II SA/Rz 1393/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi Ł. P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary nagany -skargę oddala- Przedmiotem skargi ŁP jest orzeczenie [.] Komendanta Wojewódzkiego Policji (KWP) w [.] z dnia [.] sierpnia 2015 r. nr [.] w przedmiocie kary dyscyplinarnej, którą wydano w następującym stanie sprawy; Postanowieniem z dnia [.] października 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w [.] wszczął z urzędu postępowanie dyscyplinarne wobec ww. funkcjonariusza, a to w związku z utraceniem przez niego 4 sztuk amunicji do służbowej broni palnej, tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Postanowieniem z dnia [.] grudnia 2014 r. zmieniono zarzuty dyscyplinarne. Wydane w sprawie orzeczenie dyscyplinarne z dnia [.] lutego 2015 r. Komendanta Powiatowego Policji w [.] zostało uchylone orzeczeniem [.] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [.] z dnia [.] marca 2015 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia [.] kwietnia 2015 r. ponownie zmieniono zarzuty dyscyplinarne. Kolejne orzeczenie dyscyplinarne z dnia [.] maja 2015 r. także zostało uchylone orzeczeniem z dnia [.] czerwca 2015 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. W aktualnie prowadzonym postępowaniu Komendant Powiatowy Policji w [.] orzeczeniem z dnia [.] lipca 2015 r. nr [.] uznał ŁP winnego dopuszczania się zarzucanych mu 5 przewinień dyscyplinarnych związanych z naruszeniem dyscypliny służbowej polegającej na: utracie 4 sztuk amunicji przydzielonej mu do użytkowania wraz z bronią palną (który to fakt stwierdzono podczas kontroli 5 września 2014 r.), niepowiadomienia o utracie amunicji dyżurnego najbliższej jednostki Policji i bezpośredniego przełożonego, niezłożenia pisemnego raportu o okolicznościach utraty amunicji, posiadania 4 sztuk amunicji LUGER 9 MM T, która nie została mu nigdy przydzielona ze stanu magazynowego Wydziału Zaopatrzenia KWP w [.], przechowywaniu amunicji w magazynku nabojowym bez jego rozładowania. Za te przewinienia wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany. Nieuwzględniono wyjaśnienia policjanta, że 4 sztuk amunicji LUGER 9 MM T wydano mu z magazynu i stanowiły one część amunicji w liczbie 32, jaką pobrał w dniu 1 marca 2011 r., kiedy potwierdził odbiór ilościowy 32 sztuk amunicji S&B 9x19 i od tamtego czasu nie wydawano mu innej amunicji. Potwierdzając zaś odbiór amunicji winien sprawdzić stan pobieranych rzeczy. Za okoliczność usprawiedliwiającą nieuznano również oświadczenia, że amunicja mogła się wymieszać podczas zajęć strzeleckich lub podczas czyszczenia broni albo w szafie u dyżurnego KPP [.], gdyż ten rodzaj amunicji zużyto ostatecznie do 22 września 2010 r., kiedy nie pełnił jeszcze służby. Z tej też przyczyny ten rodzaj amunicji nie mógł znajdować się na wyposażeniu skarżącego. Okoliczności z posiadaniem różnego rodzaju nabojów nie były wcześniej zgłaszane przełożonemu. Także ewentualne podmienienie amunicji wino być przez policjanta zauważone i zgłoszone przełożonemu niezwłocznie, zwłaszcza że oba typu amunicji różniły się wyglądem - kolorem dna łuski. Nie stosował się ponadto do zasad przechowywania broni i amunicji. W odwołaniu ŁP zarzucił niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie rzekomej utraty przez niego amunicji i nieuprawnionego posiadania amunicji innego rodzaju. W jego ocenie oba typu amunicji należą do tego samego rodzaju, a różnią się jedynie nazwą. Niemniej, taką amunicję pobrał z magazynu. Nie wykazano też jego winy w powstaniu zaistniałej sytuacji, a zeznania świadków mają pozostawać ze sobą w sprzeczności. W kontekście przedawnienia nie zbadano, kiedy doszło do rzekomej utraty amunicji, jak też czy miało to miejsce podczas pełnienia służby w KPP. Nie rozstrzygnięto też wątpliwości co do autentyczności jego podpisu na dokumentach odbioru amunicji. W końcu nie uwzględniono zgłoszonych jego wniosków dowodowych, a samo postępowanie wyjaśniające trwało zbyt długo i nie było przedłużane przez uprawnionego przełożonego, tj. Komendanta Głównego Policji. Orzeczenie ma nie spełniać wymagań formalnych, gdyż nie zostało odpowiednio opieczętowane. Działania podejmowane przeciwko sobie określił mianem mobbingu. Opisanym na wstępie orzeczeniem [.] Komendant Wojewódzki Policji w [.] uchylił zaskarżone orzeczenie w części i uniewinnił go od czynu ujętego w punkcie II, a za pozostałe przewinienia utrzymał orzeczenie pierwszej instancji w mocy, stosownie do art. 135n ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) zwana dalej usatwą. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy pozwalał na przypisanie policjantowi zasadniczego zarzutu utraty amunicji, gdyż z dokumentu przydziału niezbicie wynikało, że wydano mu 32 sztuki amunicji jednego producenta. Brak było jednak dowodu na przypisanie mu przewinienia polegającego na niepowiadomieniu dyżurnego najbliższej jednostki Policji i przełożonego o utracie amunicji. Bezsprzecznie posiadał jednak 4 sztuki amunicji, której mu nie wydano, jak też nie dokonał rozładowania magazynku nabojów, czym naruszył zasady przechowywania broni. Jeżeli chodzi zaś o pozostałe zarzuty odwołania podano, że terminy prowadzenia postępowania dyscyplinarnego nie zostały naruszone, gdyż na skutek orzeczeń kasacyjnych wydanych we wcześniejszej fazie postępowania termin załatwienia sprawy rozpoczynał każdorazowo bieg na nowo. Żądanie poddania badaniu grafologicznemu autentyczności jego podpisu pod dokumentem przydziału amunicji nie miało znaczenia dla sprawy, gdyż zakwestionowana amunicja nie znajdowała się w czasie jej wydania na stanie magazynowym Policji w czasie służby pełnionej przez obwinionego. Nie upłynął termin przedawnienia odpowiedzialności dyscyplinarnej, a Komendant KPP [.] był właściwym do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, skoro obwiniony jest funkcjonariuszem tej jednostki. Wina policjanta była nieumyślna, gdyż przewinienia wynikały z nienależytej dbałości o przydzielony mu sprzęt. Karę nagany uznano za proporcjonalną do wagi i rodzaju naruszeń dyscyplinarnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ŁP, domagając się uchylenia zaskarżonych orzeczeń dyscyplinarnych, zarzucił, że organy dyscyplinarne nie wykazały, aby dopuścił się on przewinień dyscyplinarnych, a ponadto nie ustalono, w jakim okresie miały one być popełnione, co ma znaczenie w kontekście upływu terminu przedawnienia. Kwestionuje ustalenie braku rozładowania magazynku amunicji i fakt nieuprawnionego posiadania amunicji innego rodzaju, niż mu wydany, gdyż w dniu kontroli nie miał dostępu do szafy, w której znajdowała się jego broń i amunicja. Bezzasadnie pominięto zgłoszone przez niego wniosku dowodowe i w sposób niezgody z prawem przekroczono termin prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. W odpowiedzi na skargę [.] Komendant Wojewódzki Policji w [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz.1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone orzeczenie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, gdyż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów zostały uregulowane w rozdziale 10 ustawy o Policji. W myśl art. 132 ust. 1 tej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W tym miejscu wskazać należy, że szczególna rola społeczna Policji i jej zhierarchizowana struktura, podporządkowanie wymagają dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania przez funkcjonariuszy, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, także innych przepisów oraz zasad. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia wyjątkowa rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę praw i wolności obywatelskich. W niniejszej sprawie organy administracji w wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego uznały skarżącego za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego stanowiącego nieprzestrzeganie z art. 132 ust. 3 pkt 7 ustawy w zw. z pkt 28 ppk 2 Instrukcji w sprawie gospodarowania uzbrojeniem i sprzętem techniczno - bojowym w Policji stanowiącej załącznik do decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie gospodarowania uzbrojeniem i sprzętem techniczno bojowym w Policji; przewinienie dyscyplinarne z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy poprzez niewykonanie obowiązku z § 22 ust. 4 Zarządzenia Nr 852 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, do złożenia bezpośredniemu przełożonemu pisemnego raportu zawierającego szczegółowe dane dotyczące okoliczności utraty 4 sztuk amunicji "S&B 9x9" przydzielonej do broni palnej służbowej w dniu 1 marca 2011 r.; przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 2 w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy poprzez posiadanie 4 sztuk amunicji "LUNGER 9 mm T", która nie została mu nigdy wydana, gdyż na podstawie złożonego wniosku o wydanie broni l.dz. 60/2011 z dnia 01.03.2011 zatwierdzonego przez I zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [.] był uprawniony do posiadania 32 sztuk amunicji "S&B 9x19", której stan ilościowy i jakościowy potwierdził swoim podpisem na dowodzie wydania broni i amunicji - nr R-328/2011; przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy, gdyż nie dopełnił obowiązku określonego w § 18 ust. 4 Zarządzenia Nr 852 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów poprzez nierozładowywania magazynków nabojowych broni palnej z amunicji i przechowywał amunicję w magazynkach nabojowych, podczas gdy nie zachodziły okoliczności określone w § 18 ust. 5 ww. Zarządzenia. Akta administracyjne sprawy dowodzą, że postępowanie dyscyplinarne wszczęte postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji w [.] z dnia [.] października 2014 r. nr [.]. W trakcie prowadzonego postępowania postanowieniem z dnia [.] grudnia 2014 r. przełożony dyscyplinarny zmienił treść zarzutów i orzeczeniem nr [.] z dnia [.] lutego 2015 r. zostały określone jako przewinienie dyscyplinarne obwarowane stosowną karą dyscyplinarną. [.] Wojewódzki Komendant Policji w [.] Orzeczeniem z dnia [.] marca 2015 r. nr [.] uwzględniając odwołanie skarżącego uchylił orzeczenie organu I instancji, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W ponownie prowadzonym postępowaniu postanowieniem z dnia [.] kwietnia 2014 r. nr [.] przełożony dyscyplinarny zmienił treść przedstawionych zarzutów. W efekcie prowadzonego postępowania zastało wydane orzeczenie Powiatowego Komendanta Policji w [.] z dnia [.] maja 2015 r. nr [.], w którym uznano st. sierżanta ŁP winnym zarzucanych czynów wymierzył karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, który orzeczeniem nr [.] z dnia [.] czerwca 2015 r. [.] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [.] zostało uchylone do ponownego rozpatrzenia, bowiem organ zastosował karę, która nie jest wymieniona w katalogu kar w art. 134 ustawy. Komendant Powiatowy Policji w [.] orzeczeniem z dnia [.] lipca 2015 r. nr [.], w którym za pięć przewinień dyscyplinarnych na zasadzie art. 134g ust. 2 ustawy wymierzył jedną karę dyscyplinarną. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego wydano orzeczenie reformatoryjne, które jest przedmiotem zaskarżenia. Organ drugiej instancji uniewinnił skarżącego od przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy polegającego na niedopełnieniu obowiązku poprzez niezwłoczne powiadomienie dyżurnego najbliższej jednostki Policji w rejonie, w którym nastąpiło stwierdzenie utraty amunicji oraz bezpośredniego przełożonego o utracie w tym o okolicznościach utraty, ilości, typu i kalibru utraconej amunicji, co określa § 22 ust. 1 Zarządzenia Nr 852 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, a w pozostałym zakresie orzeczenie I instancji zostało utrzymane w mocy Mając na względzie wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że na skutek decyzji organu II instancji nastąpiło wyeliminowanie błędów procesowych postępowania i nie można przypisać naruszeń przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Akta administracyjne potwierdzają, że skarżący był powiadamiany o każdej czynności podejmowanych przez rzecznika dyscyplinarnego, mógł się do nich odnieść, składał własne wnioski dowodowe, które w większości zostały uwzględnione, nawet jeżeli ich przeprowadzenie okazało się niemożliwe co tyczy się np. przesłuchania magazyniera, który w 2011 r. wydawał broń i amunicję skarżącemu. Okolicznością bezsporną jest, że w dniu 1 marca 2011 r. st. sierżant ŁP, funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w [.] na podstawie wniosku o wydanie broni l.dz. [...] z dnia 1 marca 2011 r. pobrał z magazynu uzbrojenia Wydziału zaopatrzenia KWP w [.] pistolet P-99 Walter o nr FB 82067 oraz 32 sztuki amunicji PARA kaliber 9 mm bez numeru partii. Odbiór broni służbowej, amunicji i innych elementów wyposażenia skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem na dowodzie wydania nr [.]. Z ustaleń postępowania wyjaśniającego wynika, że na wyposażeniu magazynu uzbrojenia od 2011 r. były tylko naboje "S&B 9x19". W dniu 25 czerwca 2010 r. protokołem zużycia amunicji 4/2010 odnotowano wydanie ostatniej partii amunicji "9 mm Lugert T" w ilości 860 sztuk, a każda partia amunicja jest przechowywania w magazynie uzbrojenia w osobnych opakowaniach, co uniemożliwia jej pomieszanie przy wydawaniu. Opisane ustalenia pozwalają stwierdzić, że skarżący w dniu 1 marca 2011 r. został wyposażony w jednorodny rodzaj amunicji o "S&B 9x19" z tego też względu nie zaistniały okoliczności, aby stan amunicji przejęty za potwierdzeniem przez skarżącego mógł ulec zmianie. Powyższe potwierdza, że dysponowanie innym rodzajem amunicji niż pobrana przez skarżącego, z uwzględnieniem okoliczności, że w magazynach zbrojeniowych była jednolitej amunicja, powoduje, że skarżący nie mógł dysponować innym rodzajem amunicji, zatem zasadnie przyjęto, że dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 132ust. 3 pkt 7 ustawy, to jest utraty amunicji. Organ wykluczył też możliwość wymiany/zamiany nabojów w trakcie strzeleń programowych. Nie zasługuje na aprobatę argumentacja skarżącego prezentowana w trakcie postępowania dyscyplinarnego, że nie sprawdzał odbieranego wyposażenia, że nie zna się na rodzajach nabojów, gdyż to czyni go osobą niewiarygodną i niebudzącą zaufania. Funkcjonariusz Policji ma obowiązek wiedzieć jaki rodzaj i jaką ilość nabojów posiada do dyspozycji , co pozwala na prawidłowe wykonywanie obowiązków służbowych. Takie postępowanie pozostaje w sprzeczności z rotą ślubowania zawartą w art. 27 ust. 3 ustawy o Policji. Zgodzić się należy z poglądem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że konsekwencją stwierdzenia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego opisanego w pkt I decyzji jest wystąpienie popełnienie przewinień dyscyplinarnych przedstawionych w pkt III, IV, V decyzji. Skład orzekający stwierdza, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały szczegółowo opisane okoliczności związane z popełnieniem przewinień dyscyplinarnych i Sąd aprobuje argumentację uzasadniającą te ustalenia, a znajdującą potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Materiał dowodowy nie wykazał spełnienia przesłanek przewinienia opisanego w pkt II i ta okoliczność stanowiła podstawę do wydania decyzji reformatoryjnej poprzez uniewinnienie od zarzutu opisanego w pkt II (str. 1 zaskarżonej decyzji), gdyż brak jest materiału dowodowego o dokonaniu lub niedokonaniu zgłoszenia o utracie amunicji. Z tego też względu zarzuty skargi odnośnie naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy nie są trafne, gdyż orzeczenie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a jednocześnie dowodzi, że organ drugiej instancji dokonał wnikliwej analizy zebranego materiału dowodowego i rozpoznał sprawę w jej całokształcie. Organ podał też przyczyny, dla których nie zasługiwały na uwzględnienie wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącego np. o powołanie grafologa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odniósł się też do kwestii przedawnienia karalności czynu podając, że należy wskazać datę 5 września 2014 r. (dzień kontroli)i stanowiącą początek biegu terminu przedawnienia karalności. Materiał dowodowy nie wskazuje żadnej innej daty. Skuteczność zarzutu musi znajdować uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym, a ten wskazuje na ww. datę. W niniejszej sprawie zostało przyjęte, że wina przy popełnieniu zarzucanych czynów skarżącemu ma charakter nieumyślny, ale utrata 4 sztuk amunicji jest zawoniona, a postawa skarżącego w czasie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wskazuje, że zdawał sobie sprawę z popełnionego czynu, co było podstawą do odmowy składania wyjaśnień. W postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w tym, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego funkcjonariusza. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji (por. wyroki: WSA w Warszawie z 14 grudnia 2012 r., II SA/Wa 1587/12 i NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., I OSK 2687/12). Wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary, muszą być poprzedzone wnikliwą i obiektywną oceną, aby nie można było postawić zarzutu dowolności, co do zastosowanej sankcji. Organ ma obowiązek uwzględnienia i rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozmiar kary (art. 134h ust. 1-4 ustawy). Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Stopień winy powinien więc mieć wpływ na wymiar kary. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił całokształt okoliczności sprawy oraz obszerny materiał dowodowy. Orzekając o karze, organ uwzględnił ustawowe dyrektywy jej wymiaru oraz w sposób wnikliwy i przekonujący wyjaśnił przyczyny wymierzenia skarżącemu kary nagany. Nagana jest najłagodniejszą z przewidzianych przez ustawodawcę kar dyscyplinarnych. Ma ona głównie charakter moralnego potępienia przewinienia policjanta, ponieważ nie obejmuje sfery wolnościowej i majątkowej. Naganę można orzec tylko wtedy, gdy ze względu zarówno na charakter, jak i okoliczności przewinienia lub właściwości i warunki osobiste policjanta należy zasadnie przypuszczać, że jej zastosowanie jest wystarczające do uświadomienia mu, że poszanowanie prawa i uznanych powszechnie za najwłaściwsze zasad współżycia społecznego jest jego powinnością. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Komendanta Powiatowego Policji w [.] art. 135j ust. 2 pkt 8 ustawy, gdyż ta decyzja jak i zaskarżona decyzja spełniają wszystkie warunki formalne określone ustawą. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.