II SA/Rz 1261/24

7 listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Asesor WSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu 7 listopada 2024 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku P. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z 11 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji P. R. (dalej: Skarżący) za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z 11 lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści wniosku wskazał, że Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej nadał decyzji z 17 kwietnia 2024 r. rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej k.p.a.). Podkarpacki Komendant Wojewódzki PSP, rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, uwzględnił wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonalności decyzji Organu I instancji biorąc pod uwagę niewłaściwy termin orzeczonego przez Organ I instancji zwolnienia Skarżącego ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Skarżący wskazał, że na obecnym etapie sprawy sąd winien uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na błędy pełnione przez organ odwoławczy a tym samym konieczne jest udzielenie Skarżącemu ochrony tymczasowej przed ujemnymi skutkami wydanej decyzji. Skarżący oświadczył przy tym, że do czasu wydania przez sąd rozstrzygnięcia nie będzie stwarzał jakiegokolwiek zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi, ponieważ wyrokiem sądu karnego odebrano mu uprawnienia do kierowania pojazdami, który to środek karny jest wystarczającym oddziaływaniem indywidualnoprewencyjnym stanowiącym reakcję prawnokarną, której celem jest zwalczanie i zapobieganie przestępczości komunikacyjnej. Końcowo uzasadnił, że wykonanie ww. decyzji będzie prowadzić do nieodwracalnych dla niego skutków prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O przesłance niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe, niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie - w tym przypadku rozkazu personalnego. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają - w ocenie strony wnioskującej - znaczenie niejako potencjalne. Nie ulega wątpliwości, że dla wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest samo sformułowanie wniosku. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak stosownego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. W rozpoznawanej sprawie Skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił, jak wykonanie zaskarżonego orzeczenia przed rozpoznaniem skargi, będzie wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skupił się na nakreśleniu, że poprzez zastosowanie środka prewencyjnego w postaci zakazu kierowania pojazdami został już w sposób dostatecznie ukarany i nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi. W ocenie tut. Sądu w żaden sposób nie uzasadnił z jakimi nieodwracalnymi skutkami prawnymi, wiązać będzie się wykonanie zaskarżonej decyzji. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy skutki wynikające z wykonania aktu lub czynności już wystąpiły, bowiem instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie Skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 P.p.s.a. może mieć zatem miejsce w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2021 r., III OSK 3922/21; z 14 lipca 2020 r., I OSK 882/20; z 12 lutego 2019 r., I OSK 77/19). W niniejszej sprawie decyzja nr [...] Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 11 lipca 2024 r. w sprawie zwolnienia ze służby P. R. została wykonana. Oznacza to, że rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby został już wykonany – skarżący z dniem 31 lipca 2024 r. został zwolniony ze służby w PSP. Rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego został złożony w skardze z 29 sierpnia 2024 r., czyli już po wykonaniu zaskarżonego rozkazu personalnego. W związku z tym również z tego względu nie było podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania rozkazu personalnego, już wystąpiły. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.