II SA/Rz 1334/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z/s [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry skarżąca "A" sp. z o.o. z/s w [...] (dalej "Spółka") sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując, że jej wykonanie może skutkować wyrządzeniem Spółce znacznej szkody i spowodować trudne do odwrócenia skutki, skarżąca wyjaśniła, że uiszczenie nałożonej decyzją kary pieniężnej naruszy płynność finansową Spółki, która za rok obrotowy 2014 generowała stratę. Konsekwencją będzie konieczność wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, a w efekcie likwidacja przedsiębiorstwa. W ocenie Spółki spełnione zostały wszystkie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie ma bowiem wątpliwości, że zapłata nałożonej kary wyrządzi skarżącej znaczną, niepowetowaną szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej winien być zatem należycie umotywowany pod kątem zdarzeń określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., jakkolwiek - mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13 - Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Analiza akt sprawy, w tym uzasadnienia rozpoznawanego wniosku nie wskazują, aby skarżąca uprawdopodobniła niebezpieczeństwo wystąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności Spółka nie wykazała, jakoby zapłata nałożonej zaskarżoną decyzją kary mogła naruszyć jej płynność finansową i grozić niewypłacalnością. Argument ten jest niewystarczający i sam w sobie nie przemawia za uwzględnieniem wniosku, do oceny którego konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Spółki, na podstawie których można zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami finansowymi umożliwiającymi pokrycie należności objętej decyzją. Takich danych skarżąca jednak nie przedłożyła. Także wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Strata stanowi różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania i może nie obrazować rzeczywistej sytuacji majątkowej przedsiębiorcy. Koszty uzyskania przychodu, mogą bowiem nie odzwierciedlać faktycznie poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków, a tym samym środków, jakie pozostają do dyspozycji przedsiębiorcy po ich odliczeniu. Zauważyć wypada także to, że na podstawie przedłożonych do akt sprawozdań finansowych z 2013 r. oraz z 2014 r. Sąd nie ma możliwości ustalenia, czy aktualnie skarżąca dysponuje środkami finansowymi niezbędnymi do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia