II SA/Rz 1329/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalania gruntów -skargę oddala- Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] uchylająca w części decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów i orzekająca w tym zakresie co do istoty sprawy, zaś w pozostałej części utrzymująca tę decyzję w mocy. Wymienioną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. organ I instancji w pkt I zatwierdził projekt scalenia gruntów wsi Ł., gm. [...] o ogólnym obszarze 266,2150 ha, zgodnie z projektem scalenia sporządzonym i wykazanym na mapie obszaru scalenia oraz w rejestrze szacunku porównawczego gruntów wydzielonych w wyniku scalenia przez upoważnionego geodetę, orzekając w pozostałych punktach w przedmiocie dopłat, służebności, współwłasności, ekwiwalentów. W pkt XIII przedmiotowej decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Od rozstrzygnięcia tego odwołanie złożyła między innymi M. C. W odwołaniu M. C. zwróciła uwagę na naruszenie prawa własności. Składająca je podniosła, że pierwotnie zaproponowano jej dwie działki, natomiast później już tylko jedną i to mniejszą o ok. 13 % od pierwotnie posiadanej oraz bez dostępu do drogi od zabudowań, co traktuje jako "wyjątkowy brak dobrej woli ze strony geodety". Tym samym przyjęto przygotowany projekt bez konsultacji z nią, przez co naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Wskazała także na nierównoprawne potraktowanie uczestników scalenia, z których tylko część mogła powiększyć swoje działki. Po rozpatrzeniu środków zaskarżenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zakresie dotyczącym M. C. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Starosta [....] po uzyskaniu pozytywnej opinii Rady Sołeckiej wszczął z urzędu postępowanie scaleniowe wsi Ł. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. powołana została komisja pełniąca funkcje doradcze przy szacowaniu gruntów, opracowaniu projektu scalenia oraz badaniu zastrzeżeń do szacunku i projektu scalenia. Na zebraniu członków komisji w dniu 12 października 2010 r. wypracowano propozycje w zakresie zasad szacunku gruntów objętych postępowaniem. Natomiast podjętą 24 października 2010 r. uchwałą na zebraniu ogólnym uczestników scalenia określone zostały zasady szacunku porównawczego gruntów. W dniu 27 marca 2011 r. uczestnicy scalenia na zebraniu zapoznani zostali z wynikami szacunku porównawczego scalanych gruntów. Następnie szacunek porównawczy gruntów udostępniony został uczestnikom scalenia w okresie od 28 marca do 5 kwietnia 2011 r. do publicznego wglądu. W dniu 17 kwietnia 2011 r. na zebraniu uczestników scalenia uczestnicy postępowania wypowiedzieli się za przyjęciem szacunku gruntów sporządzonego w dniach 17-24 marca 2011 r. Postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r. obszar scalenia został powiększony. W okresie od 20 czerwca 2012 r. do 6 lipca 2012 r. uczestnicy scalenia mogli zapoznać się indywidualnie z powierzchnią i wartością szacunkową wydzielonych gruntów. Następnie, po rozpoznaniu zastrzeżeń do projektu scalenia gruntów przez komisję, na ogólnym zebraniu uczestników scalenia w dniu 15 stycznia 2013 r., odczytana została decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. W części merytorycznej uzasadnienia swojej decyzji Kolegium zwróciło uwagę, że postępowanie scaleniowe powinno doprowadzić do poprawy struktury większości gospodarstw rolnych objętych scaleniem. Przyznanie w wyniku scalenia działek gruntowych o określonej powierzchni i w określonym miejscu następuje w ramach uznania administracyjnego z zachowaniem ram ustalonych przepisami prawa. W odniesieniu do odwołania M. C. organ podniósł, że przed scaleniem posiadała ona działkę nr 656 o pow. 0,36 ha bez dostępu do drogi. W trakcie zbierania życzeń wyrażała ona zgodę na dwie działki tj. jedną na dotychczasowych działkach nr 656 i 654 na południe od nowoprojektowanej drogi oraz drugą na południe od rowu melioracyjnego, przy czym druga działka miała być powiększona o ok. 0,20 ha za dopłatą celem uzyskania dostępu do drogi publicznej. W projekcie scalenia przedstawiono uczestniczce działkę nr 3617 o pow. 0,2296 ha, a więc wprawdzie znacznie mniejszą, lecz posiadającą taką samą wartość punktów szacunkowych jak działka nr 656. W związku z zastrzeżeniami do takiego projektu, zaprojektowanym ekwiwalentem stała się działka nr 3616 o pow. 0,3180 ha bez dostępu do planowanej drogi na działce nr 3628. Kolegium stwierdziło, że nie ustaliło, by postępowanie scaleniowe skutkowało utrudnieniem w gospodarowaniu nieruchomością odwołującej się. Jak bowiem wynika z aktualnej konfiguracji przestrzennej tej działki, uzyskany został kształt ułatwiający korzystanie z gruntów, zaś dokonywanie zmian projektu spowodowałoby niezmiernie dużą w niego ingerencję. Uzyskany ekwiwalent jest zaś obiektywnie korzystny i zbieżny z życzeniem uczestniczki. Decyzję SKO zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. C., wnosząc o jej uchylenie oraz o usunięcie z obrotu prawnego także poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. z powodu naruszenia: - art. 1 ust. 1 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów przez niezgodności ocen dotyczących uwzględnienia interesów i wniosków wszystkich uczestników scalenia oraz zaniechanie rzetelnego zbadania argumentów stron przy jednoczesnym bezpodstawnym przyjęciu, że cel ustawy został osiągnięty, - art. 13 ust. 2 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów przez zwołanie zebrania w sprawie szacunku gruntów na dzień 17 kwietnia 2011 r. przy równoczesnym wskazaniu jako drugiego terminu tej samej daty, - art. 6, art. 7 i art. 77 K.p.a. przez brak wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - art. 9 i art. 10 K.p.a. przez błędne informowanie jej o okolicznościach faktycznych i prawnych i nie zapewnienie jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz nieuwzględnienie jej słusznego interesu, - art. 107 § 3 K.p.a. przez brak pełnego ustosunkowania się do zrzutów odwołania, - art. 32 Konstytucji RP i art. 8 § 1 K.p.a. przez naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, co narazi ją na szkody i narusza jej prawa majątkowe, - art. 21 Konstytucji RP przez naruszenie prawa własności bez szczegółowej analizy i przekonującego uzasadnienia, że jest to rozstrzygnięcie jedyne i optymalne dla zabezpieczenia interesów członków postępowania scaleniowego. Skarżąca ponowiła argumenty odwołania wskazując, że wnosiła o dokupienie 0,07 ha działki nr 3616, których brak uniemożliwia jej dostęp do drogi, jednak spotkała się z odmową, bowiem sporny obszar przeznaczony został dotychczasowej właścicielce działki – O. K. Takie działanie świadczy o prowadzeniu postępowania scaleniowego z naruszeniem zasady równości obywatela wobec prawa. Preferowanie i przedkładanie interesów niektórych uczestników nad pozostałymi, którzy w ten sposób są dyskredytowani, budzi poważne wątpliwości co do rzetelnego rozstrzygania sprawy. Składająca skargę zwróciła uwagę, że cel ustawy nie został w jej przypadku osiągnięty, bowiem stan przedscaleniowy był dla niej zdecydowanie korzystniejszy. Ponadto, ingerencja w projekt scalenia na skutek uwzględnienia stanowiska innych uczestników scalenia była większa niż w jej wypadku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Ustalenie naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź też stwierdzenie innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje sąd do uchylenia kwestionowanej decyzji (postanowienia) w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a. Sąd orzeka przy tym w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami, wnioskami skargi, jak też powołaną w niej podstawą prawną, na co wskazuje art. 134 § 1 P.p.s.a. Dokonując kontroli skarżonego rozstrzygnięcia w wyżej określonych granicach Sąd uznał, że jest ono zgodne z prawem, dlatego też skarga podlegała oddaleniu. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie co do legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] uchylającej w części decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów i orzekającej w tym zakresie co do istoty sprawy, zaś w pozostałej części utrzymującej tę decyzję w mocy. W zakresie dotyczącym skarżącej M. C. decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy. Organ ustalił, że M. C. w stanie przedscaleniowym posiadała działkę nr 656 o pow. 0,36 ha, bez dostępu do drogi. W trakcie zbierania życzeń wyrażała ona zgodę na dwie działki tj. jedną na dotychczasowych działkach nr 656 i 654 na południe od nowoprojektowanej drogi oraz drugą na południe od rowu melioracyjnego, przy czym druga działka miała być powiększona o ok. 0,20 ha za dopłatą celem uzyskania dostępu do drogi publicznej. W projekcie scalenia przedstawiono jednak uczestniczce działkę nr 3617 o pow. 0,2296 ha, a więc wprawdzie znacznie mniejszą, lecz posiadającą taką samą wartość punktów szacunkowych jak działka nr 656. W związku z zastrzeżeniami do takiego projektu, zaprojektowanym ekwiwalentem stała się działka nr 3616 o pow. 0,3180 ha bez dostępu do planowanej drogi na działce nr 3628. Kolegium nie uznało, by postępowanie scaleniowe skutkowało utrudnieniem w gospodarowaniu nieruchomością odwołującej się. Jak wynika z aktualnej konfiguracji przestrzennej działki, uzyskany został kształt ułatwiający korzystanie z gruntów, zaś dokonywanie zmian projektu spowodowałoby niezmiernie dużą w niego ingerencję. Uzyskany ekwiwalent – zdaniem Kolegium - jest zaś obiektywnie korzystny i zbieżny z życzeniem uczestniczki. W ocenie Sądu podkreślić należy, iż z przepisów ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 178, poz. 1749 z późn. zm.), wynika że scalenie gruntów ma charakter zbiorowego zabiegu urządzeniowo-rolnego (gospodarczego). Cechują je rozwiązania mające charakter techniczny przy uwzględnieniu przepisów ustawy. Organy administracyjne opracowując projekt scalenia korzystają ze swobody w jego ukształtowaniu i wyborze najlepszego - ich zdaniem - rozwiązania w danych warunkach, tak by w miarę możliwości uwzględnić interesy i życzenia wszystkich uczestników scalenia. Zwykle w toku postępowania scaleniowego rodzą się liczne konflikty pomiędzy uczestnikami, oczekującymi wyłącznie na poprawę ich warunków gospodarowania (por. wyrok NSA z dnia 11 września 1998 r. sygn. II SA 941/1998, LEX nr 41780, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2005 r., sygn. II OSK 123/05, LEX nr 196671). Analizując zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, trzeba w pierwszej kolejności podnieść, iż organ przeprowadzający postępowanie scaleniowe nie dopuścił się naruszenia przepisów ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów. Postępowanie scaleniowe wsi Ł. wszczęto z urzędu postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Starosty [...] po uzyskaniu pozytywnej opinii Rady Sołeckiej. Postanowienie to spełnia wymogi określone w art. 7 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. powołana została komisja pełniąca funkcje doradcze przy szacowaniu gruntów, opracowaniu projektu scalenia oraz badaniu zastrzeżeń do szacunku i projektu scalenia. Na zebraniu członków komisji w dniu 12 października 2010 r. wypracowano propozycje w zakresie zasad szacunku gruntów objętych postępowaniem. Natomiast podjętą 24 października 2010 r. uchwałą na zebraniu ogólnym uczestników scalenia określone zostały zasady szacunku porównawczego gruntów. W dniu 27 marca 2011 r. uczestnicy scalenia na zebraniu zapoznani zostali z wynikami szacunku porównawczego scalanych gruntów. Następnie szacunek porównawczy gruntów udostępniony został uczestnikom scalenia w okresie od 28 marca do 5 kwietnia 2011 r. do publicznego wglądu. W dniu 17 kwietnia 2011 r. na zebraniu uczestników scalenia uczestnicy postępowania wypowiedzieli się za przyjęciem szacunku gruntów sporządzonego w dniach 17-24 marca 2011 r. W okresie od 20 czerwca 2012 r. do 6 lipca 2012 r. uczestnicy scalenia mogli zapoznać się indywidualnie z powierzchnią i wartością szacunkową wydzielonych gruntów. Następnie, po rozpoznaniu zastrzeżeń do projektu scalenia gruntów przez komisję, na ogólnym zebraniu uczestników scalenia w dniu 15 stycznia 2013 r., odczytana została decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym skarżącej M. C. wskazać ponownie należy, iż w stanie przedscaleniowym posiadała działkę nr 656 o pow. 0,36 ha i wartości 42,92 pkt, bez dostępu do drogi, a po przeprowadzeniu scalenia otrzymała działkę nr 3616 o pow. 0,3180 ha i wartości 42,86 pkt., również bez dostępu do planowanej drogi na działce nr 3628. Różnica w wartościach działek wynosi zaledwie 0,06 pkt., więc z całą pewnością mieści się w granicach określonych przez art. 8 ust. 2 ustawy scaleniowej, a więc uznać należy, iż działki maja równą wartość szacunkową. Również powierzchnia działki otrzymanej w wyniku postępowania scaleniowego przez skarżącą nie przekracza progu określonego w art. 14 ust. 2 powołanej ustawy od którego wymagana byłaby zgoda skarżącej. Podkreślenia wymaga fakt, iż organy opracowujące projekt scalenia korzystają ze swobody w jego ukształtowaniu i wyborze najlepszego - ich zdaniem - rozwiązania w danych warunkach, tak by w miarę możliwości, uwzględnić interesy i życzenia wszystkich uczestników scalenia. Zwykle w toku postępowania scaleniowego rodzą się liczne konflikty pomiędzy uczestnikami, oczekujących wyłącznie na poprawę ich warunków gospodarowania. W tym zakresie rozstrzygnięcia organów zawierają elementy uznania administracyjnego. Kontrola sądu polega jedynie na tym, czy tego rodzaju rozstrzygnięcia nie posiadają cech dowolności, a więc czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy poszczególnych osób (art. 7 kpa). Z akt sprawy nie wynika, by wydzielając skarżącej ekwiwalent doszło do naruszenia przepisów powołanej ustawy, przez to, że nie otrzymała ona pełnego ekwiwalentu pod względem wartościowym i ilościowym. Nie można uznać, że organy dokonując rozstrzygnięcia w zakresie M. C. przekroczyły granice uznania administracyjnego, a swoje stanowisko w sposób przekonujący uzasadniły. W takiej sytuacji skarga M. C. nie mogła zostać uwzględniona. Odnosząc się do zarzutów skargi uznać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Nie można uznać, że organy dopuściły się naruszenia przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o scalaniu i wymianie gruntów poprzez "niezgodności ocen dotyczących uwzględnienia interesów i wniosków wszystkich uczestników scalenia oraz zaniechania rzetelnego zbadania sytuacji i argumentów stron przy jednoczesnym bezpodstawnym przyjęciu, że cel ustawy został osiągnięty". Organy opracowując projekt scalenia korzystają ze swobody w jego ukształtowaniu i wyborze najlepszego - ich zdaniem - rozwiązania w danych warunkach, tak by w miarę możliwości, uwzględnić interesy i życzenia wszystkich uczestników scalenia. Rozbieżność interesów uczestników scalenia może powodować konflikty między nimi wynikające z dążenia do poprawę ich warunków gospodarowania. Z uwagi na przypisane organowi uznanie administracyjne w wyborze rozwiązania kontrola sądu polega jedynie na tym, czy tego rodzaju rozstrzygnięcia nie posiadają cech dowolności, czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy poszczególnych osób. Z akt sprawy nie wynika, by wydzielając skarżącej ekwiwalent doszło do naruszenia przepisów powołanej ustawy. Przedmiotowa działka skarżącej ma tę sama wartość co działka przedscaleniowa, jej powierzchnia mieści się w granicach określonych przez ustawę, organy wskazały, iż działka poscaleniowa położona jest w tym samym terenie, co działka przedscaleniowa i podobnie jak ona nie ma dostępu do drogi. Nie dopatrzono się również utrudnienia w gospodarowaniu w stosunku do poprzednio posiadanej działki. Argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji przez organ nie pozwalają na uznanie, że organy rozstrzygając przedmiotową sprawę dopuściły się przekroczenia granic uznania administracyjnego, co skutkowałoby przyjęciem dowolności rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 13 ust. 2 ustawy poprzez zwołanie zebrania w sprawie szacunku gruntów na dzień 17 kwietnia 2011 r. przy równoczesnym wskazaniu, jako drugiego terminu tej samej daty. Rzeczywiście zwołane zostało zebranie ogólne uczestników scalenia w celu zapoznania ich z ustaleniami dokonanymi przez Komisję pełniącą funkcje doradcze w sprawie zastrzeżeń do szacunku gruntów oraz podjęcie uchwały w sprawie wyrażenia zgody na dokonany szacunek gruntów na dzień 17 kwietnia 2011 r. na godzinę 9.00 i jednocześnie w tym samym zawiadomieniu wskazano, że drugi termin zebrania jest wyznaczony na ten sam dzień o godzinie 9.30. Przepis art. 13 ust. 2 ustawy przewiduje, że uchwały, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 11 ust. 1, są podejmowane na zebraniu zwołanym przez starostę. Uchwały zapadają większością trzech czwartych głosów w obecności co najmniej połowy liczby uczestników scalenia. W razie niepodjęcia uchwały na zebraniu zwołanym w pierwszym terminie, za ważną uważa się uchwałę podjętą większością trzech czwartych głosów uczestników scalenia obecnych na zebraniu zwołanym w drugim terminie. Sąd stoi na stanowisku, że z treści wskazanego przez stronę skarżącą przepisu art. 13 ust. 2 ustawy scaleniowej nie można wywieść wyłączenia możliwości wyznaczenia pierwszego terminu zebrania i jednocześnie drugiego terminu zebrania na jeden dzień na wypadek, gdyby w pierwszym nie wzięła udziału wyznaczona liczba uczestników scalenia. Taki sposób wyznaczania terminów zebrań nie pozbawia stron realnego udziału w postępowaniu i nie narusza wskazanego przepisu. W tym zakresie Sąd w pełni aprobuje pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 752/09. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 6, 7 i 77 K.p.a. poprzez niedopełnienie spoczywającego na organie obowiązku wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co miało istotny wpływ na jej wynik uznać należy iż jest to zarzut nieuzasadniony. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że był on wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Strona skarżącą poza ogólnym wskazaniem przepisów art. 6, 7 i 77 K.p.a. nie przedstawia, jaki to materiał dowodowy pozostał poza sferą badania organów oraz jakie to działania podjął bez podstaw prawnych. Co do zarzutu naruszenia przepisów art. 9 i 10 K.p.a. wskazać należy, że materiał zawarty w aktach sprawy nie potwierdza, by stronie skarżącej udzielano błędnych informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz by jej nie zapewniano czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Uzasadnienie skargi w zakresie art. 9 K.p.a. sprowadza się jedynie do zacytowania treści tego przepisu, a w zakresie art. 10 K.p.a. wskazuje jedynie na jednoczesne zawiadamianie o dwóch terminach zebrań wyznaczonych na ten sam dzień. Swoje stanowisko, co do możliwości wyznaczenia dwóch terminów zebrań na ten sam dzień wyraził Sąd wcześniej. Podkreślić należy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na coś wprost odwrotnego. Skarżąca brała udział w postępowaniu, wyrażała przecież swoje życzenia co do chęci otrzymania dwóch działek, złożyła zastrzeżenia do projektu scalenia, czy też złożyła odwołanie od decyzji. W kwestii naruszenia przepisu art. 107 § 3 K.p.a. zarzut uznać należy za nieuzasadniony. Uzasadnienie organu II instancji wskazuje okoliczności, które stanowiły o takiej właśnie treści decyzji. W sprawie nie można dopatrzeć się naruszenia przepisów art. 32 Konstytucji RP i art. 8 § 1 K.p.a. Z art. 32 ust. 1 Konstytucji wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji oraz zakaz różnicowania w tym traktowaniu bez przyczyny znajdującej należyte uzasadnienie w przepisie rangi co najmniej ustawowej. Sprawiedliwość wymaga, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych. Materiał dowodowy sprawy nie wskazuje na naruszenie wskazanej zasady. W stosunku do wszystkich uczestników postępowania scaleniowego stosowano te same przepisy i te same kryteria rozstrzygania. Akta sprawy nie wskazują również na naruszenie przez organy przepisu art. 8 K.p.a. Samo niezadowolenie skarżącej z przydzielonej jej działki w żaden sposób nie świadczy ani o nierówności wobec prawa ani o działaniu w sposób nie budzący zaufania do organów. Organy nie naruszyły również przepisu art. 21 Konstytucji RP gwarantującego ochronę własności. Przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji przewiduje jednak możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy. W analizowanym przypadku doszło do ograniczenia prawa własności poprzez ustawę o scalaniu i wymianie gruntów. Osoba będąca uczestnikiem postępowania scaleniowego poddana jest reżimowi tej ustawy, dlatego w wyniku postępowania może otrzymać własność innej działki (działek) niż dotychczas o mniejszej powierzchni lub wartości punktowej. Ustawowa podstawa takiego działania organów wyklucza możliwość przyjęcia, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 21 Konstytucji RP. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, iż skarga M. C. nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił ją.