II SA/Rz 1337/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy -skargę oddala- Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]w sprawie zatrzymania J. S. ( dalej: "skarżący") prawa jazdy w związku z kierowaniem pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h. W podstawie prawnej organ powołał art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz.U. z 2019 r., po. 341; dalej: "ustawa o kierujących pojazdami"). Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Starosta decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] orzekł o zatrzymaniu prawo jazdy kat. AM, Al, A2,A, BI, B nr [....] wydanego na dokumencie nr [...] w dniu 18.10.2017 r. na okres 3 miesięcy tj. od 31.05.2018 r. do dnia 31.08.2018 r. włącznie. Podstawą wydania decyzji było zawiadomienie Komendy Wojewódzkiej Policji [...], z dnia 31.05.2018 r. informujące, że skarżący w dniu 31 maja 2018 r. prowadził pojazd z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 75 ust. 1, art. 77 ust. 1, 78, 80 i 81 ust 1 K.p.a. poprzez brak zgromadzenia materiału dowodowego, nieuwzględnienie żądań strony i uznanie okoliczności przekroczenia prędkości za udowodnioną pomimo, iż strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych pomiarów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło powyższych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazano, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4 ustawy zmieniającej. Z kolei art. 102 ust. 1c ustawy. stanowi, że Starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 128, dalej: "p.r.d."). Z zawiadomienia Komendy Wojewódzkiej Policji wynikało, że odwołujący w dniu 31 maja 2018 r. prowadził pojazd z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Starosta orzekając w przedmiotowej sprawie związany był domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym jakim jest zawiadomieniem Komendy Wojewódzkiej Policji i nie miał obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego ukierunkowanego na zweryfikowanie danych zawartych w ww. zawiadomieniu. W skardze do Sądu skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 7, art. 75 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 78 ust. 1, art. 80 K.p.a., art. 81 ust. 1 K.p.a. poprzez brak możliwości obrony jednostki w sytuacji wadliwości pomiaru prędkości przez policję, nie zebranie pełnego materiału dowodowego i nie poczynienie niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. - art. 107 § 3 K.p.a. polegający na braku należytego uzasadnienia faktycznego- zaskarżona decyzja nie odnosi się do zawartego w odwołaniu argumentu wadliwości pomiaru prędkości przez policję, - § 5 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzenia wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych.  2. Naruszenie prawa materialnego a mianowicie: - art. 2 ust. 17 pkt c w zw. z art. 2 ust. 5 ustawy - poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego na skutek niepełnego materiału dowodowego. Na tych podstawach skarżący wniósł o uchylenie decyzji Kolegium oraz decyzji Starosty . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz.2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola pod względem zgodności z prawem przebiega w trzech płaszczyznach, tj. oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, dochowania wymaganej prawem procedury oraz respektowania reguł kompetencji (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2006 r., I GSK 1421/2005 to i pozostałe powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach normuje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "P.p.s.a."). Dokonując kontroli działalności administracji publicznej sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Warunkiem uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości lub części jest zgodnie z art 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a., stwierdzenie przez sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności postanowienia w całości lub części jest zajście przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), z kolei warunkiem uwzględnienia skargi i stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa jest zajście przyczyn określonych w K.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Dokonując kontroli Sąd stwierdził prawidłowość przyjętego przez organ stanu faktycznego, zastosowanych przepisów jak i ich wykładni. Wbrew postawionym zarzutom przedstawiony przez organ stan faktyczny nie budzi najmniejszych wątpliwości. Z akt sprawy bezsprzeczne wynika, że zawiadomieniem z dnia 31 maja 2018 r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego w KWP poinformował Starostą , że skarżący w dniu 31 maja 2018 r. o godzinie 9.43 w L. kierując pojazdem osobowym marki Nissan nr rej. [...] z prędkością 110 km na godzinę przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy- 60 km na godzinę, o 50 km. Powyższe ustalenia wyczerpują dyspozycję art 102 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami zgodnie, z którym: starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Przepis ten nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W razie otrzymania zawiadomienia o naruszeniu przepisu art. 135 ust 1 pkt 1a ustawy p.r.d. – na skutek zawiadomienia właściwego organu - starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym. W żadnym przypadku nie może on prowadzić postępowania administracyjnego zmierzającego do weryfikacji zasadności i nałożenia na kierowcę mandatu karnego za ujawnienie wykroczenia, gdyż do tego uprawniony jest sąd powszechny ( zob. wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2190/16). Podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest jedynie informacja uzyskana od podmiotu, który ujawnił kierowanie pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km na godzinę na obszarze zabudowanym. Uzyskanie takiej informacji obliguje organ do wydania decyzji zatrzymaniu prawa jazdy. W konsekwencji organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, gdyż jest to domena postępowania wykroczeniowego ( wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 614/18). W świetle powyższego podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia art.: 7, 75 ust. 1, 77 ust. 1, 78 ust. 1, 80 81 K.p.a. w zw. z § 5 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów dotyczące nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego dotyczące przekroczenia dopuszczalnej prędkości, wielkości tego przekroczenia, prawidłowości działania przyrządu, którym prędkość została zmierzona nie mogą odnieść w tym postępowaniu zamierzonego skutku. Sąd nie mógł się natomiast odnieść się do zarzutu naruszenia art 2 ust. 17 pkt c w zw. z art 2 ust. 5 ustawy, ponieważ skarżący nie wskazał jakiej ustawy dotyczy ten przepis. Takiej jednostki redakcyjnej nie zwierają ani przepisy K.p.a., ani ustawy o kierujących pojazdami ani też Prawo o ruchu drogowym. Skarżący powołując ten przepis wskazał, że dotyczy on naruszenia przepisu prawa materialnego, w uzasadnieniu jednak wskazując na nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych, których Sąd się nie dopatrzył. Odnosząc się do podnoszonej w uzasadnieniu skargi kwestii stanowiska Trybunału Konstytucyjnego zawartego w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15 wskazać należy, że wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami jest niezgodny z art 2 i 45 Konstytucji w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających – ze względu na stan wyższej konieczności- kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km na godzinę na obszarze zabudowanym. Z taką sytuacją w sprawie nie mieliśmy do czynienia. Kwestia stanu wyższej konieczności nie była przedmiotem zarzutów, a skarżący kwestionował wyłącznie prawidłowość pomiaru prędkości. Co się zaś tyczy zamieszczonej w uzasadnieniu tego wyroku argumentacji dotyczącej spoczywającego na organach administracyjnych obowiązku przeprowadzenia z urzędu lub na wniosek czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, Sąd podziela stanowisko WSA w Gdańsku wyrażone w wyroku z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 614/18, że Sąd nie jest związany stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego zawartym w uzasadnieniu wyroku. Wskazany w uzasadnieniu Trybunału obowiązek uwzględnienia tak interesu społecznego jak i indywidualnego przewidziany został dla decyzji uznaniowych, tymczasem przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja związana, która nie przewiduje żadnego luzu decyzyjnego. Przepis jasno stanowi, że Starosta otrzymując zawiadomienie wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Sąd nie jest również związany stanowiskami Sądów wyrażonych w innych sprawach, w tym powołanym przez skarżącego wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/PO 745/17, którego to stanowiska nie podziela ze względu na przywołaną wyżej argumentację. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 151 P.p.s.a.