II SA/Rz 1363/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku -skargę oddala- II SA/Rz 1363/19 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi A.T. jest decyzja Wojewody z [...] września 2019 r. nr [...] dotycząca uznania go za osobę bezrobotną i odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i pozostałych akt administracyjnych sprawy, decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] – wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm., dalej: u.p.z.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.) - Starosta orzekł o uznaniu z dniem 12 lipca 2019 r. A.T. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania mu z tego tytułu prawa do zasiłku. Powodem odmowy przyznania prawa do zasiłku było niespełnienie warunków określonych w treści art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z., gdyż suma okresów przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności jest krótsza niż 365 dni. W odwołaniu od decyzji organu I instancji w części obejmującej odmowę przyznania prawa do zasiłku A.T. zarzucił naruszenie: - przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z. przez błędne uznanie, że nie spełnił przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku, - przepisów prawa procesowego które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, - art. 8 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie decyzji, tj. zawarcie w uzasadnieniu zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia dokonanie jej kontroli. Podniósł, że spełnił ustawowe przesłanki przyznania zasiłku dla bezrobotnych w zakresie wymaganej długości okresu zatrudnienia oraz że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, co wynika z zaświadczenia z [...] lipca 2019 r. o wykonywaniu pracy w zakładzie karnym. Organ nie wyjaśnił w sposób należyty jego sytuacji ani nie przeanalizował dokładnie odnoszącej się do niej dokumentacji. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] września 2019 r. Wojewoda - działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 - 3 u.p.z. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że ogólne zasady nabywania oraz ustalania początkowej daty przysługiwania prawa do zasiłku określa mający zastosowanie w przypadku skarżącego art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.z., stanowiący, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że odwołujący zarejestrował się w PUP w [...] [...] lipca 2019 r. Okres 18 miesięcy przed ostatnio dokonaną rejestracją przypada na okres od [...] stycznia 2018 r. do [...] lipca 2019 r. W ww. okresie odwołujący od [...] stycznia 2018 r. do [...] lipca 2019 r. odbywał karę pozbawienia wolności w ZK w M. i był tam zatrudniony na podstawie skierowania do pracy na stanowisku pracownika gospodarczego w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. 1/2 etatu. W 2018 r. otrzymywał wynagrodzenie brutto: za styczeń 1000 zł, za luty 1050,40 zł, za marzec 1014,90 zł, za kwiecień 1039,20 zł, za maj 1050,40 zł, za czerwiec 1050 zł, za lipiec 1050,72 zł, za sierpień 1050,72 zł, za wrzesień 1050,40 zł, za październik 1050,64 zł, za listopad 1050,40 zł, za grudzień 1050,32 zł. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2018 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2018 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 1747), od 1 stycznia 2018 r. ustalono minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 2100 zł. W 2019 r. (od stycznia do czerwca) skarżący osiągnął z tytułu wykonywania pracy wynagrodzenie brutto: w styczniu 1125,52 zł, w lutym 1125,60 zł, w marcu 1072 zł, w kwietniu i maju po 1125,60 zł oraz w czerwcu 1125,56 zł. Zgodnie z § 1 rozporządzenia RM z dnia 11 września 2018 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2019 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 1794), od 1 stycznia 2019 r. ustalono minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 2250 zł. Powołany wyżej przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.z. nie uzależnia przyznania prawa do zasiłku od faktu osiągania co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, lecz od wysokości kwoty podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy wynoszącej co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 300), podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe ubezpieczonych wymienionych w art. 6 ust. 1-3 (m.in. pracowników) stanowi przychód. Zgodnie z art. 4 pkt 9 tej ustawy, przychód to przychody w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu m.in. zatrudnienia w ramach stosunku pracy. Z kolei stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1387 ze zm.), za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W przypadku odwołującego jego udokumentowanym przychodem jest zatem osiągnięte wynagrodzenie brutto, stanowiące zarazem (w pewnym uproszczeniu) udokumentowaną podstawę wymiaru składek odprowadzonych na ubezpieczenia społeczne. Wojewoda zauważył przy tym, że nie ma kompetencji ani narzędzi do obliczania kwoty podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, do czego właściwy jest jedynie organ rentowy (ZUS). Przepisem szczególnym znajdującym również zastosowanie w realiach sprawy jest art. 71 ust. 3 u.p.z., zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Skarżący odbywał karę pozbawienia wolności od [...] stycznia 2004 r. do [...] lipca 2019 r., zatem rejestrując się w PUP w [...] [...] lipca 2019 r. spełnił warunek dot. zarejestrowania się w okresie 30 dni od dnia zwolnienia. 18 - miesięczny okres przed ostatnim pozbawieniem wolności przypada od [...] lipca 2002 r. do [...] stycznia 2004 r. W podanym okresie skarżący nie posiada udokumentowanych okresów uprawniających obecnie do zasiłku, a z akt wynika, że od [...] lutego 2002 r. do [...] grudnia 2003 r. pozostawał w prawnym statusie bezrobotnego bez prawa do zasiłku, który zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu utracił na okres co najmniej 3 miesięcy 12 grudnia 2003 r. z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa. W okresie pozbawienia wolności odwołujący wykonywał natomiast pracę (z tytułu zatrudnienia) w następujących okresach: - od [...] sierpnia do [...] września 2012 r. w wymiarze 7/8 etatu i osiągnął wynagrodzenie brutto: w sierpniu 767,70 zł, we wrześniu 647,22 zł, - od [...] do [...] listopada 2012 r. i osiągnął wynagrodzenie brutto 821,56 zł, - od [...] marca do [...] maja 2017r. w pełnym wymiarze czasu pracy i osiągnął wynagrodzenie brutto: za marzec 2000,08 zł, za kwiecień 1505,48 zł i za maj 0 zł. - od [...] maja 2017 r. do [...] lipca 2019 r. w połowie pełnego wymiaru czasu pracy (1/2 etatu), przy czym w 2017 r. osiągnął wynagrodzenie brutto: za czerwiec 214,38 zł, za lipiec 1000,44 zł, za sierpień 1000,56 zł, za wrzesień 1000,44 zł, za październik 909,60 zł, za listopad 1000 zł oraz za grudzień 1000,16 zł. Zgodnie z § 1 rozporządzenia RM z dnia 13 września 2011 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę (Dz.U. z 2011 r., Nr 192, poz. 1141), od 1 stycznia 2012 r. ustalono minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 1500 zł. Poza sporem jest zatem, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, odprowadzonych od wynagrodzenia za pracę świadczoną przez odwołującego od [...] sierpnia do [...] września oraz od [...] do [...] listopada 2012 r. nie mogła stanowić kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zgodnie z § 1 rozporządzenia RM z dnia 9 września 2016 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2017 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1456), od 1 stycznia 2017 r. ustalono minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 2000 zł. W 2017 r. jedynie w marcu skarżący osiągnął wynagrodzenie brutto w kwocie 2000,08 zł. Chociaż zatem przepisy dotyczące osób bezrobotnych zwolnionych z zakładów karnych (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. e i ust.3 u.p.z.) nie uzależniają przyznania prawa do zasiłku od faktu osiągania co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę lecz od wysokości kwoty podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy wynoszącej co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, to z ostrożności procesowej w ocenie organu odwoławczego należało zaliczyć (odmiennie niż to uczynił organ I instancji w zestawieniu okresów zaliczanych i uprawniających do zasiłku, wygenerowanego z programu Syriusz) do okresu uprawniającego do zasiłku cały marzec 2017 r. Powyższe ustalenie nie ma jednak żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż suma okresów o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła w przypadku skarżącego jedynie 31 dni, zatem mniej niż wymagane przepisem art. 71 ust. 3 u.p.z. co najmniej 365 dni. Katalog przesłanek wymienionych w art. 71 u.p.z. posiada charakter zamknięty, a organ zatrudnienia zobowiązany jest do ścisłego przestrzegania postanowień w nim zamieszczonych. U.p.z. nie przewiduje możliwości jakichkolwiek odstępstw od zasad przewidzianych w art. 71 i nie daje organowi administracji żadnych uprawnień do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłków i innych świadczeń z Funduszu Pracy. W tej sytuacji zarzuty odwołania są nietrafne, z wyjątkiem zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 K.p.a. Istotnie bowiem Starosta nie uzasadnił wydanej decyzji w sposób należyty, zawierając w niej zbyt ogólne twierdzenia, co jednak zostało naprawione przez organ odwoławczy i nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Wojewody A.T. zarzucił: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z. poprzez błędne uznanie, że nie spełnił przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku, II. Naruszenie przepisów prawa procesowego które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a. poprzez niezastosowanie się do tego przepisu w postaci braku podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, III. Naruszenie przepisów prawa procesowego które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 K.p.a. poprzez brak działania które ma na celu wyczerpujące zebranie i przeprowadzenie materiału dowodowego, brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, IV. Naruszenie przepisów prawa procesowego które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie jej zmianę poprzez orzeczenie co do istotny sprawy w postaci uznania go za osobą bezrobotną od [...] lipca 2019 r. i przyznania prawa do zasiłku, a także przeprowadzenie dowodu z dokumentu - zaświadczenia z [...] sierpnia 2019 r. o wykonywaniu pracy w zakładzie karnym na okoliczność spełnienia przesłanek do przyznania zasiłku dla osób bezrobotnych. W uzasadnieniu skargi – nawiązując do regulacji art. 71 ust. 3 u.p.z. – podniósł, że w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni wykonywał pracę w zakładzie karnym, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ponieważ nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych ani robót publicznych, organ całkowicie niezasadnie odmówił przyznania mu prawa do zasiłku, naruszając podstawowe przepisy odnoszące się do postępowania dowodowego (nie uwzględnił całego materiału dowodowego, postępowanie dowodowe przeprowadził w sposób pobieżny, nie badając dokładnie sytuacji skarżącego). Analiza wszelkiej dokumentacji jaką organ powinien był zgromadzić w sprawie powinna doprowadzić do wniosku, że skarżącemu przysługuje zasiłek dla osób bezrobotnych, gdyż spełnił wszelkie przesłanki od wystąpienia których ustawodawca warunkuje przyznanie świadczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Dokonana przez Sąd pod względem tych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] września 2019 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty z [...] lipca 2019 r. nie dała podstaw do zakwestionowania ich legalności. W kontekście podniesionych przez skarżącego zarzutów – merytorycznie zbieżnych z zarzutami odwołania – istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy orzekające w sprawie organy administracji uznając go z dniem [...] lipca 2019 r. za osobę bezrobotną prawidłowo odmówiły mu jednocześnie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jako istotny w sprawie jawi się fakt, że skarżący w okresie od [...] stycznia 2004 r. do [...] lipca 2019 r. był osadzony w zakładzie karnym. Okoliczność odbywania kary pozbawienia wolności przez osobę rejestrującą się jako bezrobotna i ubiegającą się o prawo do zasiłku uwzględnia: - art. 71 ust. 1 pkt 2 e) u.p.z., zgodnie z którą prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, - art. 71 ust. 3 u.p.z., wg której prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jakkolwiek Wojewoda podzielając stanowisko Starosty co do braku przesłanek do przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dokonał analizy obydwu tych regulacji – trafnie uznając, że skarżący nie spełnia wymogów żadnego z tych przepisów, należy stwierdzić, iż organ I instancji w pełni prawidłowo przyjął jako podstawę prawną wydania decyzji odmownej art. 71 ust. 3 u.p.z. Regulacja ta jawi się jako bardziej korzystna dla skarżącego i adekwatna do jego sytuacji, umożliwiając potencjalnie uwzględnienie odpowiednich okresów wykonywania pracy przypadających w trakcie 18 miesięcy przed pozbawieniem wolności oraz w trakcie całego okresu pozbawienia wolności, gdy tymczasem w przypadku art. 71 ust. 1 pkt 2 e) u.p.z. jest to wyłącznie okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania. Podkreślenia wymaga, że w przypadku obu powyższych regulacji muszą być kumulatywnie spełnione wszystkie przesłanki, o jakich mowa w każdym z tych przepisów. Sąd w pełni podziela stanowisko orzekających w sprawie organów administracji, że w przypadku mającego zastosowanie w sprawie art. 71 ust. 3 u.p.z. skarżący spełnił jedynie wymóg zarejestrowania się w wymaganym terminie w urzędzie pracy (wobec zwolnienia z zakładu karnego [...] lipca 2019 r., zarejestrował się [...] lipca 2019 r.) oraz wykazania odpowiednio długiego okresu zatrudnienia (mimo braku takich okresów przypadających w trakcie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności, tj. od [...] lipca 2002 r. do [...] stycznia 2004 r., okres wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosił co najmniej 365 dni, gdyż skarżący był zatrudniony od [...] sierpnia do [...] września 2012 r. i od [...] do [...] listopada 2012 r. – w wymiarze 7/8 etatu, od [...] marca do [...] maja 2017 r. – w wymiarze pełnego etatu i od [...] maja 2017 r. do [...] lipca 2019 r. – w wymiarze 1/2 etatu). Mimo znacznie dłuższego niż minimalny wymagany okres zatrudnienia, nie został jednak spełniony ostatni warunek, by przez okres co najmniej 365 dni wykonywania pracy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 12a) u.p.z., ilekroć w ustawie jest mowa o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2018 r., poz. 2177). Minimalne wynagrodzenie za pracę: - w 2012 r. wynosiło 1 500 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2012 r., Dz. U. z 2011 r., Nr 192, poz. 1141), - w 2017 r. 2 000 zł (rozporządzenie RM z dnia 9 września 2016 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2017 r., Dz. U. z 2016 r., poz. 1456), - w 2018 r. 2 100 zł (rozporządzenie RM z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2018 r., Dz. U. z 2017 r., poz. 1747), - w 2019 r. 2 250 zł (rozporządzenie RM z dnia 11 września 2018 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2019 r., Dz. U. z 2018 r., poz. 1794). Zwrócenia uwagi wymaga, że w przepisie art. 71 ust. 3 u.p.z. (a także w ust. 1 pkt 2 e tego artykułu) nie ma mowy o rozmiarze zatrudnienia i brak jest powiązania minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników z pełnym miesięcznym wymiarem czasu pracy, do którego nawiązuje art. 2 ust. 1 pkt 12a) u.p.z.; przepisy te przewidują bowiem wymóg, by za wskazany okres co najmniej 365 dni podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę (inaczej rzecz ujmując, przepisy te nie wykluczają pracy na część etatu, ale w takiej sytuacji i tak składki musiałyby być opłacane od kwoty równej co najmniej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę). Jakkolwiek przedłożone przez skarżącego zaświadczenie z [...] lipca 2019 r. o wykonywaniu pracy w Zakładzie Karnym nie określa wprost wysokości podstawy wymiaru tych składek ograniczając się do wykazania wysokości osiągniętego wynagrodzenia brutto za poszczególne miesiące wykonywania pracy, to kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje regulacja art. 104 ust. 1 pkt 1 d) u.p.z., zgodnie z którą obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych /ograniczenie to dotyczy rocznej podstawy wymiaru składek i nie ma w sprawie zastosowania/, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, opłacają pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby wykonujące pracę w okresie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania. Skoro zgodnie z powyższym obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy za osobę odbywającą karę pozbawienia wolności powstaje dopiero w sytuacji gdy podstawa jej wymiaru w przeliczeniu na okres miesiąca stanowi co najmniej kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę, to uzyskiwanie przez skarżącego wynagrodzenia brutto mniejszego od obowiązującego w danym czasie wynagrodzenia minimalnego (z wyjątkiem miesiąca marca 2017 r.) nie pozwala uznać spełnienia wymogu o jakim mowa w art. 71 ust. 3 u.p.z., tj. aby przez co najmniej 365 dni o jakich mowa w tym przepisie podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jeżeli zatem jedynym okresem w którym w przypadku skarżącego wysokość podstawy wymiaru składek spełniała ustawowy wymóg wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę był miesiąc marzec 2017 r., oczywistym jest, że liczba dni tego miesiąca (31) jako zdecydowanie niższa od wymaganych 365 nie skutkuje w jego przypadku prawem do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 71 ust. 3 u.p.z. Z tych samych przyczyn zasiłek ten tym bardziej nie mógł mu zostać przyznany na podstawie ust. 1 pkt 2 e tego artykułu, co jak już wspomniano wyżej, szczegółowo wykazał i uzasadnił w zaskarżonej decyzji Wojewoda, czyniąc w pełni zadość wymogom wynikającym z art. 8 § 1 K.p.a. (prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania) oraz przewidzianym w art. 107 § 3 K.p.a., statuującym wymóg należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (niwelując tym samym uchybienie jakiego w tym ostatnim zakresie z uwagi na lakoniczność rozstrzygnięcia – mimo jego trafności – dopuścił się organ I instancji; zgodnie z wyrażoną w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności, istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ wyższego stopnia w pełnym jej zakresie, który nie ogranicza się do kontroli legalności rozstrzygnięcia organu I instancji, ale obejmuje ponowną ocenę stanu faktycznego sprawy). Trudno także podzielić wywodzone z art. 7 i art. 77 K.p.a. zarzuty niepodjęcia przez orzekające w sprawie organy wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy – w tym braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zwłaszcza że Wojewoda przed wydaniem zaskarżonej decyzji - mając na uwadze związane z tym i podniesione w odwołaniu zarzuty – wezwał skarżącego do przedłożenia wszelkich nieprzedstawionych wcześniej organowi I instancji dokumentów mogących rzutować na przysługiwanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych (nadesłane przez niego materiały bądź pokrywały się z będącymi już w dyspozycji Starosty, bądź nie wykazywały merytorycznego związku ze sprawą). Reasumując, skoro skarżący nie spełnił warunku posiadania wymaganego okresu wykonywania pracy w którym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, zasadnie wydanymi w sprawie decyzjami organy administracji odmówiły mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie stwierdzając uchybień przepisom prawa materialnego i procesowego uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego – w tym nie podzielając podniesionych w skardze zarzutów - Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę jako bezzasadną.