II SA/Rz 1275/18

Dnia 27 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Ż. K. o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2018 roku nr [...] w sprawie ze skargi Ż. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej w skrócie: "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2018 roku nr [...] o wstrzymaniu robót budowlanych przy budowie obiektu budowlanego tymczasowego o funkcji handlowej wykonanego w konstrukcji drewnianej położonego na działce o nr ew. 203 w S., stanowiącej własność Gminy [....] i nałożeniu obowiązku dostarczenia w wyznaczonym terminie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a także dokumentów określonych w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W skardze na postanowienie organu odwoławczego, Ż. K. (dalej w skrócie: "skarżąca") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że wykonanie postanowienia organu I instancji narazi ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej korzysta ze stoiska handlowego, którego dotyczy postanowienie, zaś osiągane z tego tytułu dochody stanowią podstawę utrzymania jej rodziny. Odmowa wstrzymania wykonania postanowienia może doprowadzić do rozbiórki obiektu budowlanego i spowodować utratę przez skarżącą źródła utrzymania. Skarżąca wskazała również, że korzysta ze stoiska od 15 lat i wywiązuje się z wszystkich obowiązków, w tym podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wprawdzie postępowanie to dotyczy, co do zasady, zaskarżonej decyzji, to jednak możliwe jest wstrzymanie także innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Twierdzenia strony skarżącej o zaistnieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji muszą być poparte dodatkowymi informacjami mogącymi je uprawdopodobnić (tak m. in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt I OZ 83/16, z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 1801/15, z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 3401/15). Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Odnosząc powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jej stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową, w szczególności dotyczących osiąganych przez nią dochodów, oraz rodzaju i charakteru posiadanego majątku. Uniemożliwia to Sądowi ocenę, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia faktycznie może spowodować możliwość wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, Ponadto Sąd zauważa, że możliwość ewentualnego wydania przez organ nadzoru budowlanego nakazu rozbiórki obiektu, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, nie stanowi bezpośredniego następstwa wykonalności postanowienia, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie, lecz może stanowić konsekwencję ewentualnego niezastosowania się przez skarżącą do obowiązków nałożonych na nią tym postanowieniem. Skutki tego rodzaju może jednak wywołać dopiero decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł także żadnych okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie ustawowych przesłanek przewidzianych w w/w przepisie. Dlatego też na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.