II SA/Rz 1291/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 23 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. i T. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną przez M. i T. B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie okna wykonanego w budynku mieszkalnym na działce nr 214 w T. od strony działki nr 217 w odległości mniejszej niż określają to przepisy, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wnioskiem z dnia 19 października 2015 r. skarżący zwrócili się "o wstrzymanie" decyzji WINB do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniosek o wstrzymanie decyzji WINB, zakwalifikowany przez Sąd jako wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony skarżącej, przy czym obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie spoczywa na wnioskodawcy. Formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie wskazali żadnych okoliczności mogących świadczyć, że jej wykonanie będzie wiązało się dla nich z jakąkolwiek szkodą (nie tylko znaczną) lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Nie jest przy tym dopuszczalne ich wywodzenie wyłącznie z zarzutów skargi, gdyż prowadziłoby to de facto do merytorycznej oceny jej zasadności, która nie może być dokonywana na obecnym etapie postępowania. Zaniechanie uzasadnienia wniosku powoduje, że nie sposób ocenić, czy opiera się on na ustawowych przesłankach warunkujących jego uwzględnienie. Na tę okoliczność Sąd nie może z urzędu prowadzić postępowania wyjaśniającego i zastępować wnioskodawcy w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowym (tak Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Brak wskazania przesłanek ubiegania się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma przy tym waloru braku formalnego wniosku i uzasadnia jego oddalenie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el). Niezależnie od powyższego, wniosek i tak nie mógłby zostać uwzględniony, gdyż przedmiotem wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, zaś wykonalność należy rozumieć jako możliwość realizacji uprawnień lub obowiązków zawartych w treści rozstrzygnięcia (zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 422/11, wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości, który będzie zgodny z treścią aktu). Zarówno zaskarżona decyzja kasacyjna WINB jak i poprzedzająca ją decyzja PINB o umorzeniu postępowania administracyjnego nie posiadają przymiotu wykonalności, gdyż nie wywołują skutków materialnoprawnych i nie rodzą po stronie skarżących żadnych uprawnień ani obowiązków (wywiera one jedynie skutki procesowe, a w takim przypadku nie można mówić o niebezpieczeństwie wyrządzenia przez nie szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). W opisanej sytuacji, wobec braku spełnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.