II SA/Rz 1364/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości A. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych z urzędu -skargę oddala- II SA/Rz 1364/15 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] marca 2012 r. (data nadania w placówce pocztowej – [...] marca 2012 r.) A Sp. z o. o. w upadłości układowej w [...] (powoływane dalej jako: Spółka) wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w [...] o przedłużenie zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. na urządzanie i prowadzenie na terenie województwa podkarpackiego działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, zgodnie z ustawą z dnia 29.07.1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, które to zezwolenie wydane zostało na okres 6 lat. Po jego rozpoznaniu decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] umorzył postępowanie w sprawie, jako bezprzedmiotowe. Organ wyjaśnił, że w obowiązującym stanie prawnym art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm., na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm. – zwanej dalej "u.g.h."), stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia, wyraźnie wyklucza możliwość przedłużania zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych (ustawa ta weszła w życie z dniem 1.01.2010 r.). Organ uznał zatem, że zainicjowane wnioskiem postępowanie, z uwagi na brak przedmiotu, jest bezprzedmiotowe i zasadnym jest jego umorzenie. Od tej decyzji Spółka złożyła odwołanie podpisane przez osobę oznaczoną jako pełnomocnik – radcę prawnego W. Z. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. ([...]) skierowanym do A sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził niedopuszczalność wniesionego odwołania. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 991/12 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że odmawianie legitymacji procesowej syndykowi upadłej spółki w likwidacji z powołaniem się na trafność decyzji podjętej w I instancji, a w konsekwencji stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego odwołania, gdy w wyznaczonym przez organ odwoławczy terminie, pełnomocnik syndyka potwierdził na piśmie wolę jego wniesienia i kontynuowania postępowania odwoławczego, nastąpiło z obrazą art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Po ponownym rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej , działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 – zwana dalej "O.p.") oraz art. 8, art. 138 ust. 1 u.g.h., decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że A Sp. z o. o. decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] (data doręczenia decyzji stronie – [...].01.2006 r.) uzyskała zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] na okres 6 lat. Spółka wniosek o przedłużenie udzielonego zezwolenia złożyła w dniu [...] marca 2012 r. (data nadania w placówce pocztowej – [...] marca 2012 r.). Z powyższego wynika, że wniosek został złożony w czasie, gdy upłynął już termin obowiązywania zezwolenia. Zezwolenie to wygasło bowiem z mocy prawa z dniem [...] stycznia 2014 r. (uwaga Sądu: powinno być "z dniem [...] stycznia 2012 r."). Organ wyjaśnił, że na dzień składania wniosku, zezwolenie, którego przedłużenia domagała się Spółka "definitywnie i nieodwracalnie znajdowało się poza obrotem prawnym". Dyrektor Izby Celnej uznał, że skoro już sam wniosek o przedłużenie zezwolenia złożony został w stanie faktyczno-prawnym, w którym decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2006 r. utraciła moc prawną poprzez wygaśnięcie z mocy prawa po upływie okresu 6 lat, na jaki została wydana, zatem w dniu orzekania przez organ I instancji brak było przedmiotu, o którym organ ten mógłby merytorycznie orzekać. W tej sytuacji zasadnym było umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 208 § 1 O.p. W dalszej części uzasadnienia organ w obszernym wywodzie odniósł się do problemu notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych, powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., wydanym w połączonych sprawach C-213/11, C-214-/11 i C-217-11, w którym Trybunał uzależnił ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny) czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Zdaniem organu tego rodzaju skutków nie można wyprowadzić z art. 129 ust. 3 u.g.h. a zatem przepis ten nie jest przepisem technicznym. Zaznaczono, że o niemożności przedłużania zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, przesądził zapis art. 138 ust. 1 u.g.h., który stanowi, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w P. przepisów przejściowych, w tym art. 138 ust. 1 u.g.h., nie można uznać za przepisy techniczne zdefiniowane w art. 1 pkt 4 Dyrektywy 98/34/WE (Dz.U.UE.L.1998.204.37), jako "inne wymagania", gdyż zakazy w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych zawarte w tych przepisach nie wpływają w sposób istotny na właściwość lub sprzedaż tych automatów. Zdaniem DIC przepisy przejściowe o grach hazardowych nie odnoszą się do automatów do gier o niskich wygranych i nie określają żadnej ich cechy. Organ wyraził też pogląd, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 19.07.2012 r. nie stoi na przeszkodzie w badaniu przez sądy krajowe technicznego charakteru poszczególnych przepisów ustawy z 19.11.2009 r. o grach hazardowych, przy czym uznanie tych przepisów za przepisy techniczne nie powoduje automatycznego ich wykluczenia z krajowego porządku prawnego. Brak notyfikacji Komisji Europejskiej ustawy o grach hazardowych, w tym jej art. 138 ust. 1 nie stanowi dla organu administracji przeszkody do wydawania rozstrzygnięć na podstawie tego przepisu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję złożył Syndyk masy upadłości A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej – reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. E. P., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Spółka kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego zastosowanie mimo, że organ rozpoznał sprawę merytorycznie, co wykluczało utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia; - art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. przez brak dokonania wpływu art. 138 ust. 1 u.g.h. na sprzedaż lub właściwości automatów o niskich wygranych, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku (sprawy połączone: C-213/11, C-214/11 i C-217/11) i w konsekwencji błędne przyjęcie, że nie jest on przepisem technicznym; - art. 138 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE przez błędne uznanie, że wymieniony przepis u.g.h. nie ma charakteru technicznego i nie wymagał notyfikacji i w konsekwencji może być stosowany w stosunku do podmiotów prywatnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1599/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowił zawiesić z urzędu postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym (oznaczonej sygn. P 4/14), w związku z pytaniem prawnym przedstawionym przez NSA postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 686/13 a dotyczącym zgodności art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, i z art. 20 i 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Postanowieniem z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1599/14 zawieszone postępowanie sądowe zostało podjęte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.). Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "P.p.s.a."/). Podstawą orzekania Sądu jest więc materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji. Aby usunąć z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (tu decyzja) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, bądź przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych ustawach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] października 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. co do ich zgodności z prawem, tj. w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu stała się ostateczna decyzja DIC w P. z dnia [...] października 2014 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., którą umorzono postepowania w sprawie przedłużenia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. na urządzanie i prowadzenie na terenie województwa podkarpackiego działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Istotą stanowiska wyrażonego w zaskarżonych decyzjach było to, że organy administracji orzekające stwierdziły brak możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a wobec zaistnienia przesłanki bezprzedmiotowości konieczność umorzenia postępowania. Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka A Sp. z o. o. w upadłości układowej w [...] na mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej (data doręczenia decyzji stronie – [...].01.2006 r.) uzyskała zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa podkarpackiego na okres 6 lat. W dniu [...] marca 2012 r. ww. Spółka złożyła do organu wniosek o przedłużenie udzielonego zezwolenia. Jak wywiodły organy wniosek o przedłużenie zezwolenia został złożony w czasie, gdy upłynął już termin obowiązywania zezwolenia. Zezwolenie to wygasło bowiem z mocy prawa z dniem [...] stycznia 2012 r. Organy uznały, że upływ czasu, na który wydano decyzję zezwalającą, powoduje, że przestaje na obowiązywać w obrocie prawnym. Eliminacja ta następuje automatycznie, z mocy samego prawa. W okolicznościach sprawy zezwolenie to wygasło z dniem [...] stycznia 2012 r. i skoro decyzja ta nie istnieje na skutek wygaśnięcia, to brak jest możliwości prowadzenia jakichkolwiek postępowań administracyjnych. To zaś skutkuje umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko organu podatkowego, co do bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie przedłużenia zezwolenia, które wygasło, powodując niemożność merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z brzmienia art. 208 § 1 O.p. wynika, że w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Określona w cytowanym wyżej przepisie przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (por. wyrok NSA z dnia 31.01.2014 r., sygn. akt II FSK 2954/13, LEX nr 1450207; wyrok WSA w Gliwicach z 6.10.2015 r., sygn. II SA/Gl 1085/15, baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Skoro zezwolenie wygasło, to postępowanie w sprawie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. W okolicznościach sprawy, co wymaga podkreślenia już sam wniosek o przedłużenie zezwolenia złożony został w czasie, gdy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2006 r., utraciła moc prawną, wobec upływu terminu na jaki została wydana, tj. wobec upływu 6 lat. Brak istnienia zezwolenia w obrocie prawnym uniemożliwiał organowi merytoryczne rozpoznanie tego wniosku. Skoro zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wygasło, to rozstrzyganie sprawy dotyczącej przedłużenia tego zezwolenia jest niemożliwe. Nie istnieje bowiem przedmiot rozstrzygania. Słusznie zatem organy podjęły decyzję o umorzeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem o przedłużenie zezwolenia i prawidłowo zastosowały normy wynikające z art. 208 § 1 w zw. z art. 233 § 1 O.p. Zwrócić należy uwagę, że zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera także rozważania dotyczące kwestii czy art. 138 ust. 1 u.g.h., zakazujący przedłużania zezwoleń, ma charakter techniczny. Zdaniem Sądu upływ ważności zezwolenia spowodował, że kwestie te straciły na znaczeniu, gdyż niezależnie od tego czy przepis ten ma charakter przepisu technicznego czy nie, zezwolenie wygasło co uniemożliwia jego przedłużenie. Niemniej jednak wobec zarzutów podniesionych w skardze o błędnym przyjęciu, że przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. stanowiący, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 tej ustawy, nie mogą być przedłużane, Sąd jako zasadne ocenił stanowisko organu, że przepisy art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 u.g.h. nie mają charakteru technicznego. Zgodnie z art. 138 ust. 1 u.g.h. zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. W art. 129 ust. 1 tej ustawy jest mowa o zezwoleniach na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a więc na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Przepisy tej właśnie ustawy były podstawą udzielenia stronie skarżącej, decyzją z 19 stycznia 2006 r., zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na okres 6 lat. Zarzut wydania decyzji z naruszeniem tego przepisu strona skarżąca opiera na fakcie braku jego notyfikacji w trybie przewidzianym w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informatycznego (Dz.Urz. UE L 204 z 21.07.1998 r.), wywodząc przy tym, że brak notyfikacji oznacza niemożność jego zastosowania. Zarzutu tego Sąd nie podzielił i to z dwóch powodów. Po pierwsze rozpatrywanie skutków braku notyfikacji przepisu technicznego może nastąpić dopiero po ustaleniu, że dany przepis ma taki charakter. Po drugie, nawet ustalenie, że mamy do czynienia z przepisem technicznym nie oznacza, że przepis ten nie notyfikowany Komisji Europejskiej nie obowiązuje. Przepis art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie jest, w ocenie Sądu, przepisem technicznym. Art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE wyjaśnia pojęcie przepisów technicznych, których dotyczy notyfikacja. I tak zgodnie z nim "przepisy techniczne" oznaczają: specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Przepis art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem zawierającym jakąkolwiek specyfikację techniczną produktu i nie zwiera żadnych zasad ani wymagań dotyczących usług. Nie jest też przepisem, który zakazuje: produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu, świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Jeśli celem dyrektywy 98/34/WE jest ochrona swobodnego przepływu towarów (tak TSUE w wyroku z 30 kwietnia 1996 r., sygn. akt C-194/94), to przepis ten kwestii tej nie dotyczy. Dotyczy bowiem stanu już zaistniałego i zamkniętego, zezwolenia udzielonego na 6 lat, które nie zostało ani odebrane, ani ograniczone w czasie bądź w innych warunkach. Przewidziana w przepisach ustawy o grach i zakładach wzajemnych możliwość przedłużenia zezwolenia na kolejnych 6 lat pozostawiona była uznaniu organu udzielającego zezwolenia, podmiot prowadzący taką działalność nie miał prawem gwarantowanego przedłużenia zezwolenia, miał jedynie prawo wystąpić z wnioskiem o jego przedłużenie, rozstrzygnięcie takiego wniosku było pozostawione uznaniu organu administracyjnego. Jako niezasadne Sad ocenił twierdzenie skargi, w myśl którego z wyroku z 19 lipca 2012 r., wydanego w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 TSUE, wynika, że przepis taki, jak zawarty w art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, jest przepisem technicznym. Teza wyroku TSUE dotyczy przepisów, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych. W tym kontekście można rozważać charakter np. przepisu art. 14 ust. 1 zezwalającego na prowadzenia takiej działalności wyłącznie w kasynach, co zresztą nastąpiło w orzecznictwie sądów administracyjnych, ale nie art. 138 ust. 1 tej ustawy, bo, jak to już Sąd nadmienił, dotyczy on stanu zamkniętego okresem, na jaki udzielone było zezwolenie, a jego nieprzedłużenie możliwe było już na gruncie poprzedniego stanu prawnego. Skutkami braku notyfikacji przepisu technicznego przez kraj członkowski, zgodnej z przepisami dyrektywy 98/34/WE, dla obowiązującego w kraju porządku prawnego zajął się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 11 marca 2015 r. P 4/14. Trybunał stwierdził w nim, że ewentualne niedopatrzenie obowiązku notyfikacji przepisu Komisji Europejskiej nie pociąga za sobą konieczności uznania, że doszło do naruszenia konstytucyjnych standardów w zakresie stanowienia ustaw i w rezultacie do utraty przez ten akt mocy obowiązującej. Tak więc nawet gdyby uznać, że art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych zawiera przepis techniczny, to brak jego notyfikacji Komisji Europejskiej nie skutkowałby stwierdzeniem, że przepis ten utracił z tego powodu moc obowiązującą, albo nigdy jej nie nabył. W wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. II SA/Rz 1250/15 (baza orzeczeń www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wyrażono pogląd, który Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Wymogi ustawowe dla gier rozgrywanych na automatach do gier o niskich wygranych zostały ustalone w art. 129 ust. 3 u.g.h. poprzez wskazanie, że są to gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 złotych, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 złotych. Sąd wywiódł, że z definicji gry na automacie o niskich wygranych określonej w art. 129 ust. 3 u.g.h. nie wynikają warunki uniemożliwiające prowadzenia gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów. Art. 129 ust. 3 u.g.h. nie odnosi się w żadnej swej części do cech automatu, jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy tego produktu. Ponadto powołany przepis należy do kategorii przepisów przejściowych i już z tej przyczyny nie może być uznany za techniczny. Dostrzegł to NSA w wyroku z dnia 28 października 2015 r., II GSK 1624/15 (publ. baza orzeczeń) stwierdzając wyraźnie, iż przepisy przejściowe nie spełniają kryterium uznania ich za przepisy techniczne. Możliwego istotnego wpływu na spadek sprzedaży automatów do gry nie można jego zdaniem przypisać przepisom prawnym, które zapewniają przez okres przejściowy utrzymanie dotychczasowego stanu w zakresie miejsc urządzania gry i liczby używanych automatów (podobnie wyrok NSA z dnia 17.11.2015 r., sygn. akt II GSK 2036/15, publ. baza orzeczeń). Zatem także art. 129 ust. 3 u.g.h. nie mógł zostać uznany przez organ za "techniczny" w rozumieniu przepisów unijnych. Argumentacja Dyrektora Izby Celnej w tym zakresie zyskuje aprobatę Sądu. Reasumując stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a umorzenie postępowania w sprawie z wniosku skarżącej Spółki o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych odpowiada prawu. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.