II SA/Rz 132/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku KT o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji Wójta Gminy [.] z dnia [.] listopada 2015 r. nr [.] w sprawie ze skargi KT na decyzję Wojewody [.] z dnia [.] grudnia 2015 r. nr [.] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji Wójta Gminy [.] z dnia [.] listopada 2015 r. nr [.]. W skardze na opisaną w sentencji decyzję Wojewody [.], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [.] z dnia [.] listopada 2015 r. nr [.] o wymeldowaniu KT spod adresu [.], skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie ich wykonania. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), po przekazaniu skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej winien być należycie umotywowany pod kątem zdarzeń określonych w art. 61 § 3 Ppsa, jakkolwiek - mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13 - Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi. Przedmiotem zaskarżenia są decyzje o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego, wydane na podstawie ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Ewidencja ta polega na rejestracji określonych w ustawie podstawowych danych identyfikujących tożsamość oraz status administracyjnoprawny osób fizycznych, w tym m.in. o miejscu ich pobytu. Powinna odzwierciedlać stan faktyczny stałego lub czasowego pobytu osoby i z tych powodów ma charakter deklaratywny. Pomimo jednak tego, że wymeldowanie jest tylko aktem rejestracji danych dotyczących pobytu osoby w określonej miejscowości pod danym adresem i stwierdzeniem faktu długotrwałego nie przebywania pod tym adresem, i które nie ma bezpośredniego związku z prawem do zamieszkiwania w danym budynku, to zaskarżone decyzje spełniają kryteria wykonalności określone w art. 61 § 3 Ppsa. W przypadku decyzji orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego i braku nowego stałego meldunku należy bowiem uwzględnić ewentualne szkody oraz skutki wynikające z braku stałego zameldowania związane z codzienną egzystencją osoby, której dotyczy decyzja, trudnościami w załatwianiu wielu codziennych spraw życiowych, w tym w urzędach, bankach, placówkach służby zdrowia czy zakładzie pracy. Zaskarżone decyzje posiadają zatem przymiot wykonalności. Skarżąca nie uprawdopodobniła jednak w żaden sposób możliwości zaistnienia po jej stronie przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa, tego w jaki sposób mogą one wpłynąć negatywnie na jej sferę prawną lub faktyczną. Nie można ich natomiast wywieść na podstawie akt sprawy. Wobec tego, na podstawie powołanego przepisu, odmówiono uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.