II SA/Rz 1346/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia -skargę oddala- Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1270/12 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. II SA/Rz 1060/11 uchylający zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację określonego przedsięwzięcia i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Orzeczenia te zapadły w następującym stanie faktycznym sprawy. Wnioskiem z dnia 15 czerwca 2011 r. J. J., działając imieniem B. Sp. z o.o. z siedzibą w S., wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci budowy hali magazynowej z budynkiem socjalnym i wiatą magazynową, placów manewrowych oraz parkingu dla samochodów osobowych na działkach nr ewid. 103/17 i 103/18, planowanego do realizacji w gminie [...]. Do wniosku załączona została fotokopia pełnomocnictwa udzielonego przez członka Zarządu Spółki M. S. W toku postępowania organ uzyskał postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) z dnia [...] czerwca 2011 r. (nr [...]) wyrażające opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko oraz postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) z dnia [...] czerwca 2011 r. (nr [...]) stwierdzające potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko. Następnie Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] orzekł o nienałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, zaś wymienioną wyżej decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu podniósł, że teren planowanego przedsięwzięcia objęty jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Terenów [...] w S. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia 6 listopada 2009 r. (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr 103 z dnia 17.12.2009 r., poz. [...]). Teren ten oznaczony jest w planie symbolem P3 z zapisem: “Tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów". Planowane przedsięwzięcie jest zgodne z jego zapisami. Ustalono, że w sąsiedztwie ani w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie występują zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Nadto, planowana inwestycja nie znajduje się w granicach istniejących, ani potencjalnych obszarów NATURA 2000, wyznaczonych Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. (Dz. U. Nr 229 poz. 2313) i nie przewiduje się oddziaływania na te obszary. Inwestycja nie przebiega przez teren objęty ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Po dokonaniu analizy dwóch wariantów realizacji inwestycji organ I instancji uznał, że właściwym rozwiązaniem jest zastosowanie wariantu polegającego na podjęciu przedsięwzięcia w wersji proponowanej przez wnioskodawcę. Zgodnie z nią, przedsięwzięcie ma być zlokalizowane w południowo-wschodniej części zabudowy przemysłowej [...], w obrębie [...] Strefy Ekonomicznej, Podstrefa [...]. Sąsiedztwo stanowią tereny przemysłowe z już zlokalizowanymi tam obiektami przemysłowymi lub działki przeznaczone do zabudowy przemysłowej. Znajdująją się tu liczne składy, magazyny oraz zakłady przemysłowe. Najbliższe tereny zabudowy mieszkaniowej położone są w odległości około 500 m od planowanej inwestycji, w kierunku wschodnim. Teren, na którym jest planowane przedsięwzięcie znajduje się poza obszarem strefy ochronnej ujęcia wody dla miasta. Na omawianym terenie nie występują żadne formy ochrony przyrody. Mając powyższe na uwadze Prezydent Miasta [...] stwierdził, że planowane przedsięwzięcie spełni wymogi wynikające z przepisów z zakresu ochrony środowiska, nie będzie oddziaływać transgranicznie ani nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Odwołanie od tej decyzji złożyła A. S.A. w S., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z powodu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., polegającego na zaniechaniu zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, przywołaniu błędnej podstawy prawnej w decyzji (art. 85 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko – Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz nieodniesieniu się do opinii PPIS, w której organ ten stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania. Zdaniem Spółki, dokonano pobieżnej oceny dowodów. Wskazuje na to sprzeczność zapisów karty informacyjnej przedsięwzięcia, z których wynika, że przewiduje się odprowadzenie wszystkich powstających ścieków deszczowych do kanalizacji ogólnospławnej poprzez urządzenie oczyszczające (separator substancji ropopochodnych), podczas, gdy technologia wykonania nawierzchni parkingu z płyt "Jomba" nie zapewnia wyłapania wszystkich powstających ścieków z tego parkingu. Odwołanie wskazuje także na wątpliwość co do umocowania do działania w imieniu Spółki osoby podpisanej pod wnioskiem – J. J., jako osoby nie wskazanej według zapisów w Krajowym Rejestrze Sądowym do reprezentowania inwestora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] utrzymało w mocy kwestionowaną decyzję organu I instancji, w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., w dacie orzekania Sądu obowiązuje tekst jednolity ogłoszony w Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej w dalszej części "K.p.a.". Kolegium uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Po przedstawieniu regulacji ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej "u.o.i.ś." SKO podkreśliło, że na etapie prowadzonego postępowania nie wniesiono żadnych wniosków i zastrzeżeń do planowanej inwestycji. Postanowienie organu I instancji o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia wydane zostało po zapoznaniu się z opiniami RDOŚ oraz PPIS. Uwzględnione zostały dane o przedsięwzięciu zawarte w jego karcie informacyjnej. Odnosząc się do argumentu odwołania dotyczącego braku uzasadnienia przez organ w zakresie nieuwzględnienia opinii PPIS, Kolegium zwróciło uwagę na brak wskazania przez ten organ opiniujący jakiegokolwiek uzasadnienia dla wprowadzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z drugiej zaś strony Kolegium podniosło szczegółowość argumentacji zawartej w postanowieniu RDOŚ. SKO wskazało, że ze względu na to, iż nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i tym samym nie został opracowany raport o oddziaływaniu na środowisko, organ pierwszoinstancyjny, zgodnie z obciążającym go obowiązkiem, zbadał przed wydaniem decyzji pełny zakres uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 u. i. ś. W ocenie Kolegium, także zarzucana w odwołaniu sprzeczność w karcie informacyjnej, polegająca na zastosowaniu płyt "Jomba" nie gwarantujących odprowadzania ścieków z parkingu nie może doprowadzić do uchylenia decyzji w świetle innych ustaleń zawartych w tej karcie. Zgodnie z nią nawierzchnia parkingu dla 33 samochodów osobowych o pow. 924 m² zostanie wykonana z płyt Jomba, ale woda z okrawężnikowanego parkingu zostanie ujęta i przeprowadzona przez separator substancji ropopochodnych i w sposób zorganizowany i wymuszony odprowadzona do sieci kanalizacyjnej. Ścieki deszczowe z powierzchni dachów obiektu, dróg wewnętrznych, placów manewrowych i parkingu, po oczyszczeniu w lokalnym separatorze substancji ropopochodnych odprowadzone będą za pośrednictwem trzech przepompowni o wydajności łącznej 930 l/s do kanalizacji ogólnospławnej. Nawierzchnia parkingu winna zatem zostać wykonana w sposób umożliwiający ujęcie wód deszczowych. Z wyjaśnień wykonawcy wynika ponadto, że parking będzie zapewniał ujęcie wszystkich wód opadowych i roztopowych z jego terenu. Konkludując Kolegium wskazało, że rozstrzygnięcie zawarte w przedmiotowej decyzji oparte zostało na obowiązujących przepisach prawa oraz ustaleniach dokonanych w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym wskazujących, że realizacja planowanej inwestycji nie będzie miała ponadnormatywnego wpływu na środowisko. A. S.A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 10 § 1 K.p.a., poprzez brak zapewnienia stronom postępowania czynnego w nim udziału na każdym etapie i umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Spółka podniósła, że Kolegium zebrało nowy materiał dowodowy, jako że ze strony 5 uzasadnienia jego decyzji wynika, że pod powierzchnią parkingu dla samochodów osobowych projektuje się warstwę szczelną z folii i odprowadzenie wód deszczowych z parkingu. Brak jest jednak informacji,na jakiej podstawie to ustalono. Ponadto, nie poinformowano stron o możliwości wypowiedzenia się co do tego dowodu. Spółka zwróciła też uwagę, iż SKO pominęło fakt udzielenia w dniu 20.04.2011 r. J. J. pełnomocnictwa przez członków Zarządu B. Sp. z o.o., co poddaje w wątpliwość, czy wnioskodawca był należycie reprezentowany. Skarżąca zarzuciła również wykluczenie jednej ze stron tj. C. Sp. z o.o. w S. oraz naruszenie art. 7 i art.. 77 § 1 K.p.a. przez zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Spółka podniosła tez brak umieszczenia w Biuletynie informacji Publicznej oraz na tablicy ogłoszeń obwieszczenia Prezydenta Miasta [...] o prowadzonym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniosło, że błąd w postaci pominięcia jednej ze stron postępowania (C. Sp. z o.o. ) został naprawiony. Wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił tak skarżoną, jak też poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd zaznaczył, że wniosek w imieniu inwestora złożył pełnomocnik J. J., zaś do wniosku tego załączona została fotokopia pełnomocnictwa z dnia 20 kwietnia 2011 r. - udzielonego jednoosobowo przez członka zarządu M. S., a zakres tego pełnomocnictwa obejmował umocowanie do działania w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Zgodność fotokopii z oryginałem potwierdziła główna księgowa Spółki A. S. Do wniosku nie został natomiast dołączony odpis z KRS – Rejestru Przedsiębiorców. Tymczasem zgodnie z art. 33 § 3 K.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. W ocenie Sądu, braki w stanie faktycznym sprawy w zakresie pełnomocnictwa (tzn. brak oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu) przy jednoczesnym braku wykazania, że osoba udzielająca pełnomocnictwa była uprawniona do reprezentacji Spółki B. powinny być usunięte w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 K.p.a. Organ nie wezwał jednak do usunięcia tych braków ani na tym etapie, ani później. Sąd podkreślił, że z uwagi na treść art. 73 ust. 1 u.o.i.ś., z którego wynika, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, kwestią fundamentalną jest ustalenie, czy wniosek został złożony (podpisany) przez uprawnioną osobę. Okoliczność ta nie wynika zaś z akt sprawy. Nie wyjaśnia powyższego także pismo z dnia 4 sierpnia 2011 r. (k.12) podpisane przez Prezesa Zarządu – H. B. i pełnomocnika zarządu J. K. Wynika z niego bowiem jedynie, iż w/w osoby potwierdzają fakt, że J. J. posiada pełnomocnictwo z dnia 20 kwietnia 2011 r. wydane przez Zarząd B. Sp. z o.o. Jednocześnie w aktach brak także pełnomocnictwa udzielonego J. K. przez zarząd, zaś dostępny w nich, złożony już po wydaniu decyzji przez organ I instancji odpis z KRS wskazuje, że Prezes Zarządu H. B. nie jest uprawniony do samodzielnej reprezentacji Spółki. Ponadto odpis z KRS jest z daty późniejszej niż data ewentualnego udzielenia pełnomocnictwa J. J. Wskazane naruszenie prawa procesowego mogło mieć, w ocenie Sądu I instancji istotny wpływ na wynik sprawy, bo w razie nie usunięcia wyżej wskazanych braków, wniosek powinien pozostać bez rozpatrzenia. O naruszeniu prawa procesowego może także świadczyć późniejsze doręczanie pism, w tym także decyzji, samej stronie, bądź kierowanie ich do rąk członka Zarządu M. S. W sytuacji, gdyby okazało się bowiem, że J. J. dysponuje pełnomocnictwem i przedstawiłby je na wezwanie organowi w wymaganej przez przepis art. 33 § 3 K.p.a. formie, to pełnomocnikowi, a nie stronie – w myśl art. 40 § 2 K.p.a. należało doręczać pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł również, że planowana inwestycja ma być zlokalizowana na działkach ewidencyjnych nr 103/17 i 103/18 w obrębie [...] Lasy Państwowe w S. W aktach nie ma jednakże jakiejkolwiek mapy, zaś znajdujące się w nich skrócone wypisy ze skorowidza działek są szczątkowe i wynika z nich jedynie, że właścicielem działki 103/18 jest Skarb Państwa, a wieczystym użytkownikiem C. Spółka z o.o. w S. W dokumentach dołączonych do wniosku brak jakiegokolwiek dokumentu wykazującego stan prawny drugiej działki – nr 103/17. Nie ma tej działki także na skróconych wypisach ze skorowidza działek, choć wraz z wnioskiem powinny być złożone wypisy z rejestru gruntów. Powyższe powoduje, że brak jest możliwości dokonania kontroli, w jaki sposób i czy organy ustaliły właściwie w ogóle strony prowadzonego postępowania. Nadto, zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy o u.o.i.ś., do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć wypisy z rejestru gruntów obejmujące przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujące obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1 a – 1 c. W aktach sprawy nie ma natomiast wypisu z rejestru gruntów. Powyższe braki świadczą, zdaniem WSA o naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., co niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bądź też prowadzić mogło do zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W ocenie Sądu, wątpliwości budzić musi także fakt potwierdzenia przez tę samą osobę o nazwisku "W." pod decyzją organu I instancji jej odbioru w dniu 13 lipca 2011 r. zarówno przez B. Sp. z o.o. w S., jak i C. Spółkę z o.o. Z akt nie wynika bowiem, kiedy dokonano wpisu w KRS, dotyczącego połączenia w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych poprzez przeniesienie całego majątku C. Spółki na rzecz inwestora. Naczelny Sąd Administracyjny powołanym wyżej wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r. po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. z siedzibą w S. uchylił kwestionowany nią wyrok Sądu pierwszej instancji z dnia 31 stycznia 2012 r.. Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania w części dotyczącej naruszenia art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a." przez zaniechanie dopuszczenia i przeprowadzenia z urzędu dowodu z pełnomocnictwa dla J. J. oraz wypisu z rejestru gruntów. Powyższe konieczne jest do dokonania oceny, czy wniosek został złożony przez osobę posiadającą uprawnienie do reprezentowania wnioskującej spółki. Sąd drugiej instancji uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w kontekście wątpliwości, co do umocowania J. J., a doręczania pism sądowych samej stronie - Spółce B. Spółce z.o.o w S. Spółka ta nigdy nie twierdziła, że została pozbawiona czynnego udziału w sprawie, tym bardziej, że wydane decyzje odpowiadały w całości jej interesom. W takiej sytuacji uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd uznał, że w kontekście naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadniony jest także zarzut tyczący braku załączenia do wniosku wypisu z rejestru gruntów działki 103/17 i 103/18, co zdaniem Sądu I instancji mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bo mogło prowadzić do zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził także stanowisko, że taki wpływ na wynik sprawy mógł mieć brak w aktach sprawy dokumentów uniemożliwiających stwierdzenie, kiedy C. Spółka z o.o. z siedzibą w S. utraciła byt prawy, bo mogła zostać pozbawiona możliwości obrony swych praw. NSA ocenił taką argumentację za nieprawidłową. Wskazane wyżej okoliczności nie mogły być bowiem wzięte pod uwagę, z tego względu, iż tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu - co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. NSA podkreślił, że przesłanka, wznowienia postępowania administracyjnego określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wiąże się ściśle z art. 147 K.p.a., stosownie do którego, wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Z mocy samej ustawy wynika więc, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta ona z prawa do żądania wznowienia postępowania, ewentualnie podniesie ten zarzut w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. W zaleceniach co do dalszego postępowania NSA nakazał uwzględnić zwarte w uzasadnieniu wywody dotyczące możliwości zastosowania art. 106 § 3 P.p.s.a. w celu ustalenia prawidłowości umocowania J. J. w sprawie, ewentualnie przy braku prawidłowości takiego umocowania rozważenie, czy zachodzi możliwość potwierdzenia czynności dokonanych przez tą osobę w oparciu o treść art. 103 § 1 i art. 104 kodeksu cywilnego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawowana w ramach wymiaru sprawiedliwości kontrola działalności administracji publicznej obejmuje z mocy art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Kryterium powyższego określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) stanowiąc, że jest nim zgodność z prawem. W świetle art. 134 P.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, bez związania zarzutami, wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Eliminacja z obrotu prawnego kwestionowanej skargą decyzji poprzez jej uchylenie następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Mając na uwadze określoną wyżej kognicję oraz przyczyny uzasadniające wyeliminowanie wydanych aktów administracyjnych Sąd stwierdził, że tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu nakazującym ich uchylenie w myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsze orzeczenie wydane zostało w następstwie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.11.2013r. uchylającego poprzednio zapadły w sprawie wyrok (z dnia 31.01.2012 r.), a zatem w myśl art. 190 P.p.s.a. Sąd w obecnym składzie związany jest dokonaną przez Sąd wyższej instancji wykładnią prawa. We wskazanym wyroku z dnia 7.11.2013 r. NSA nakazał rozważenie możliwości zastosowania w sprawie art. 106 § 3 P.p.s.a. celem ustalenia prawidłowości umocowania J. J. w zakresie złożenia wniosku, w oparciu o który przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte. Mając powyższe na uwadze Sąd zobowiązał pełnomocnika B. Sp. z o.o. do przedłożenia odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Z przedstawionego w wykonaniu powyższego dokumentu wynika, że na dzień 20 kwietnia 2011 r. tj. udzielenia przez wymienioną Spółkę J. J. pełnomocnictwa do jej reprezentacji w niniejszym postępowaniu członkiem zarządu był M. S., a zatem osoba, która w imieniu Spółki podpisała to pełnomocnictwo. Ustalenie, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w oparciu o wniosek złożony przez uprawnioną osobę tj. dysponującą stosownym umocowaniem Sąd przystąpił do merytorycznej oceny wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Przedmiotem kontroli była decyzja SKO z dnia [...].08.2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].07.2011 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa hali magazynowej z budynkiem socjalnym i wiatą magazynową, placów manewrowych i parkingu dla samochodów osobowych na działkach nr ewid. 103/17 i 103/18 w S.". Rozstrzygnięcia te zapadły na gruncie regulacji ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, z której art. 71 ust. 2 wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych dwóch kategorii przedsięwzięć tzn. tych mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz _@POCZ@__@KOtych mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Kwalifikacja przedsięwzięcia do którejś z powyższych grup następuje w oparciu o unormowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz.1397). W niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały (co zresztą nie jest przedmiotem sporu), że planowana przez inwestora budowa hali magazynowej, budynku socjalnego, wiaty magazynowej, placów manewrowych i parkingu dla samochodów osobowych zalicza się do zamierzenia określonego w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b i § 3 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia. W pierwszym z powołanych przepisów wskazano zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a (gdzie wskazano obszary objęte formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy). Natomiast drugi podany wyżej przepis wskazuje na przedsięwzięcie polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 (tzn. przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko) i niespełniającego kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 (jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż osiąga progi określone w ust. 1, o ile progi te zostały określone). W świetle art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.i.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko może być poprzedzone obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko pod warunkiem, że obowiązek ten stwierdzony został w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.i.ś. Przy czym zadecydowanie o takiej konieczności lub też jej braku - w świetle art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.o.i.ś. - musi zostać poprzedzone po pierwsze łącznym uwzględnieniem szczegółowo określonych w art. 63 ust. 1 pkt 1 -3 uwarunkowań (tj. rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaju i skali możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2) oraz po drugie zasięgnięciem opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz organu inspekcji sanitarnej. W poddanym kontroli postępowaniu opinie takie wyrazili Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (postanowienie z [...].06.2011 r.) oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (postanowienie z [...].06.2011 r.). Prezydent Miasta [...] po uprzednim, zasadnym zakwalifikowaniu planowanego przez inwestora przedsięwzięcia do tych mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przeanalizował w sposób dokładny - na podstawie dołączonej do wniosku inicjującego to postępowanie karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz podanych wyżej postanowień organów opiniujących - wszelkie wymienione w powołanym wyżej art. 63 ust. 1 uwarunkowania. Następnie wydal postanowienie ([...].06.2011 r.) o nienałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Konsekwencją powyższego – zgodnie z art. 84 u.o.i.ś. - była z kolei decyzja z [...].07.2011 r., w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Należy wskazać, że organ I instancji w sposób szczegółowy odniósł się do każdego z określonych w art. 63 ust. 1 u.o.i.ś. uwarunkowań. Dokonał także analizy przewidzianych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia dwóch wariantów jego realizacji, po czym wyjaśnił wybór jednego z nich (tego zaproponowanego przez inwestora). Z kolei organ drugoinstancyjny w sposób bardziej ogólny przeanalizował kwestie związane z ewentualną realizacją planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, zwracając przy tym uwagę na wszystko, co istotne w tym zakresie. Odpowiedział także na wszystkie zgłoszone w odwołaniu zarzuty. I tak w odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku podania powodów, dla których nie uwzględniono opinii sporządzonej przez PPIS SKO zasadnie stwierdziło, że kwestia ta nie może podważyć prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej. Stanowisko tego organu nie zostało bowiem w jakikolwiek sposób uzasadnione, podczas, gdy to zajęte przez drugi z opiniujących organów tj. RDOŚ zawierało szczegółowe wyjaśnienia. Trudno odmówić słuszności takiemu stwierdzeniu w sytuacji, gdy opinie, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.o.i.ś. nie mają wiążącego charakteru, a w razie, gdy są sprzeczne rozpoznający sprawę organ może uznać słuszność jednej z nich, odmawiając tym samym uwzględnienia drugiej. Brak związania powoduje, że to organ rozstrzygający o istocie sprawy jest ostatecznie odpowiedzialny za decyzję co do kwestii będących przedmiotem opiniowania. Pomimo tego, że Prezydent Miasta [...] nie zakwestionował wprost stanowiska przedstawionego przez PPIS, to przez zaakceptowanie tego zajętego przez RDOŚ i przedstawienie obszernej argumentacji w tym przedmiocie (zbieżnej z tą wynikającą z opinii wyrażonej przez ten ostatni organ) Prezydent Miasta [...] uzasadnił w sposób dostateczny wydane przez siebie rozstrzygnięcie. Odwołanie zawierało także zarzut dotyczący sprzeczności pomiędzy sformułowaniem karty informacyjnej przedsięwzięcia o odprowadzeniu wszystkich powstających ścieków deszczowych do kanalizacji ogólnospławnej przez urządzenie oczyszczające a informacją o wykonaniu nawierzchni parkingu z płyt "Jomba", których technologia produkcji nie jest w stanie zapewnić "wyłapania" powstających z parkingu ścieków. W odniesieniu do tego, SKO stwierdziło, powołując się na zapisy karty informacyjnej, że nawierzchnia parkingu powinna zostać wykonana w sposób umożliwiający ujęcie wód deszczowych. Ponadto zwróciło uwagę na to, że z wyjaśnień wykonawcy wynika, iż parking będzie zapewniał ujęcie wszystkich wód opadowych i roztopowych z jego terenu. Chodzi tutaj o skierowane przez Spółkę (wnioskodawcę) do organu I instancji pismo z dnia 4.08.2011 r., w którym wyjaśniono w uzupełnieniu zapisów karty informacyjnej, że pod powierzchnią parkingu planuje się warstwę szczelną z folii i odprowadzanie wód deszczowych z powierzchni parkingu odbywać się będzie poprzez separator do kanalizacji deszczowej, a w związku z czym nie będzie występowało przenikanie wody deszczowej w grunt. Mając w tym miejscu na uwadze zgłoszony w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przez brak poinformowania o przeprowadzeniu dowodu z wymienionego wyżej pisma, a tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się co do nowego materiału dowodowego należy uznać, że nie może on wpłynąć na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Istotnie, przedmiotowe pismo zostało dołączone do akt sprawy już po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej i tak Prezydent Miasta [...], jak i SKO nie poinformowało stron o możliwości zapoznania się z nim. Jednak dla uznania zasadności zarzutu w tym zakresie konieczne jest wykazanie przez zgłaszającą go stronę, że określone uchybienie uniemożliwiło dokonanie jej konkretnych czynności procesowych. Tymczasem ani w skardze ani też na rozprawach strona skarżąca nie przedstawiła konkretnych argumentów w tym zakresie, które miała zamiar przedłożyć organowi przed wydaniem ostatecznej decyzji w sprawie. Skarga podnosi także, że w postępowaniu wykluczona została jedna ze stron tzn. C. Sp. z o.o. Zarzut ten skutecznie odparło Kolegium podnosząc w odpowiedzi na skargę, że doszło do omyłkowego pominięcia w tzw. rozdzielniku decyzji wskazanej strony, jednak błąd ten naprawiono przez stosowne sprostowanie (postanowienie SKO z [...].10.2011 r. znak: [...]), a wskazana strona uczestniczyła faktycznie w całym postępowaniu, będąc powiadamiana o wszystkich dokonywanych w nim czynnościach. Natomiast odnosząc się do zarzutu skargi, iż na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] brakowało obwieszczenia Prezydenta o prowadzonym postępowaniu w niniejszej sprawie podnieść należy, że zgodnie z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, informacje o tej decyzji zamieszczone zostały w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informację o środowisku i jego ochronie, prowadzonym przez Wydział Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta [...] - co zgodne jest z uregulowaniami wynikającymi z art. 21 u.o.i.ś. Wracając jeszcze do przyjęcia przez organy, że w przypadku przedsięwzięcia, którego dotyczy sprawa nie ma obowiązku przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko należy podnieść, że stanowisko w tym przedmiocie – w świetle karty informacyjnej oraz opinii RDOŚ - jest jak najbardziej zasadne. Przedmiotowe przedsięwzięcie zgodne jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie będzie ono źródłem ponadnormatywnej emisji zanieczyszczeń do powietrza ani ponadnormatywnej emisji hałasu do środowiska, nie jest przewidziana możliwość wystąpienia poważnej awarii tak w fazie realizacji, jak i eksploatacji. Ponadto inwestycja nie będzie realizowana na terenach objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody oraz projektowanych i istniejących obszarach Natura 2000, jak też na obszarze o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe i archeologiczne. Istotne jest, że w miejscu realizacji przedsięwzięcia nie występuje zabudowa mieszkaniowa (najbliższe tego typu tereny znajdują się w odległości ok. 500m). W okresie prowadzenia prac budowlanych wystąpią wprawdzie określone oddziaływania na środowisko (emisja zanieczyszczeń powietrza oraz emisja hałasu), jednak będą one miały charakter lokalny, krótkotrwały i odwracalny. Przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało transgranicznie (znaczna odległość granicy od państwa). W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia, że organy dokonały błędnej kwalifikacji zamierzenia, którego dotyczy niniejsza sprawa do takiego, które nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Swoje stanowiska organy uzasadniły przy tym w należyty sposób, odpowiadający wymogom ogólnym z art. 107 § 3 K.p.a. oraz tym szczegółowym wynikającym z art. 65 ust. 3 i art. 65 ust. 3 u.o.i.ś. (przewidującym konieczność zawarcia informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Ze względu na fakt, że zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny, a tym samym wystarczający do rozstrzygnięcia, zaś jego ocena przez rozpoznające sprawę organy wszechstronna należy uznać, że wydane decyzje odpowiadają także wymogom w zakresie postępowania administracyjnego z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W tym stanie rzeczy zasadnym było oddalenie skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a.