II SA/Rz 1405/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę -skargę oddala- II SA/Rz 1405/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił E.M. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku inwentarsko – składowego o budynek obory na 38 stanowisk, zlokalizowanego na działce nr 652/2 w [...]. Decyzja ta stała się ostateczna 20 stycznia 2012 r. W dniu 8 czerwca 2012 r. M.P. zwróciła się do Starosty Powiatu [...] o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją wskazując, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje również stanowiące jej własność i nieuwzględnione przez organ działki nr 652/1 i 34/6, a zatem winna zostać uznana za stronę postępowania. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Starosta Powiatu [...] wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa i odstąpił od jej uchylenia. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone w postępowaniu odwoławczym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., który wskazał, że przed wydaniem decyzji organ winien ustalić w sposób nie budzący wątpliwości datę, w której skarżąca powzięła wiedzę o wydaniu decyzji, celem weryfikacji czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu. Kolejnymi decyzjami z dnia [...] stycznia 2013 r. i [...] lutego 2014 r. Starosta Powiatu [...] ponownie stwierdzał, że decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. została wydana z naruszeniem prawa i odstępował od jej uchylenia, jednakże rozstrzygnięcia te zostały uchylone w postępowaniu odwoławczym decyzjami Wojewody [...] odpowiednio z dnia [...] kwietnia 2013 r. i [...] kwietnia 2014 r. W ocenie Wojewody organ I instancji co najmniej przedwcześnie stwierdził, że pomimo wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem prawa brak jest podstaw do jej uchylenia, gdyż w ponownie prowadzonym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca treści decyzji uchylonej. Organ nie dokonał bowiem jednoznacznych ustaleń co do obsady zwierząt gospodarskich tj. ilości dużych jednostek przeliczeniowych (DJP), a w konsekwencji rozważenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. uchylił decyzję własną z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, argumentując, że Starosta uchylił ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę bez oceny, czy w sprawie istotnie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - dalej: "k.p.a." Dopiero w przypadku potwierdzenia faktu istnienia przesłanki wznowieniowej oraz ustalenia, że poprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie, organ prowadzący postępowanie powinien uchylić decyzję dotychczasową, naprawić powstałe wady i wydać nową decyzję. W opisywanej sprawie zrodziły się wątpliwości, czy wnioskowana inwestycja jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska, jako że kwestionowana decyzja organu I instancji nie udziela pozwolenia na budowę budynku obory na 38 stanowisk, lecz pozwala na większą liczbę stanowisko, bez sprecyzowania o jaką liczbę chodzi. Tym samym nie jest wiadome, czy planowana budowa nie stanowi przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta Powiatu [...] w dniu [...] maja 2015 r. wydał decyzję nr [...], w pkt I stwierdzając, że jego decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. o pozwoleniu na przebudowę i rozbudowę budynku inwentarsko-składowego na działce 652/2 w [...] została wydana z naruszeniem prawa, w pkt II zaś odstąpił od uchylenia ww. decyzji stwierdzając, że w sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a. – w wyniku wznowienia postępowania może zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W postawie prawnej wskazał art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zdaniem organu M.P. winna być stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji, gdyż stanowiąca jej własność działka nr 34/6 znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a zatem kwestionowana decyzja obarczona jest wadą formalną, dającą podstawę do wznowienia postępowania w sprawie. Ustalono jednakże, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy może zapaść decyzja o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, czyli decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W toku postępowania inwestor usunął bowiem nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, m.in. w zakresie wyliczenia maksymalnej obsady zwierząt w gospodarstwie rolnym po przebudowie i rozbudowie, określając ją na 39,34 DJP. Ponadto E.M. przedłożył decyzję Wójta Gminy [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację zadania polegającej na przebudowie i przebudowie obory o obsadzie 38 DJP, w gospodarstwo o docelowej obsadzie 38 DJP. Skoro zatem przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania stawiane przepisami prawa, jest zgodny z ustaleniami i warunkami decyzji o warunkach zabudowy, inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a planowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, organ winien wydać wnioskowane pozwolenie na budowę Tym samym brak jest podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. W odwołaniu od tej decyzji M.P. podniosła, że od [...] czerwca 2010 r. obowiązuje "rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi" określające "maksymalną możliwą obsadę zwierząt z wykluczeniem tuczników w przeliczeniu DJP na 245,2 krów", co w świetle § 1 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, kwalifikuje planowaną inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2, art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 146 § 2 i art. 151 § 2 k.p.a., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...]. W uzasadnieniu wskazał, że M.P. powinna zostać uznana za stronę postępowania w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie udzielenia E.M. pozwolenia na budowę, niemniej co słusznie wykazał organ I instancji, okoliczność pominięcia udziału skarżącej nie spowodowała negatywnych skutków w zakresie poprawności kwestionowanej decyzji. Brak jest zatem podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej, w sytuacji gdy w postępowaniu wznowieniowym okaże się, że decyzja jest wadliwa formalnie, a nie materialnie. W toku postępowania ustalono bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że łączna liczba DJP w całym budynku inwentarskim nie przekroczy 40 DJP, a zatem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie była dla wnioskowanej inwestycji wymagana. Skoro zatem przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania stawiane przepisami art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, brak było podstaw do odmowy jego zatwierdzenia i wydania decyzji odmownej, a zatem również i do wydania decyzji o uchyleniu w postępowaniu wznowieniowym wadliwej formalnie decyzji Starosty. M.P. zaskarżyła decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) w związku z art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 353) oraz § 11 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. (Dz. U. Nr 116, poz. 778 z późn. zm.), poprzez odmowę ich zastosowania i błędne odstąpienie żądania od inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Zdaniem skarżącej organ nie wskazał, na jakiej podstawie i przy użyciu jakich metod dokonał ustalenia, że liczba DJP dla planowanej inwestycji nie przekroczy 40, a zatem że nie jest to inwestycja wymagająca przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny jej oddziaływania na środowisko. W ocenie M.P., za miarodajne w tym zakresie nie sposób uznać wyliczenia projektanta, gdyż odwołują się one do nieobowiązującego w dniu wydania decyzji rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 września 2003 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania poszczególnych gatunków zwierząt gospodarskich. Ustalenie liczby DJP winno zostać dokonane poprzez podzielenie projektowanej powierzchni budynku gospodarczego przez minimalną powierzchnię przeznaczoną dla jednego zwierzęcia. Skoro zatem powierzchnia projektowanej obory wynosi 318,30 m2, zaś minimalna powierzchnia przewidziana dla krów wynosi 1,76 m2, maksymalna liczba sztuk zwierząt hodowana w nowym budynku wyniesie 180. Po zrealizowaniu inwestycji inwestor pomimo zadeklarowanej liczby 38 sztuk bydła może w świetle powyższego wprowadzić maksymalnie 180 sztuk, bez narażania się na zarzut naruszenia prawa. Potwierdzeniem takiego rozumienia pojęcia dużych jednostek przeliczeniowych jest treść § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż zgodnie z ww. regulacją za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza. Oznacza to, że postępowanie w przedmiocie udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę winno zostać poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, a kwestionowana decyzja Starosty obarczona jest wadą nie tylko formalną, lecz również materialną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wskazał dodatkowo, że organy architektoniczno – budowlane nie są uprawnione do weryfikacji rozwiązań projektowych, w tym wskazanej w projekcie budowlanym liczby DJP przypadającej na powierzchnię przewidzianą do chowu, gdyż z dniem 11 lipca 2003 r. uchylony został przepis art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który stwarzał taką możliwość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do ich uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – lub do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli we wskazanym wyżej zakresie Sąd nie stwierdził wad i uchybień, które skutkować by mogły uchyleniem zaskarżonej decyzji, a tym samym uwzględnieniem skargi. Decyzja ta zapadła w postępowaniu wznowieniowym, który jest jednym z nadzwyczajnych trybów służących weryfikacji decyzji ostatecznej zapadłej w postępowaniu administracyjnym, regulowanym przepisami art. 145 – 152 k.p.a. Postępowanie wznowieniowe przebiega w 2 fazach – wstępnej, zainicjowanej wnioskiem o wznowienie, w której następuje badanie dopuszczalności wznowienia pod względem podmiotowym, zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie oraz powołania ustawowych przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz – w fazie następującej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (właściwej). Na tym etapie organ administracji dokonuje merytorycznej oceny materiału dowodowego celem zweryfikowania twierdzeń wnoszącego podanie. W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie dotyczył przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i złożony został przez skarżącą w ustawowym terminie wynikającym z art. 148 § 2 k.p.a. Skarżąca wskazywała, że nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu, a ma w nim interes prawny, bowiem jej działka o nr ewid. 34/6 w [...] znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Organy prawidłowo przyjęły, że choć działka nr 34/6 nie przylega bezpośrednio do działki nr ewid. 652/2 (oddziela je wąski pas działki 652/1), to odległość budynku inwentarskiego na działce E.M. do granicy działki 34/6 wynosi od 16,16 m do 17,89 m oraz "inwentarski" charakter rozbudowy, wskazują na jej pozostawanie w obszarze oddziaływania obiektu. Tym samym wobec braku udziału skarżącej w prowadzonym wcześniej postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na budowę, zaistniały podstawy do jego wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Istotą wznowionego postępowania jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Postępowanie to prowadzi się tak, jakby pierwotna decyzja jeszcze nie została wydana, należy zatem po pierwsze uwzględnić aktualny stan faktyczny sprawy, po drugie zaś obecny stan prawny (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 15.12.2008 r., IV SA/Wa 1641/08, LEX Nr 529558, z dnia 30.11.2010 r., VII SA/Wa 1649/10, LEX Nr 760030). W rozpoznawanej sprawie organy dokonały analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego i pozostałych wymaganych art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dokumentów, tak jak winien to uczynić organ I instancji udzielający pozwolenia na budowę w postępowaniu zwykłym. Ta analiza, obejmująca także zarzuty podnoszone przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, szczegółowo opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, doprowadziła do konkluzji, że brak jest podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora, a tym samym, że po uchyleniu wadliwej decyzji mogłoby zapaść wyłącznie rozstrzygnięcie takie jak dotychczas. Tego rodzaju rozstrzygnięcie umożliwia art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zgodnie natomiast z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wykazał, że usytuowanie i parametry budynku takie jak w przedłożonym projekcie budowlanym są zgodne z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2011 r., w sytuacji, gdy wysokość przebudowywanego i rozbudowywanego budynku obory to 7 m (wysokość kalenicy), odległości budynku - od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej (dz. 587) to 41,8 m, a od granicy z działką nr 34/6 od 16,16 m do 17,89 m, a także nie naruszają przepisów technicznych – w szczególności w zakresie odległości od budynków sąsiednich oraz bezpieczeństwa pożarowego. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza też przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. (Dz. U. Nr 116, poz. 778, ze zm.). Przepisy ww. ustawy przewidują uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, poprzedzonej oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy), w stosunku do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Takie przedsięwzięcia określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), wymieniając w § 2 pkt 51 pkt 1 - chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) oraz - w § 3 ust. 1: - pkt 102 – chów lub hodowlę zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP); - pkt 103 – chów lub hodowlę zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: – mieszkaniowych, – innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, – zurbanizowanych niezabudowanych, – rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, W ocenie Sądu organy dokonały prawidłowej kwalifikacji wielkości obsady inwentarza, a kwestia ta, będąca głównym przedmiotem sporu została należycie wyjaśniona we wznowionym postępowaniu. Prawidłowo organy wzięły pod uwagę łączną liczbę DJP w całym budynku inwentarskim , tzn. zarówno w jego starej części, jak i części dobudowywanej, ustalając, że nie przekroczy ona 40 DJP. Za podstawę tych ustaleń posłużył projekt budowlany oraz aneks do niego sporządzony przez projektanta. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z wyrażoną w art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 290) zasadą wolności budowlanej, która ma swoje źródło w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. To wola inwestora określa charakter, wielkość i przeznaczenie inwestycji. Powoływane przez skarżącą rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, jak słusznie podkreśla Wojewoda, stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, a jego celem jest zagwarantowanie humanitarnego traktowania zwierząt. Przepisy te określają minimalne warunki utrzymywania zwierząt, nie ograniczają natomiast hodowcy w zapewnieniu lepszych warunków. Z tego też względu nie można mówić o naruszeniu tych przepisów w prowadzonym postępowaniu. Niezwykle istotny jest też fakt, że w rozpoznawanej sprawie wydana została decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2014 r. umarzająca postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację zadania polegającego na rozbudowie i przebudowie obory o docelowej obsadzie 38 DJP, pomieszczeń kurnika dla 0,67 DJP i cielętnika 0,67 DJP, wszczęte na wniosek E.M. Decyzją tą organy orzekające w niniejszej sprawie były związane, a to oznacza, że prawidłowo przyjęły brak wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w niniejszej sprawie. . Jednocześnie należy podkreślić, że użytkowanie obiektu niezgodne z warunkami pozwolenia na budowę może być przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowanego. Z wszystkich tych względów, uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.