II SA/Rz 1394/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego usunięcia drzew - postanawia - odmówić E. D. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie usunięcia drzew na terenie działki o nr. ewid. 1787 w miejscowości N. Powyższa decyzja została doręczona stronom postepowania, tj. W. D. (na adres jej pełnomocnika – Z. M. K.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wyżej wymienioną decyzję złożyła W. D. i E. D. Następnie wyżej wymienieni wezwani do uiszczenia wpisu od skargi, wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej jako P.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu PPF, dlatego też tut. Sąd wezwał wnioskodawców do złożenia ww. wniosku na stosownym formularzu. Wnioskodawcy przedłożyli ww. wniosek, jednakże mimo stosownego wezwania, nie podpisali go. Następnie zarządzeniem z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1394/13 referendarza sądowy, po rozpoznaniu wniosku W. D. i E. D. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (brak podpisania wniosku). Sprzeciw od powyższego postanowienia złożyła zarówno W. D. jak i E. D. W obszernym uzasadnieniu wyrazili niezadowolenie związane z prowadzonym postępowaniem. Wskazali na ograniczenie praw do rzetelnej i uczciwej obrony, co "kłóci się z założeniami państwa prawa, sprawiedliwości społecznej". Wskazali na art. 21 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1394/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie skargę E. D. odrzucił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniosek E. D. o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże zgodnie z art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Jak przyjęto w doktrynie, zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. Przyznanie prawa pomocy, nawet jeżeli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, jest niedopuszczalne w razie oczywistej bezzasadności skargi - (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" – Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, str. 596). Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (patrz: postanowienie NSA w Warszawie z dnia 6.04.2006 r., sygn. akt I OZ 413/06, publikowane System Informacji Prawniczej Lex nr 299475). W przedmiotowej sprawie takie okoliczności zachodzą. Jak wynika z akt sprawy skarga E. D., z uwagi na jej niedopuszczalność, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Mianowicie została złożona przez osobę nieposiadającą legitymacji do jej wniesienia, tj. osobę nie mającą interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy. Z ustalonych w sprawie okoliczności wynika bowiem, że E. D. nie był stroną postępowania administracyjnego, w którym wydane zostały zaskarżone decyzje w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie usunięcia drzew na działce o nr ewid. 1787 w miejscowości N. Stroną tego postępowania była wyłącznie W. D., jedyna właścicielka działki nr 1787 w miejscowości N. Z jej też inicjatywy wszczęte zostało postępowanie administracyjne. Powyższego nie może zmienić fakt, że E. D. (mąż W. D.) brał udział w przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2012 r. przez organ oględzinach ww. nieruchomości. W świetle powyższego uznać należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., a to z uwagi na niedopuszczalność skargi. Już wstępna analiza skargi wskazuje, że nie będzie ona mogła być uwzględniona. Zatem z uwagi na powyższe należało odmówić E. D. przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 247 P.p.s.a., tut. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia. Końcowo Sąd zauważa, że wniosek W. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, został rozstrzygnięty odrębnym postanowieniem.