II SA/Rz 1333/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A Sp. z o.o. z siedzibą w O. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w sprawie wymierzenia wyżej wymienionej Spółce kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie o nazwie [...] o nr [...] w lokalu [...] ul. [...], [...], tj. poza kasynem gry. Poza zarzutami odnoszącymi się do kwestionowanej decyzji strona skarżąca zawnioskowała o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, z uwagi na znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki Uzasadniając swe stanowisko wskazała, że wygenerowana przez nią za 2014 r. strata i uiszczenie przedmiotowej kary skutkować będzie naruszeniem jej płynności finansowej, a w konsekwencji koniecznością wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, której efektem będzie likwidacja przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a.") stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jaki mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powyżej wskazanym przepisie. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne - (post. NSA z 22.02.2008r., sygn. II OZ 131/08, publ. baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To obowiązkiem strony wnoszącej o udzielenie ochrony tymczasowej jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (post. NSA z dnia 4.10.2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny, pod kątem przytoczonych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że aby Sąd mógł dokonać oceny zasadności wniosku koniecznym jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, jakim jest w niniejszej sprawie A Sp. z o.o. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się z uwzględnieniem aktualnych i szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych aktualnych danych strona wnioskująca nie przedłożyła. Strona wnioskująca tymczasem przedłożyła zeznanie podatkowe za 2014 r., jak też sprawozdania finansowe za 2013 oraz 2014 r. Wynika z nich, że Spółka za obydwa wymienione lata poniosła stratę, która nadto uległa zwiększeniu z kwoty 149 368,31 za 2013 r. zł do kwoty 167 360,10 zł za 2014r. Powiększeniu takiemu uległy także zarówno aktywa Spółki, jak i jej pasywa (o tożsamej wielkości) z kwoty 330 392,49 zł w 2013 r. do kwoty 536 474,30 zł w 2014 r. Należy jednak zaznaczyć, że strata sama w sobie nie jest okolicznością wystarczającą do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stanowi ona bowiem tylko różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w konkretnym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie jest natomiast tożsame z twierdzeniem, że dany podmiot gospodarczy nie dysponuje środkami finansowymi albo majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Strata nie stanowi także o powstaniu stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że może ona zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Poniesienie straty nie musi więc oznaczać końca działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Z załączonych deklaracji na poczet podatku od towarów i usług za pierwszy i drugi kwartał 2015 r. wynika, że Spółka dokonała dostawy towarów i świadczyła usługi na łączną kwotę odpowiednio: 679 992 zł i 548 733 zł, a zatem pomimo poniesionej straty pozostaje nadal w obrocie gospodarczym. Ponadto, na podstawie powołanych wyżej dokumentów nie jest możliwe odtworzenie obecnej sytuacji finansowej Spółki, a w szczególności, czy posiada ona i jakiej wartości majątek ruchomy i nieruchomy oraz aktywa finansowe. Dostatecznym argumentem za uwzględnieniem żądania strony nie jest także fakt prowadzenia względem niej postępowań egzekucyjnych. Z faktu licznych postępowań z udziałem Spółki wynika nadto, że nadal prowadzi ona działalność w zakresie gier na automatach w znacznym wymiarze a zatem osiąga z tego tytułu dochody, choć nie jest wiadome w jakiej wysokości. Spółka nie wykazała, ale też nie uprawdopodobniła, że poprzez zapłatę kwoty 12 000 zł utraci płynność finansową, a jej sytuacja ekonomiczna pogorszy się i że może stać się niewypłacalna. Powyżej wskazane okoliczności uniemożliwiają Sądowi zweryfikowanie czy strona skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Końcowo wyjaśnić należy, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.