II SA/Rz 1296/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia C. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 6 sierpnia 2024 r. nr SKO.402.ŚO.128.4.2024 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla przedsięwzięcia – skargę oddala – Przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] (dalej: Stowarzyszenie lub Skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: SKO, Kolegium lub organ odwoławczy) z dnia 6 sierpnia 2024 r. nr SK0.402.Ś0.128.4.2024, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: Burmistrz lub organ I instancji) z dnia 28 czerwca 2023 r. nr [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Z treści zaskarżonej decyzji oraz akt postępowania wynika, że P. U. K. "E." spółka z o.o. w [...] (dalej: Inwestor) wnioskiem z dnia 3 września 2021 r. zwróciło się do Burmistrza o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przemysłowego bazy przeładunkowej wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (SSE) w [...], gmina [...]na działkach oznaczonych nr ewid.: [...] obręb [...]. Organ I instancji uznał, że planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 35, 54, 58, 83 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 - dalej: rozporządzenie), których realizacja wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ I instancji wystąpił o opinie w sprawie planowanego przedsięwzięcia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ) Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: PPIS), a także do Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego - Wody Polskie w [...], oraz obwieścił o planowanej realizacji przedsięwzięcia. Do organu wpłynęło wiele protestów mieszkańców Gminy [...] oraz [...], w ramach których poruszane były kwestie dotyczące ochrony zdrowia, zwiększonej emisji zanieczyszczeń do atmosfery, a także zwiększenie poziomu hałasu, protestujący nie wykazali jednak, że są właścicielami nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Do udziału w postępowaniu na prawach strony dopuszczone zostało m.in. Stowarzyszenie [...] reprezentujące lokalną społeczność, zamieszkałą w otoczeniu planowanej inwestycji. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że dla terenu lokalizacji przedsięwzięcia obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a planowane przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami tego planu. Po przeanalizowaniu stanowisk organów opiniujących oraz analizie uzupełnionej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia, Burmistrz nałożył na Inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, zakreślając zakres tego raportu. Sporządzony przez inwestora raport był kilkakrotnie uzupełniany na żądanie RDOŚ, który ostatecznie nie wniósł zastrzeżeń do realizacji przedmiotowej inwestycji, podobnie jak PPIS – zalecenia dla Inwestora zawarte w opiniach ww. organów oraz uzgodnieniach zostały w całości uwzględnione przez organ I instancji. Po uzyskaniu uzgodnień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ") i zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PPIS"), a także po przeprowadzeniu oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, Burmistrz działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. - dalej: K.p.a.), art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 77, art. 79 art. 80, art. 82, art. 83 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm. - dalej: u.i.o.ś.) oraz § 3 ust. 1 pkt 35, 54, 58, 83 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 - dalej: rozporządzenie), wydał wskazaną wyżej decyzję z dnia 28 czerwca 2023 r. określając środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia w wariancie wybranym przez wnioskodawcę. Na skutek wniesionych m.in. przez Skarżącą odwołań, Kolegium decyzją z dnia 17 sierpnia 2023 r., uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji. Stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie brak jest wszystkich wymaganych informacji o przedsięwzięciu oraz skali i zakresie jego możliwego wtórnego i pośredniego oddziaływania, co uniemożliwia dokonanie analiz zgodnie z wymaganiami u.i.o.ś. Kolegium wskazało, że oprócz podniesionych w nim spraw w zakresie oddziaływań wynikających z ruchu samochodowego brak jest analiz oddziaływania ścieków przemysłowych z myjni samochodów ciężarowych i specjalistycznych na oczyszczalnię ścieków, do której mają być wywożone oraz na realizację celów środowiskowych dla wód objętych tym oddziaływaniem. W wyniku sprzeciwu wniesionego przez P. U. K. "E." sp. z o.o. w [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 9 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1699/23 uchylił tę decyzje wskazując, że nie każde naruszenie przepisów prawa uprawnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej oraz że w przedmiotowej sprawie należało dokonać ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym. Realizując zalecenia WSA, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu wezwało Inwestora do uzupełnienia Raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie, w jakim występowały braki, będące w szczególności przedmiotem zarzutów w złożonych odwołaniach. Równocześnie zgodnie z dowodami zebranymi w toku postępowania, obejmującymi przede wszystkim raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wydane opinie i uzgodnienia organów współdziałających, organ odwoławczy stwierdził, że oddziaływania powodowane przez przedsięwzięcie nie przekraczają dopuszczalnych norm, a inwestor przewiduje stosowanie rozwiązań zapewniających minimalizację tych oddziaływań. Rozwiązania te zostały opisane w decyzji organu I instancji, w szczególności w zawartych w osnowie warunkach oraz w charakterystyce przedsięwzięcia stanowiącej jej załącznik. W tej sytuacji organ odwoławczy ocenił rozstrzygnięcie organu I instancji jako zgodne z zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania zarówno inwestora, jak i pozostałych stron postępowania, w tym mieszkańców terenów położonych w rejonie oddziaływania przedsięwzięcia. Mając na uwadze powyższe, opisaną na wstępie decyzją z dnia 6 sierpnia 2024 r. nr SK0.402.Ś0.128.4.2024, SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 28 czerwca 2023 r. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Stowarzyszenie, zarzuciło organowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 6 K.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności, poprzez wydanie przez organ drugiej instancji decyzji, naruszającej szereg przepisów postępowania oraz prawa materialnego; 2. art. 7 w zw. z art. 77 i 80 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie, że organ I instancji zaniechał wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy oraz nie dokonał analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego przy uwzględnieniu słusznego interesu społecznej strony postępowania, co przejawiło się: - w braku wyjaśnienia czy organ I instancji w sposób właściwie ocenił całokształt sprawy tj. rzeczywiste oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko. - w założeniu, iż zostały wyjaśnione wszelkie okoliczności związane z rzeczywistym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia; Zdaniem Skarżącej oddziaływanie planowanej inwestycji będzie miało dużo szerszy zakres, aniżeli wzięto pod uwagę, gdyż ciężkie samochody ciężarowe przewożące odpady, nawet z odległości 60 km, będą negatywnie oddziaływać na jakość powietrza w okolicy traktów komunikacyjnych prowadzących do terenu planowanej inwestycji, czego nie wzięto pod uwagę. 3. art. 36 i art. 37 ust. 1 pkt. 1 u.i.o.ś. przez nie uwzględnienie wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, pomimo zaistniałych przesłanek do przeprowadzenia takiej rozprawy otwartej dla społeczeństwa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wyjaśniło, że w przedłożonych w toku postępowania odwoławczego wyjaśnieniach Inwestora przeanalizowany został, w sposób szczegółowy, wpływ na środowisko planowanego wzrostu poziomu ruchu na drodze dojazdowej do inwestycji i oddziaływanie to nie zostało uznane za znaczące, powodujące przekroczenie dopuszczalnych norm. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: skarga podlega oddaleniu W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.– dalej: P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach, Sąd w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - nie dopatrzył się w działaniu organów obu instancji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą decyzji stanowiły przepisy art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73, art. 75 ust. 1 pkt 4 art. 77, art. 79 art. 80 art. 82 i art. 85 u.i.o.ś. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Stosownie do art. 71 ust. 1 u.i.o.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji powinien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać pozytywną decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. W niniejszej sprawie planowana do realizacji inwestycja polegać będzie na budowie zakładu przemysłowego bazy przeładunkowej wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (SSE) w [...], gmina [...] na działkach oznaczonych nr ewid.: [...] obręb [...]. W ramach przedsięwzięcia planowane jest wykonanie zabudowy socjalno-biurowej, warsztatu z myjnią, hali do zbierania i przeładowywania odpadów, dystrybutora na olej napędowy wraz ze zbiornikiem podziemnym, dwóch wag samochodowych, bezodpływowego brodzika dezynfekcyjnego. Ponadto wykonany zostanie utwardzony plac manewrowy oraz infrastruktura instalacyjna, sieciowa i ogrodzenie terenu. Na terenie zakładu nie będą prowadzone procesy przetwarzania odpadów, a jedynie zbierania, przeładunku i transportu do miejsc przetwarzania. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35, 54, 58, 83 rozporządzenia, planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko było wymagane. W myśl z kolei art. 62 ust. 1 u.i.o.ś. w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, ca) krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-ca, e) dostępność do złóż kopalin; 1a) ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Przechodząc do oceny zakwestionowanego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że podjęto je zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przepisami prawa materialnego, a stan faktyczny ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy - wbrew twierdzeniom Skarżącej - dawał organom podstawę do określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji. Mimo bowiem tego, że decyzja organu odwoławczego nie jest tak rozbudowana w swej treści jak oczekiwałby tego Skarżący, zarzucający jej lakoniczność i sygnalizuje jedynie wnioski płynące z przeprowadzonego postępowania dowodowego, to niewątpliwie czynności podjęte w postępowaniu odwoławczym zmierzały do wyjaśnienia kwestii podniesionych w treści odwołania, a sama decyzja odnosi się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu. W treści skargi zarzucono brak prawidłowych ustaleń dowodowych oraz brak zbadania i oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie szerszym, aniżeli bezpośrednie oddziaływanie tego przedsięwzięcia na tereny sąsiadujące. Skarżący podkreślił, że na teren planowanej inwestycji przywożone będą odpady nawet z odległości 60 km, co oznacza, że w planowanym obiekcie może zostać zmagazynowane w ciągu roku 25000 Mg odpadów, podczas gdy standardowa "śmieciarka" przewozi 9 -10 Mg odpadów. Zatem liczba pojazdów tego typu przejeżdżających w ciągu roku przez miejscowość, w której realizowana będzie inwestycja wzrośnie około 2,5 tys i dodatkowo około 850 pojazdów typu ciężkiego, która to ilość pojazdów z pewnością wpłynie negatywnie na jakość powietrza w sąsiedztwie traktów komunikacyjnych czy też na komfort akustyczny mieszkańców. Oddziaływanie takie nie zostało wykazane w raporcie, podczas gdy zdaniem Skarżącego według zapisów art. 66 ust. 6 u.i.o.ś. ocena oddziaływania na środowisko powinna uwzględniać oddziaływanie na etapie eksploatacji oraz użytkowania tej inwestycji. Odnosząc się do tego zarzutu należy podkreślić, że w toku postępowania odwoławczego organ zwrócił się do inwestora planującego realizację przedmiotowej inwestycji z żądaniem uzupełnienia dokumentacji, dotyczącej planowanej inwestycji m. in. w zakresie oddziaływań wtórnych planowanej inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem wzrostu ruchu pojazdów po drogach dojazdowych do terenu planowanej inwestycji, które to oddziaływanie organ odwoławczy uznał za oddziaływanie pośrednie wynikające z funkcjonowania przedsięwzięcia, które może powodować oddziaływanie wtórne oraz zaznaczył, że w aktach sprawy nie ma analiz i dowodów dotyczących rodzaju, skali i zakresu tego oddziaływania. W odpowiedzi na wezwanie, Spółka przedłożyła wyjaśnienia sporządzone na okoliczność przedmiotowego wezwania (karta 106 -124 akt adm.), z którego wynika że emisja hałasu powodowanego ruchem pojazdów kierujących się do bazy przeładunkowej oraz opuszczających tę bazę nie będzie generować hałasu przekraczającego 60 dB. Inwestor zauważył, że wzdłuż gminnej drogi publicznej, stanowiącej dojazd do terenu przedsięwzięcia w obrębie Strefy Ekonomicznej nie ma terenów podlegających ochronie akustycznej. Tego rodzaju tereny znajdują się jedynie w sąsiedztwie drogi wojewódzkiej nr 984. Biorąc zatem pod uwagę natężenie ruchu na tej drodze - zgodnie z danymi z dokumentów dostępnych na stronie internetowej Podkarpackiego Zarządu Dróg Wojewódzkich - wynoszące 12413 pojazdów na dobę, w tym 2267 pojazdów innych niż motocykle i pojazdy osobowe, ewentualne zwiększenie natężenia ruchu na drodze wojewódzkiej związane z przedmiotowym przedsięwzięciem ocenił jako znikome. Inwestor podał, że łączna ilość wszystkich pojazdów związanych z funkcjonowaniem bazy przeładunkowej wynosić będzie 60 samochodów na dobę, w tym 36 pojazdów ciężkich i 24 osobowych, a zatem wzrost natężenia ruchu na drodze wojewódzkiej, w stosunku do wyżej podanych wartości, wynosił będzie 0,48% w stosunku do łącznej ilości pojazdów poruszających się tą drogą oraz 1,58% w przypadku poruszających się tą drogą pojazdów ciężkich. Ten poziom przewidywanego zwiększenia natężenia ruchu na drodze wojewódzkiej organ odwoławczy uznał za znikomy, co w ocenie Sądu jest wnioskiem logicznym. Wobec powyższego nie sposób podzielić zarzutów Skarżącego, co do braku wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy przez organ odwoławczy, a także niedokonania analizy i braku oceny całokształtu materiału dowodowego, czy też zaniechania zbadania oraz nieodniesienia się do podniesionych przez Skarżącą merytorycznych zarzutów. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo uzupełnił postępowanie dowodowe, wyjaśnił okoliczności będące przedmiotem zarzutów podniesionych w odwołaniu i dokonał logicznej oceny przedstawionych mu dokumentów. Kwestia potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji na jakość powietrza w terenach sąsiadujących z terenem planowanej inwestycją była już przedmiotem badania na wcześniejszych etapach postępowania, nie budząc wątpliwości uczestników postępowania. Stąd skoro potencjalny wzrost natężenia ruchu na drodze wojewódzkiej, wynikający z realizacji planowanej inwestycji uznano za znikomy, to znikome będzie również oddziaływanie tego wzmożonego powstaniem przedmiotowej inwestycji ruchu na jakość powietrza przy drodze wojewódzkiej. W odniesieniu do postępowania przeprowadzonego w przedmiotowej sprawie podniesione w treści skargi zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Należy wskazać, że inwestor był kilkakrotnie wzywany do uzupełnienia raportu- głównego dokumentu w postępowaniu środowiskowym potrzebnego do oceny oddziaływania na środowisko - a zatem niewątpliwie dochowano regułom przepisu 7 K.p.a. W konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 77 i art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu materiał zebrany w sprawie pozwalał na dokonanie oceny dowodów, wymaganej zgodnie z art. 80 K.p.a., która została dokonana w sposób racjonalny i logiczny, bez zarzuconego w treści skargi przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 36 u.i.o.ś. poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, należy podkreślić, że przeprowadzenie takiej rozprawy, zgodnie z treścią powołanych przepisów, pozostawione zostało uznaniu organu administracyjnego, który w toku prowadzonego postępowania może przeprowadzić rozprawę, uznając że posłuży to celom postępowania. Przepis ten nie nakłada obowiązku przeprowadzenia takiej rozprawy, a jedynie daje taką możliwość. Organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku uwzględniania każdego wniosku o przeprowadzenie takiej rozprawy, a zatem podniesiony w skardze zarzut należy uznać za bezzasadny z kontekście sformułowanego w treści skargi żądania uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ( podobnie WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie IV SA/Po 786/17). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 37 u.i.o.ś., zgodnie z którym organ prowadzący postępowanie rozpatruje uwagi i wnioski, a także podaje w uzasadnieniu wydanej decyzji informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione wnioski i uwagi zgłoszone przez społeczeństwo, należy podkreślić że przepis ten nakłada wymóg rozpatrzenia uwag i wniosków zgłoszonych w trybie ustawy przez społeczeństwo, co nie jest równoznaczne z obowiązkiem ich uwzględnienia. Właściwy organ prowadzący postępowanie powinien w tym zakresie spełnić wymagania nałożone przez przepis art. 37 pkt 2 u.i.o.ś. odnośnie analizy i oceny zgłoszonych uwag i w treści decyzji środowiskowej. (podobnie NSA w wyroku z dnia 12 lutego 2019 r. II OSK 718/17). Dlatego zarzut w zakresie naruszenia zasad udziału społeczeństwa w przedmiotowej sprawie należy uznać za niezasadny. Organ I instancji w sposób prawidłowy zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym podając do publicznej wiadomości wszystkie informacje, o których mowa w art. 33 ust. 1 u.i.o.ś wskazując przy tym od kiedy do kiedy można było wnosić uwagi i wnioski. Wniesione wnioski i uwagi rozpatrzył oraz podał informacje o udziale oraz sposobie i zakresie wzięcia pod uwagę uwag i wniosków, wreszcie podał do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwości zapoznania się z nią, czym wypełnił dyspozycję art. 38 i art. 85 ust. 3 u.i.o.ś. Powyższe nie budzi zastrzeżeń Sądu. Ponadto, w prowadzonym postępowaniu – poza szeregiem wniesionych uwag i wniosków, które stanowiły dla organu prowadzącego postępowanie asumpt do szczegółowego badania planowanej inwestycji w kwestiach podnoszonych przez społeczeństwo - udział wzięły stowarzyszenia, w tym Skarżąca przedstawiająca się jako reprezentant lokalnej społeczności. Nie można zatem twierdzić, że udział społeczeństwa w przedmiotowej sprawie był pozorny bądź fikcyjny. Sam fakt, że część społeczeństwa nie akceptuje planowanej inwestycji, nie może przesądzać o naruszeniu zasady udziału społeczeństwa w postępowaniu środowiskowym, tak długo jak płynące od strony społeczeństwa głosy w kwestiach merytorycznych są brane pod uwagę tj. rozpatrywane są argumenty merytoryczne oraz prowadzona jest analiza i ocena zgłaszanych przez społeczeństwo problemów. Z treści wydanych w sprawie decyzji oraz akt przedmiotowego postępowania wynika, że lokalna społeczność zgłaszała szereg wniosków dotyczących głównie kwestii związanych z ochroną zdrowia, zwiększenia poziomu hałasu oraz zwiększenia poziomu emisji zanieczyszczeń do atmosfery, a także zwiększenia zagrożenia pożarowego. Kwestie te były niewątpliwie przedmiotem rozważań organów prowadzących postępowanie w przedmiotowej sprawie oraz organów uzgadniających i opiniujących warunki realizacji planowanej inwestycji. W związku z powyższym, uznając zaskarżoną decyzję za wydaną zgodnie z obowiązującym prawem materialnym, w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.