II SA/Rz 14/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku L. T. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia[...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu opłat poniesionych zastępczo przez Gminę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia[...] sierpnia 2017 r. nr [...] W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu opłat poniesionych zastępczo przez Gminę skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że wobec sytuacji materialnej w jakiej znalazł się skarżący, wykonanie decyzji doprowadziłoby do trudnych do odwrócenie następstw oraz znacznej szkody w majątku skarżącego, jak również stanowiłoby jego pokrzywdzenie w sytuacji, kiedy prowadzona byłaby egzekucja przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem wniosku są opisane w sentencji postanowienia: decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy [...] w przedmiocie zobowiązania skarżącego do zwrotu opłat poniesionych zastępczo przez Gminę za pobyt skarżącego w Domu Pomocy Społecznej. Z decyzji organu I instancji wynika, że skarżący został zobowiązany do zwrotu kwoty w wysokości 37.926,58 zł plus ustawowe odsetki w wysokości 5.906,46 zł płatne w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność ostatecznych decyzji. Sąd jednak może, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności w sytuacji gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołując się na powyższy przepis, skarżący reprezentowany przez adwokata wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia następstwa oraz znaczną szkodę. W ocenie Sądu powołane przez Skarżącego okoliczności nie uzasadniają złożonego wniosku. W ugruntowanym już w tym zakresie orzecznictwie przyjmuje się i Sąd pogląd ten podziela, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy powtórzyć za powołanymi Sądami, że nie wystarcza złożenie wniosku, czy przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, ale wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (zob. NSA w postanowieniu z 15.01.2015 r., sygn. I OZ 1236/14, LEX nr 1624317, a także z 18.05.2004 r., sygn. FZ 65/04). Takich argumentów wniosek nie zawiera. Powyższych wymagań nie spełnia wskazanie przez skarżącego, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia następstwa oraz znaczną szkodę. Stanowią one w rzeczywistości powtórzenie treści przepisu, czyniąc wniosek nieuzasadnionym, tym bardziej, że skarżący jest reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, od którego wymagany jest profesjonalizm oraz podwyższona staranność w działaniu. Jakkolwiek okoliczności przemawiające za wstrzymaniem aktu powinna przedstawić w pierwszej kolejności wnioskująca strona, o czym wyżej, to sąd administracyjny zasadność wniosku bada również w aspekcie całokształtu okoliczności sprawy. Możliwe jest to jedynie wówczas, gdy istnienie okoliczności faktycznych przemawiających za wstrzymaniem albo odmową wstrzymania wykonania decyzji jest na tyle oczywiste, że przyjąć można, iż są one znane powszechnie, bez konieczności powoływania się na nie przez stronę, lub też gdy okoliczności tego rodzaju wynikają z akt sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OZ 990/17). Sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że każda decyzja administracyjna nakładająca na jej adresata obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiej dotyczy wniosek, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1562/11). Skarżący reprezentowany przez adwokata nie wskazał szczególnych okoliczności, które przemawiałyby za przyjęciem, że decyzja nakładająca na niego obowiązek o charakterze pieniężnym wywoła w stosunku do niego nieodwracalne skutki. Takich wniosków nie może uzasadniać sama wysokość nałożonego obowiązku tj. należność główna w wysokości 37.926,58 zł plus ustawowe odsetki w wysokości 5.906, 46 zł. Ani na podstawie wniosku ani też na podstawie analizy akt sprawy nie można stwierdzić, że uiszczenie przez skarżącego powyższej kwoty spowoduje w stosunku do niego nieodwracalne skutki. Wniosku tego nie uzasadnia niczym nie poparte twierdzenia skarżącego zawarte w zarzutach skargi, że utrzymuje się wyłącznie z dochodów uzyskiwanych z tytułu pracy za granicą w wysokości 1800 zł, oświadczenia o wysokich kosztach utrzymania oraz o partycypowaniu w utrzymaniu rodziny. Skarżący powyższych okoliczności nie uprawdopodobnił. Nie bez wpływu na ocenę wniosku pozostaje również fakt, że korzysta z pomocy fachowego pełnomocnika jak również, że opłacił na żądanie sądu wymagany wpis od skargi w wysokości 1138 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art 61 § 3 i 5 P.p.s.a.