II SA/Rz 1327/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2024 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Burmistrza [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 12 lipca 2024 r. nr SKO.4110/52/2024 w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej - postanawia - I. odrzucić sprzeciw, II. zwrócić wnoszącemu sprzeciw uiszczony w sprawie wpis sądowy w kwocie 100, 00 zł (słownie: sto złotych). W dniu 4 października 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynął sprzeciw Burmistrza [...] na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję z 12 lipca 2024 r. nr SKO.4110/52/2024, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej "kpa") uchyliło decyzję Burmistrza [...] z dnia 26 marca 2024 r. nr PS.5026.339.2024.MB w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sprzeciw jest niedopuszczalny. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości. Postępowanie to może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Zgodnie z brzmieniem art. 50 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej ppsa, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy szczególne przyznają prawo do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 64b § ppsa Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zarówno w nauce prawa, jak i w orzecznictwie przesądzona została niedopuszczalność łączenia w jednym postępowaniu funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z 16 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 1036/11, CBOSA). Zatem organ administracji publicznej właściwy do orzekania w I instancji w indywidualnej sprawie w formie decyzji administracyjnej nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawie, w której wydał rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie Burmistrz [...] przedmiotem skargi uczynił decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz m. in. art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1283, dalej "ups"). Zgodnie z brzmieniem tego ostatniego przepisu Wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy, z zastrzeżeniem ust. 8a. Przepis ten jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2004 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej "usg"), zgodnie z którym decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Podkreślić należy, że upoważnienie, o którym mowa w art. 110 ust. 7 ups ma charakter obligatoryjny, co czyni to bezwzględnie koniecznym wydanie zarządzeń w sprawie upoważnienia kierowników ośrodków pomocy społecznej do wydawania decyzji administracyjnych. Upoważnienia z art. 110 ust. 7 ups nie powinny mieć charakteru osobistego, lecz normatywny. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) ma bowiem upoważnić kierownika, a więc organ jednostki organizacyjnej gminy, a nie osobę pełniącą funkcję piastuna kompetencji organu (Szewczyk Marek, Udzielanie upoważnień do wydawania decyzji z zakresu pomocy społecznej (interpretacja art. 110 ust. 7 i 8 ustawy o pomocy społecznej z 2004 r., CASUS 2004/4/6 – artykuł, teza 3 i 4) Zaskarżona decyzja zapadła w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji, w nagłówku której widnieje pieczątka Burmistrza [...], a podpisanej "Z up. Burmistrza" przez A.K. – Dyrektora Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] na podstawie zarządzenia Nr 987/18 Burmistrza [...] z dnia 19 lutego 2018 r. w sprawie upoważnienia Dyrektora Miejskiego Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] do prowadzenia postępowań i wydawania decyzji administracyjnych w skrawach Karty Dużej Rodziny, potwierdzenia prawa do oświadczeń opieki zdrowotnej oraz w indywidulanych sprawach pomocy społecznej należących do właściwości gminy. W niniejszej sprawie zatem sprzeciw od decyzji Organu II instancji wniósł podmiot ustrojowo występujący w postępowaniu administracyjnym toczącym się w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej w roli organu administracji publicznej I instancji, czyli podmiot, który nie posiada legitymacji do dokonania takiej czynności procesowej. Nie ma tu znaczenia fakt, że decyzja nie została podpisana przez Burmistrza, ale z upoważnienia Burmistrza przez Dyrektora MGOPS w [...], bowiem MGOPS nie stanowi odrębnego od Burmistrza organu administracji publicznej, a jest jednostką organizacyjną gminy. W zakresie, w jakim Skarżący wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on uprawniony do reprezentowania "swojego" interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 ppsa, którego istnienie warunkuje wniesienie sprzeciwu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z uwagi na powyższe sprzeciw złożony w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalny. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 64 b § 1 ppsa w pkt I sentencji postanowienia odrzucił jego sprzeciw jako niedopuszczalny. Z uwagi na fakt, że w sprawie został uiszczony wpis od sprzeciwu w kwocie 100, 00 zł, należało z urzędu, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ppsa, orzec o jego zwrocie w pkt II sentencji postanowienia.