II SA/Rz 1260/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. sprawy ze skarg M. G., J. S. i L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargi - Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO, Kolegium) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zn, dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołań J. S. i L. S., M. G.oraz J. W. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] o ustaleniu dla Z. G. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarsko - magazynowo - garażowego wraz z niezbędnymi urządzeniami przeznaczonego do chowu 120 sztuk tuczników na głębokiej ściółce, magazynowania paszy i pomieszczeń garażowych na maszyny i sprzęt rolniczy na działce nr 1035/7, położonej w miejscowości C., gmina [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił dla Z. G. warunki zabudowy dla inwestycji szczegółowo wyżej opisanej, dla której linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone zostały na załączniku graficznym kolorem czerwonym. W odwołaniach od tej decyzji J. S. i L. S., M. G. oraz J. W. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W jednobrzmiących odwołaniach podniesiono, że planowana inwestycja będzie dla większej ilości sztuk tuczników, niż to wynika z decyzji. Zarzucono nieprawidłowe zakwalifikowanie inwestycji, jako przedsięwzięcia nie należącego do grupy mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zakwestionowano stwierdzenie, że zasięg inwestycji powinien ograniczać się jedynie do terenu działki inwestora, co przy hodowli 800 sztuk nie odpowiada rzeczywistości. Wskazano również na kwestię zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa ludzi w kontekście bliskości inwestycji od istniejącego na działce nr 1159 młyna, którego działalność może zostać zagrożona, czy wręcz uniemożliwiona. Ponadto wskazano na naruszenie zasady "dobrego sąsiedztwa", gdyż istniejąca zabudowa z przewagą zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wskazuje, że planowana inwestycja nie tylko niepodobna jest swym charakterem i funkcją do istniejących obiektów, ale wręcz jest z nimi sprzeczna. Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję i wskazało, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte w związku z kasacyjną decyzją Kolegium z dnia [...] października 2010 r., nr [...]. Przedstawiając szczegółowo czynności podjęte przez organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu wniosku organ odwoławczy stwierdził, że zamierzenie dotyczy budynku inwentarsko - magazynowo - garażowego przeznaczonego do chowu 120 sztuk tuczników na głębokiej ściółce. Ta ilość trzody odpowiada 16,8 DJP, przy maksymalnej wielkości obsady wynikającej z wniosku - 37,11 DJP. Oznacza to, że wielkość ta jest mniejsza, niż wielkości określone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko /Dz. U. 213, poz. 1397, zwanego dalej rozporządzeniem/. Z załączonych do akt nakazów płatniczych wynika, że wnioskodawczyni posiada 11,41 ha gruntu rolnego. Streszczając następnie "Analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy" dla przedmiotowej inwestycji Kolegium wyeksponowało końcowe wnioski odnoszące się do propozycji w zakresie warunków zabudowy. Uwzględniając pozytywne uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dokonane przez Dyrektora RZGW, Powiatowy Zarząd Dróg, Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych oraz Starostę Powiatu [...] organ odwoławczy uznał, że decyzja spełnia wymogi art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 z 2003 r. poz. 717 ze zm., dalej jako u.p.z.p.), a nadto zawiera właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p. zwalnia ze stosowania przepisu ust. 1 pkt 1 w odniesieniu do zabudowy zagrodowej, jeżeli powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. W sprawie taka sytuacja ma miejsce, gdyż wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne o pow. 11,4 ha, a średnia powierzchnia gospodarstwa w gminie wynosi 2,40 ha. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że wnioskodawca zamierza hodować 120 sztuk tuczników, a nie 877, której to wielkości odwołujący nie uzasadnili, nadto gdyby przyjąć obsadę wymienioną we wszystkich załącznikach - nie przekraczałaby ona 40 DJP, podczas gdy według § 2 ust. 1 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 120 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP); współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozrządzenia, co czyni zarzut bezpodstawnym. SKO podniosło, że obecne przepisy nakazują, aby wszelkie uciążliwości związane z daną produkcją mieściły się w granicach działki, co w tym przypadku dla tej wielkości obsady jest zachowane. Końcowo Kolegium nadmieniło, że organ I instancji wprawdzie nie dołączył załączników graficznych, ale poinformował strony o możliwości zapoznania się z nimi w urzędzie, co przy zmianie do przepisów k.p.a. umożliwia wgląd w akta sprawy również po zakończeniu postępowania administracyjnego, a decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie zapewnienie, że obiekt na danej działce może powstać, a wszystkie warunki decyzji, w tym i dotyczące zwiększenia obsady wyegzekwuje na etapie zatwierdzenia i wydawania pozwolenia na budowę - organ administracji architektoniczno-budowlanej. Na decyzję tę skargi wnieśli M. G. oraz L. S. i J. S. M. G. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 (tzw. dobre sąsiedztwo), albowiem planowana inwestycja ma być zlokalizowana na działce 1035/7 o pow. 1,11 ha, a której powierzchnia nie przekracza średniej powierzchni gospodarstwa rolnego w danej gminie. W tej sytuacji organ wydał decyzję o warunkach zabudowy, mimo, że nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., albowiem żadna działka sąsiednia nie jest zabudowana budynkiem specjalistycznym przeznaczonym do chowu tuczników na głębokiej ściółce, zaś granice obszaru przyjętego do analizy przez organ I instancji, to zabudowa jednorodzinna i zagrodowa z przewagą zabudowy jednorodzinnej, 2) § 3 ust. 1 pkt 102 i 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), przez błędne przyjęcie, że inwestycja Z. G. nie będzie przekraczać 40 DJP, co nie kwalifikuje do sporządzenia raportu dotyczącego oddziaływania na środowisko, podczas gdy planowana inwestycja pozwala na hodowlę 877 sztuk tuczników, 3) § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), poprzez brak doręczenia wymaganych załączników do decyzji, 4) art. 28 k.p.a., przez błędne przyjęcie, że E. G., A. i W. S., Z. W. i R. B. nie są stronami niniejszego postępowania, albowiem nie mają interesu prawnego w toczącym się postępowaniu, w sytuacji gdy planowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ na nieruchomość w/w osób, znajdujące się w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji, 5) art. 140 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., gdyż organ odwoławczy poprzestał jedynie na lakonicznym stwierdzeniu, że decyzja organu I instancji spełnia wymogi z art. 54 u.p.z.p., 6) art. 8 i 11 k.p.a., gdyż nie ustalono precyzyjnie wielkości chowu tuczników. Na tych podstawach skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obydwu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. L. S. i J. S. wnieśli o uchylenie decyzji obydwu instancji, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w odwołaniu. Podnieśli, że decyzja wydana została mimo braku spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż żadna działka sąsiednia nie jest zabudowana budynkiem specjalistycznym, przeznaczonym do chowu tuczników na głębokiej ściółce. Powtórzyli, że organy błędnie przyjęły, jakoby inwestycja nie będzie przekraczać 40 DJP, skoro planowany obiekt pozwala na hodowlę 877 sztuk tuczników. W tej sytuacji wydanie decyzji na 120 sztuk tuczników jest obejściem prawa. Zarzucili nadto, że nie otrzymali załącznika nr 1 do decyzji tj. mapy zasadniczej w skali 1:1000. Wskazali, żebrak precyzyjnego ustalenia wielkości chowu tuczników uniemożliwia ustalenie, czy inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i ustalić prawidłowo krąg podmiotów, na które będzie oddziaływać inwestycja. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargi są nieuzasadnione. I. Stan faktyczny jest następujący: na wniosek Z. G. z dnia 9 września 2009 r. /data wpływu do organu/ o ustalenie warunków zabudowy na inwestycję pod nazwą: budowa budynku inwentarsko - magazynowo - garażowego wraz z niezbędnymi urządzeniami, przeznaczonego do chowu 120 sztuk tuczników na głębokiej ściółce, magazynowania paszy i pomieszczeń garażowych na maszyny i sprzęt rolniczy, zjazdu z drogi powiatowej na działce nr 1035/7 w C. /k. 13-15/, Wójt Gminy [...] zawiadomił w dniu 22 grudnia 2009 r. strony o wszczęciu postępowania, pouczając strony o możliwości wypowiedzenia się w tej sprawie /k. 30/. Sprzeciw dla planowej inwestycji wyrazili J. W. i E. W. /k. 31/, M. G. /k. 32/, J. i L. S. /k. 33/, mieszkańcy C. w petycji z dnia 4 stycznia 2010 r. /k. 34-35/ oraz J. B., prowadzący młyn w tej miejscowości /k. 37/; pismami z dnia 21 stycznia 2010 r. organ I instancji udzielił odpowiedzi wymienionym osobom. W związku z wnioskiem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska /k. 54/, Wójt, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. /k. 70/, dopuścił Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do udziału w postępowaniu na prawach strony. Następnie przeprowadził postępowanie i po uzyskaniu wymaganych uzgodnień /postanowienia k. 101 - 105/, zawiadomił strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego i przy kolejnym sprzeciwie niektórych osób, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., ustalił wnioskowane warunki zabudowy /k. 161/. Na skutek odwołań J. i E. W., M. G. oraz J. i L. S., Kolegium, decyzją z dnia [...] października 2010 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania, dając wytyczne co do dalszego postępowania. Pismem z dnia 1 lutego 2011 r. /k. 228/, organ I instancji wezwał wnioskodawczynię o uzupełnienie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, po czym przeprowadziwszy ponownie postępowanie, po dodatkowych uzgodnieniach /k. 282, 284 i 290 oraz 289 /, przy nieuwzględnieniu sprzeciwu niektórych stron, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarsko - magazynowo - garażowego wraz z niezbędnymi urządzeniami, przeznaczonego do chowu 120 sztuk tuczników na głębokiej ściółce, magazynowania paszy i pomieszczeń garażowych na maszyny i sprzęt rolniczy na działce nr 1035/7, położonej w miejscowości C., gmina [...] /k. 333/. Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołań J. S. i L. S., M. G. oraz J. W., utrzymana została w mocy przez Kolegium decyzją z dnia [...] września 2011 r.; rozstrzygnięcie to stanowi przedmiot skargi. II. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p./. W sprawie kluczowe znaczenie ma przepis art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 który stwierdza, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego /warunków zabudowy/ następuje na wniosek inwestora. Konsekwencją wnioskowego charakteru postępowania jest to, że organ jest związany treścią wniosku a więc nie może we własnym zakresie w odmienny sposób zakwalifikować żądania wnioskodawcy i orzec o innej, niż żądana, inwestycji. Pogląd taki należy uznać za ugruntowany w orzecznictwie / "organ orzekający o warunkach zabudowy jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy" - tak WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 901/05, LEX nr 173675/. Wnioskowy charakter postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oznacza również, że organ nie może opierać się na twierdzeniach czy sugestiach pozostałych stron postępowania, które w jakikolwiek sposób podważałyby żądanie wniosku. Kolejny przepis mający zasadnicze znaczenie w sprawie, to art. 61 u.p.z.p., który określa pozytywne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. I tak, zgodnie ust. 1 tegoż artykułu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie ust. 4 stwierdza, że przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Z ostatnio przedstawionej regulacji wynika, że zasada "dobrego sąsiedztwa", ustanowiona przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1) u.p.z.p. podlega wyjątkowi w przypadku zabudowy zagrodowej, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. III. Wymienione wyżej przepisy w powiązaniu ze stanem faktycznym pozwalają stwierdzić, że zaskarżona decyzja prawa materialnego nie narusza. Przede wszystkim, uwzględniając określoną we wniosku planowaną do hodowli ilość trzody chlewnej - 120 tuczników, a tylko taka ilość mogła być brana pod uwagę przy związaniu organu treścią wniosku, brak było podstaw do zastosowania przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko/Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm./. Wielkość hodowli określona we wniosku nie przekracza w żadnym wypadku 40 DJP /dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza/ co oznacza, że w sprawie nie mógł mieć zastosowanie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Zamierzenie chowu do 40 DJP nie zostało wymienione bowiem w wykazie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Również obecnie obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 i 103, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie zalicza chowu lub hodowli zwierząt w liczbie mniejszej niż 40 DJP. Wobec tego zarzuty skarg dotyczące innej, niż wskazano we wniosku inwestycji, dotyczące większej ilości inwentarza, nie zasługują na uwzględnienie. Jeszcze raz powtórzyć należy, że o tym, z jaką inwestycją mamy do czynienia, decyduje wnioskodawca, a nie inna strona postępowania względnie organ. Jak wyżej wskazano, "dobre sąsiedztwo" wymagane przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1) u.p.z.p. nie obowiązuje w przypadku zabudowy zagrodowej, o ile powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa w danej gminie. "Zabudowa zagrodowa" nie została zdefiniowana w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, chociaż pojęcie to użyte zostało w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589). Niemniej jednak można przyjąć, że skoro ustalenie warunków zabudowy stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjnego, a decyzja ustalająca warunki zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę /art. 55 u.p.z.p./ i musi być załączona do wniosku o pozwolenie na budowę, to pojęcie to winno odpowiadać definicji obowiązującej na gruncie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /tekst jedn. Dz. U. 243 z 2010 r., nr 1623, ze zm./ oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm./, w § 3 wyjaśnia, że przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Zatem przy tak rozumianej "zabudowie zagrodowej" nie ulega żadnej wątpliwości /i skargi tego nie podważają/, że planowana inwestycja taką zabudowę stanowi, jeśli się weźmie również pod uwagę, że Z. G. uzyskała decyzję o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego z niezbędną infrastrukturą na działce nr 1035/7 i 110 w miejscowości C. /decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. - k. 230/. Jeśli chodzi o gospodarstwo rolne, to w świetle załączonych do wniosku decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego /k. 1, 2, 3/, powierzchnia gospodarstwa Z. G. wynosi 11,41 ha i wielokrotnie przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie [...]. Taka powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z planowaną zabudową zagrodową, uprawniała organy przy ustalaniu warunków zabudowy do odstąpienia od zasady "dobrego sąsiedztwa" i zwalniała od badania przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Powyższego nie mogą zmienić twierdzenia skarżących, jakoby dla odstępstwa od omawianej zasady wymagane było, aby powierzchnia działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy musiała mieć powierzchnię przekraczającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. Zarzuty te nie mają oparcia w obowiązujących przepisach, gdyż art. 61 ust. 4 u.p.z.p. wymaga jedynie, aby gospodarstwo rolne o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię w gminie było "związane" z planowaną zabudową zagrodową. "Związane", w rozumieniu wskazanego przepisu oznacza gospodarstwo rolne pozostające w gospodarczym związku z terenem zabudowy zagrodowej, co przy położeniu wszystkich gruntów na terenie tej samej miejscowości niewątpliwie ma miejsce. Zatem zasadnie organy przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie zasada "dobrego sąsiedztwa" nie ma zastosowania. Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty skarg to wskazać należy, że kwestia udziału innych osób w tym postępowaniu została rozstrzygnięcia postanowieniem Kolegium z dnia 12 października 2010 r. /k. 220/ i nie może być przez skarżących skutecznie podnoszona. Brak udziału strony w postępowaniu stanowi bowiem podstawę wznowieniową i może być podnoszony jedynie przez stronę, która udziału takiego została pozbawiona /art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 zd. drugie k.p.a./. Również nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które sprowadzają się do kwestionowania prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Po raz kolejny powtórzyć należy, że o zamierzeniu inwestycyjnym decyduje treść złożonego wniosku, a nie hipotetyczne sugestie innych, niż wnioskodawca, stron postępowania. Trafny natomiast jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania polegający na braku doręczenia stronom załączników do decyzji. Niemniej jednak ze względu na powiadomienie stron przed wydaniem decyzji w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wobec możliwości zapoznania się z załącznikami już po podjęciu rozstrzygnięcia, naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. IV. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że kontrola sądu administracyjnego sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w sposób wyżej wskazany stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. Z tych względów skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.