaśkowska. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz). Pojęcie "interesu prawnego" użyte w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. należy interpretować szeroko. Obejmuje ono każdą sytuację, w której uzyskanie urzędowego potwierdzenia określonego stanu faktycznego lub prawnego może choćby hipotetycznie, wpłynąć na prawa lub obowiązki wnioskodawcy. Zdaniem Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie skarżący wykazał swój interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia w rozumieniu tego przepisu. "Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia nie musi pokrywać się z interesem prawnym w znaczeniu materialnoprawnym. Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wystarczająco może wynikać z postrzeganej przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie, korzyści, jaką spodziewa się ta osoba odnieść po przedstawieniu zaświadczenia innemu organowi" (patrz: 14.02.2010 r. II SA/Bk 133/10). Z tych względów zasadny jest zarzut skargi. W myśl art. 1 pkt 4 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń. Postępowanie to ma charakter administracyjny, ze względu na rodzaj organów je prowadzących, jak też z uwagi na to, że czynności materialno-techniczne stanowią jedną z prawnych form działania administracji publicznej mających cechy władcze, lecz nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. (patrz: J. Borkowski B. Adamiak Komentarz – Kodeks postępowania administracyjnego). Nie jest jednak kwestionowany pogląd, wg którego w sprawach nieuregulowanych w przepisach Działu VII k.p.a. pt. "wydawanie zaświadczeń" odpowiednie zastosowanie mają przepisy o ogólnym postępowaniu administracyjnym, a zwłaszcza zasady ogólne k.p.a. (patrz postanowienie SN z dnia 26 marca 1997 r. sygn. akt III Rn 9/97, Zb. Kmiecik "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści – Państwo i Prawo 2004/10/62, Lidia Klat-Wertelecka "Zaświadczenie w prawie administracyjnym"). Organ administracji rozpoznając wniosek o wydanie zaświadczenia zaświadcza bowiem jedynie o tym co jest w jego ewidencji, rejestrach bądź innych danych. W aktach administracyjnych zalega "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta T. – będące załącznikiem do uchwały Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. W pkt 5.3 zapisano w tabeli przedstawiam miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego na obszarze miasta T. obowiązujące i w trakcie opracowania. Wśród nich w punkcie 1 wymieniono "zmiana MPZP – uchwalona uchwałą z dnia [...] maja 1997 r. Nr [...] – opublikowana Dz. Urz. Nr [...] z 1997 r. poz. [...]. W nagłówku informacja – że "jest to plan przestrzennego zagospodarowania funkcjonujący na obszarze miasta T.". Zdaniem Sądu wyjaśnienie okoliczności, które mogłyby uzasadnić wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem skarżącej spółki powinno znaleźć uzasadnienie w rozstrzygnięciu. Organy obu instancji poza stwierdzeniem, że przepis art. 87 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, że wcześniejsze plany przestrzennego zagospodarowania mogły obowiązywać wyłącznie do 31.12.2003 roku, nie odniosły się do materiału zawartego w aktach. Z tych względów na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 oraz 218 k.p.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.