II SA/Rz 1345/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi J. H. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] o wymierzeniu jej kary pieniężnej w wysokości 12 tys. zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, tj. w lokalu [...] przy ul. K. [...] w R. W treści skargi reprezentujący skarżącą radca prawny, powołując się na art. 61 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu pierwszej instancji do czasu rozpoznania skargi przez WSA w Rzeszowie. Wskazał na wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącą oraz wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego ich wykonania, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla jej rodziny. Dochody skarżącej za 2013 i 2014 r. są bliskie wysokości nałożonej kary. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje, że na skutek ewentualnej egzekucji nałożonej kary finansowej, może zostać pozbawiona środków do życia oraz wpadnie w spiralę zadłużenia, co w oczywisty sposób będzie trudne do odwrócenia. Ponadto, Dyrektor Izby Celnej [...] wydał 2 inne decyzje (Nr [...] oraz Nr [...]), którymi utrzymano w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] o wymierzeniu skarżącej kar pieniężnych po 12 tys. zł (łącznie jest zobowiązana do zapłaty kwoty 36 tys. zł). W sprawie uregulowania kar wystosowano już do skarżącej upomnienie i grozi jej wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Na potwierdzenie sytuacji finansowej skarżącej przedstawiono jej zeznania podatkowe za 2013 i 2014 r., wg których przychód wyniósł odpowiednio 183 465 i 173 400 zł, zaś dochód - po odliczeniu kosztów uzyskania przychodu i składek na ubezpieczenie społeczne - 14 189 i 15 269 zł. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor Izby Celnej [...], działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do Sądu. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony (stosownie do art. 61 § 6 powołanej ustawy, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę). Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (tak m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r. I OZ 1236/14 i z dnia 9 stycznia 2015 r. I OZ 1205/14). Formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poza ogólnymi twierdzeniami wskazującymi na ryzyko utraty płynności finansowej prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej oraz związaną z tym możliwość pozbawienia jej i rodziny środków do życia, pełnomocnik J. H. nie wykazał, że zapłata kary pieniężnej będzie wiązała się dla niej z realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia w/w następstw. Na potwierdzenie aktualnej kondycji finansowej skarżącej nie przedłożono żadnych dokumentów, w tym wskazujących na rentowność prowadzonej przez nią działalności, czy poświadczających wysokość osiąganych dochodów (zaliczek na podatek dochodowy, deklaracji VAT, wyciągów z rachunków bankowych itp.). Nie wyjaśniono, jaki jest jej stan majątkowy, czy prowadzona działalność stanowi jedyne źródło utrzymania jej i rodziny, jakie ją obciążają wydatki. Miarodajne w tym zakresie nie są zeznania podatkowe za 2013 i 2014 r., które chociażby z uwagi na upływ czasu, nie mogą stanowić punktu odniesienia do oceny obecnych możliwości płatniczych skarżącej. Całkowicie uniemożliwia to ocenę ewentualnych następstw zapłaty nałożonej kary w kwocie 12 tys. zł, a tym bardziej stwierdzenie, że będzie się to wiązało z niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody (nie tylko znacznej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych samych przyczyn, a więc niewykazania związku z bieżącą sytuacją finansową i materialną skarżącej, bez znaczenia pozostaje argument o wymierzonych jej analogicznych karach w innych toczących się przed organami celnymi postępowaniach. Zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 7 października 2014 r. I FZ 347/14, to, że należność określona w decyzji jest wysoka, nie świadczy o zajściu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W kontekście powyższego nie sposób ocenić, czy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opiera się na ustawowych przesłankach warunkujących jego uwzględnienie. Na tę okoliczność Sąd nie może z urzędu prowadzić postępowania wyjaśniającego i zastępować wnioskodawcy w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowym (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r. II OZ 201/05). Akta sprawy nie zawierają żadnych dodatkowych informacji mogących mieć znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie. Ubocznie należy zwrócić uwagę, że świadczenia pieniężne, w tym kary finansowe mają charakter odwracalny, a więc w przypadku wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, uiszczone z tego tytułu należności podlegają zwrotowi. Stwierdzając w kontekście powyższego brak wykazania przez skarżącą (pełnomocnika) ustawowych przesłanek udzielenia jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.