II SA/Rz 1407/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Jarosław Szaro Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala- Przedmiotem skargi J. J. reprezentowanego przez brata A. J. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego drewnianego ganku osłaniającego drzwi wejściowe od strony wschodniej, na części działki nr ewid. 126, obręb [...] N., w obszarze oznaczonym w części graficznej decyzji. W podstawie prawnej decyzji Kolegium powołało art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 61 ust. 1, art. 54, art. 59 § 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. – zwanej dalej "u.p.z.p."). Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 r. J. L. zwrócił się do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy. Decyzją z [...] lipca 2012 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia inwestycyjnego. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że projekt decyzji opracowany został przez uprawnioną osobę, a nadto uzgodniony ze Starostą [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych, [...] Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w zakresie melioracji wodnych, Okręgowym Urzędem Górniczym oraz Powiatowym Zarządem Dróg w [...] Działka, na której ma być realizowana inwestycja położona jest na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego utracił ważność. Inwestycja, której dotyczy sprawa nie wymaga przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Natomiast zakres inwestycji objęty decyzją stanowi kontynuację funkcji i formy zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. Organ I instancji podał, że budynek którego dotyczy sprawa jest bez wątpienia budynkiem mieszkalnym z funkcją gospodarczą. Przez wiele lat był bowiem zamieszkały i wykorzystywany na potrzeby gospodarcze. Odwołanie od tej decyzji złożył J. J. - reprezentowany przez brata A. J., wnosząc o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący zarzucił decyzji Wójta sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym i stanem faktycznym. Jego zdaniem organ nie podjął żadnych działań w kierunku wyjaśnienia rzeczywistej funkcji budynku objętego planowaną rozbudową, błędnie w tym zakresie przyjmując, że jest to budynek mieszkalny z funkcją gospodarczą, podczas gdy faktycznie jest to budynek gospodarczy, służący wyłącznie prowadzeniu działalności rolniczej. Wskazał, że funkcję budynku ustala się w celu stwierdzenia spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa. Odwołujący podniósł, że kwestionowana decyzja rodzi wewnętrzną sprzeczność, bowiem Wójt Gminy [...] ustalając w pkt 1 warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie budynku mieszkalnego, w pkt 3 ustalił warunki i wymagania dotyczące kształtowania ładu przestrzennego dla budynku gospodarczego. Zarzucił także, że mapa, na której zaznaczono obszar analizowany nie odpowiada wymaganiom z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Jest to bowiem mapa do celów projektowych, nie zaś jak wymaga tego powołany przepis mapa zasadnicza lub katastralna. Wskazując na § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 – zwane dalej "rozporządzeniem z 26.08.2003 r.") J. J. podał, że sporządzona w sprawie analiza nie zawiera żadnych wyliczeń matematycznych i obliczenia średnich parametrów, co powoduje, że nie jest możliwa jakakolwiek weryfikacja prawidłowości wynikających z niej ustaleń. Zaznaczył, że dla potrzeb innego postępowania o ustalenie warunków zabudowy tj. dla zamierzenia inwestycyjnego na działce nr 128/1, przeprowadzający analizę organ przyjął, że obiekt, którego dotyczy niniejsza sprawa pełni funkcję gospodarczą. Zauważył, że przedstawione na dołączonej do decyzji mapie granice nie odpowiadają granicom ewidencyjnym oraz geodezyjnym dokumentom pomiarowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju, przy uwzględnieniu wymogów ładu przestrzennego. Nadto projekt decyzji uzgodniony został z właściwymi organami. Skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. J. Po jej rozpoznaniu wyrokiem z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1190/12, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję SKO. Wyrok ten stał się prawomocny. W uzasadnieniu wskazano na brak ustosunkowania się przez Kolegium do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Przede wszystkim zakwestionowano przyjętą przez Wójta funkcję budynku, którego dotyczy sprawa. Sąd zauważył, że ustalenie funkcji obiektu ma w sprawie o ustalenie warunków zabudowy istotne znaczenie, podobnie jak ustalenie szerokości frontu działki, na której to podstawie ustala się granice obszaru analizowanego. Nadto Kolegium nie odniosło się do kwestii prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego, nie odpowiedziało na zarzuty odwołania wskazujące, że mapa na której zaznaczono obszar analizowany nie odpowiada wymaganiom z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., bowiem jest to mapa do celów projektowych, nie zaś jak wymaga tego powołany przepis mapa zasadnicza lub katastralna. Nadto organ odwoławczy nie ustosunkował się do podnoszonych w odwołaniu wątpliwości w zakresie przebiegu granicy działki objętej inwestycją o nr 126 z działką skarżącego nr 124. Zdaniem Sądu powyższe okoliczności wskazują na brak zrealizowania przez Kolegium spoczywającego na nim obowiązku ponownego rozpoznania sprawy a wydane rozstrzygnięcie jest przedwczesne. Po ponownym rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], uchyliło w całości decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Kolegium nakazało, w ponownie prowadzonym postępowaniu, odnieść się do zarzutów odwołania oraz wskazało na nieprawidłowe zawiadomienie wszystkich stron o toczącym się postępowaniu. Również i na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. J. Uznając skargę za zasadną, Sąd wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 753/13 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z [...] maja 2013 r. W uzasadnieniu wskazał, że Kolegium ponownie rozpatrując odwołanie związane było oceną prawną oraz zaleceniami wyrażonymi w prawomocnym wyroku WSA. Mimo tego organ nie wyjaśnił kwestii podniesionych w odwołaniu J. J. jak i nie ustosunkował się do zawartych w odwołaniu zarzutów. Sąd podkreślił również, że we wcześniejszym wyroku nie wytknięto organowi I instancji niewłaściwego doręczenia decyzji inwestorowi, jak również braku powiadomienia stron postępowania o fakcie wystąpienia do właściwych organów o dokonanie uzgodnień projektu decyzji. Rola organu ograniczała się zatem do wykonania wytycznych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie, tj. ustosunkowania się do zarzutu dotyczącego: 1) ustalenia funkcji obiektu, 2) szerokości frontu działki, 3) prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego, 4) mapy, na której oznaczono obszar analizowany, 5) wątpliwości w zakresie przebiegu granicy działki objętej inwestycją o nr 126 z działką skarżącego nr 124. Organ tymczasem, powołując się na uchybienia przepisów postępowania, które nie zostały przez Sąd ocenione jako naruszone, zastosował art. 138 § 2 K.p.a., a w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej, nakazał organowi I instancji odnieść się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Sąd zauważył, że te okoliczności faktyczne jakie, zdaniem SKO nie wyjaśnił Wójt Gminy [...], powinno było wyjaśnić Kolegium, zobowiązywane mocą prawomocnego wyroku WSA. Brak wykonania zaleceń i oceny prawnej wskazanej w prawomocnym wyroku Sądu spowodowało, że SKO naruszyło art. 15 K.p.a. i art. 153 P.p.s.a. a zaskarżony akt jest dotknięty wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 P.p.s.a., to zaś uzasadnia stwierdzenie jego nieważności. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Kolegium po uzupełnieniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wydało decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2012 r. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium powołując się na treść art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 1 i 2, art. 52 ust. 3, art. 56 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. podało, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i obowiązujące przepisy prawa. Zaznaczono, że celem decyzji ustalającej warunki zabudowy jest wytyczenie podstawowych ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie potwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania wskazało, że w celu wyjaśnienia rozbieżności dotyczących funkcji budynku położonego na działce nr 126 w N., zwróciło się do Starosty [...] o ich wyjaśnienie. Z nadesłanych informacji wynika, że na mapie ewidencyjnej wpisano funkcję budynku jako "produkcyjnego, usługowego i gospodarczego dla rolnictwa" zamiast funkcji mieszkalnej. Powyższe skorygowane zostało w postępowaniu prowadzonym przez Starostę znak: [...]. Kolegium podało, że przedmiotowy budynek pełni zatem funkcję budynku mieszkalnego a oznaczenia na mapie jest wynikiem błędu, który został skorygowany. Odnosząc się zaś do zarzutu prawidłowości ustalenia obszaru analizowanego oraz szerokości frontu działki Kolegium powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.080.2003 r., w tym § 3 ust. 1 i 2 oraz § 9 ust. 1 i 2, wyjaśniło że w okolicznościach sprawy organ wyznaczył obszar analizowany na mapie do celów projektowych w skali 1:500 a zatem zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Szerokość frontu działki wynosi ok. 5mb, zatem obszar analizowany winien zostać wyznaczony w odległości minimalnej 50m. Z treści mapy, stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji, obszar analizowany został wyznaczony prostokątem o wymiarach ok. 97m i 110m. Powyższe wskazuje, że obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo. Natomiast wyznaczenie go na mapie do celów projektowych pozostaje, zdaniem Kolegium, bez wpływu na treść analizy a tym samym i treść decyzji. Mapa do celów projektowych zawiera więcej informacji niż mapa zasadnicza. Powyższe wynika z uregulowań zawartych w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21.02.1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133). Końcowo Kolegium wyjaśniło, że wątpliwości dotyczące przebiegu granicy działki nr 126 (własności inwestora) i nr 124 (własności odwołującego się) oraz toczące się postępowanie w sprawie rozgraniczenia ww. nieruchomości, pozostają bez wpływu na ustalenia warunków zabudowy dla budowy drewnianego ganku, który położony jest od strony wschodniej budynku, spór zaś dotyczy granicy położonej po zachodniej stronie budynku. Skargę na powyżej opisaną decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. J. – reprezentowany przez pełnomocnika A. J., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; stwierdzenie, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...].10.2013 r. ([...]) jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa i zobowiązanie organu do wydania decyzji orzekającej o cofnięciu wykazanych zmian funkcji budynku z mieszkalnej na gospodarczą, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mianowicie: 1/ art. 12 § 1 K.p.a. przez nie przeprowadzenie postępowania wnikliwie i szybko, 2/ art. 6-9 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez zaniechanie należytego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, 3/ art. 10 § 1 w zw. z art. 81 K.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Kwestionowanej decyzji zarzucono ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieusprawiedliwione uznanie spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa jako przesłanki niezbędnej do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w tym błędne ustalenie dostępu z działki nr 126 do drogi publicznej, nietrafne przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające do zamierzenia inwestycyjnego (droga), błędne ustalenie frontu działki, błędne ustalenie obszaru analizowanego oraz błędne ustalenie funkcji budynku jako mieszkalnej zamiast gospodarczej; naruszenie art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że ustalenie obszaru analizowanego dokonuje się na mapie do celów projektowych, dodatkowo nieaktualnej oraz naruszenie art. 153 P.p.s.a. przez niezastosowanie się do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA z dnia 10 stycznia 2014 r. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyżej wskazane zarzuty i podtrzymał argumentację zawartą w dotychczas składanych odwołaniach. Raz jeszcze wytknął brak zastosowania się przez organ do wiążących wskazań zawartych w wyrokach WSA w Rzeszowie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 7.02.2015 r. skarżący zawnioskował połączenie oddzielnych sprawy prowadzonych pod sygn. akt II SA/Rz 1407/14 i II SA/Rz 1513/14, jako pozostających ze sobą w związku. Natomiast w piśmie z dnia 10.02.2015 r. zwrócił się o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dołączonych do tego pisma dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "P.p.s.a."/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, wskazać należy, że sprawa była już dwukrotnie przedmiotem kontroli Sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1190/12, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji, natomiast prawomocnym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 753/13 stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...], która uchylała decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97 /OSP 1999, z. 3, poz. 101/ wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego tą oceną na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. W świetle przytoczonych wyżej uregulowań, zdaniem Sądu, SKO ponownie rozpoznając sprawę wykonało wytyczne wskazane powyższymi wyrokami, wydając zaskarżoną decyzję. Dokonując zaś jej kontroli, w aspekcie jej legalności, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. W pierwszej jednakże kolejności wyjaśnić należy, że Sąd uwzględnił wniosek skarżącego z dnia 10 lutego 2015 r. o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z nadesłanych dokumentów, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., wydając w tym zakresie stosowne postanowienie – por. protokół rozprawy z dnia 16.04.2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1407/14 (k. 61 akt sądowych sprawy). Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktu wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego interesu publicznego i osób trzecich oraz ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych podmiotów. Z kolei z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Decyzję taką wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po dokonaniu wymaganych przepisami art. 53 ust. 4 u.p.z.p. uzgodnień i uzyskania uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, na podstawie projektu opracowanego przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Natomiast według art. 56 i 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. W razie zatem spełnienia ustawowych warunków strona wnioskująca ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści, zaś ewentualna odmowa przez organ prowadzący postępowanie ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie. Trzeba też wskazać, że stosownie do treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenów pozbawionych planu miejscowego możliwe jest wyłącznie w razie łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1 – 5, tj. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej wykorzystania terenu (pkt 1), teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (pkt 4), decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Natomiast sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określa wskazywane wyżej rozporządzenie z dnia 24.08.2003 r. W pierwszej kolejności organ wyznacza wokół działki budowlanej planowanej inwestycji obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia wymaga wyznaczenia granic obszaru analizowanego na kopii mapy, o jakiej mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., obejmującej teren inwestycji i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać, przy uwzględnieniu wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyznacza się linię nowej zabudowy. Określenie pozostałych parametrów zabudowy także wymaga uwzględnienia rodzaju planowanej zabudowy, a wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną powinny stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2012 r., którą ustalono na wniosek J. L. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego drewnianego ganku osłaniającego drzwi wejściowe od strony wschodniej, na części działki nr ewid. 126, obręb [...] N., nie narusza prawa materialnego. Sąd nie stwierdził też naruszeń przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo wymagały stosowania środków określonych przepisami P.p.s.a. Postępowanie przeprowadzono w sposób gwarantujący stronom czynny w nim udział a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozpatrzono podnoszone przez skarżącego uwagi i zastrzeżenia. Decyzje zawierają również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w świetle regulacji zawartej w cyt. wyżej art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Działka przeznaczona na realizację planowanej inwestycji, tj. działka nr 126 znajduje się na terenie, na którym brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), tj. Południowej Okręgowej Izby Urbanistów w [...]. W toku postępowania z zachowaniem warunków określonych przepisami art. 53 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 3 i 9 rozporządzenia przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. – wyznaczając granice obszaru analizowanego na kopii mapy w skali 1:500 – a wyniki tej analizy (zawierające część tekstową i graficzną) stanowią załącznik nr 1 i 2 decyzji wydanej w dniu [...] lipca 2012 r. Ustalone tą decyzją warunki zabudowy wynikają z powyższej analizy, uzyskano wymagane prawem uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych ze Starostą [...], w zakresie melioracji wodnych z [...] Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych, w zakresie terenów i obszarów górniczych z Okręgowym Urzędem Górniczym oraz w zakresie terenów przyległych do drogi publicznej z Powiatowym Zarządem Dróg w [...].. Z uwagi na lokalizację inwestycji poza terenem objętym ochroną prawną nie istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, zamierzenie nie należy do wymagających ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Teren objęty decyzją położony jest poza granicami [...]-[...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Ze względu na położenie działki w granicach obszaru ochrony (OWO) Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr [...] "[...]", w decyzji wskazano, że obowiązuje ochrona rezerwy wody pitnej, zgodnie z przepisami odrębnymi. W kwestionowanej decyzji określono także wymagania niezbędne dla ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Podkreślono bowiem, że projektowania inwestycja nie może powodować, w fazie realizacji oraz użytkowania naruszenia interesów osób trzecich w zakresie zagospodarowania i użytkowania terenów sąsiednich zgodnie z przepisami szczególnymi, w tym m.in. ograniczenia dostępu do drogi publicznej. Skoro więc, w świetle materiału zebranego w sprawie, zostały łącznie spełnione warunki określone przepisami art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji było prawidłowe i nie narusza prawa. Odnosząc się do głównych zarzutów skargi, skupiających się na argumentacji dotyczącej braku wykonania wytycznych zawartych we wcześniejszych wyrokach Sądu administracyjnego jakie zapadły w niniejszej sprawie a dotyczących braku ustalenia funkcji obiektu, wyjaśnienia szerokości frontu działki, ustalenia prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego, prawidłowości mapy, na której oznaczono obszar analizowany oraz wyjaśnienia wątpliwości w zakresie przebiegu granicy działki objętej inwestycją o nr 126 z działką skarżącego nr 124, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że SKO w kwestionowanej decyzji szczegółowo odniosło się do powyższych zarzutów i wyjaśniło istniejące wątpliwości w tym zakresie. Dlatego też, wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia art. 153 P.p.s.a. a organ zrealizował wytyczne zawarte w opisanych na wstępie rozważań wyrokach, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2014 r. Zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił rzeczywistej funkcji budynku objętego planowaną rozbudową i błędnie przyjął, że jest to budynek mieszkalny z funkcją gospodarczą. J. J. podkreślił, że wbrew ustaleniom organu jest to budynek gospodarczy, służący wyłącznie prowadzeniu działalności rolniczej. Wykonując wytyczne zawarte w wyroku sądu administracyjnego celem wyjaśnienia funkcji budynku położonego na działce Nr 126 w N., oznaczonego na kopii mapy jako budynek gospodarczy, organ odwoławczy zwrócił się do Starosty [...] o wyjaśnienie tej kwestii. Z zalegającego w aktach administracyjnych sprawy pisma Starost [...] z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] (k. 33 – akt administracyjnych organu II instancji) dowodnie wynika, że w 2012 r. przeprowadzona była modernizacja operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu N. Budynek stanowiący część składową działki nr 126 w N. został wykazany w operacie ewidencyjnym po dniu [...] listopada 2012 r., przed tą datą budynek ten nie był ujawniony. Budynek ten posiada funkcję mieszkalną i taka pozostaje niezmieniona od chwili jego wykazania w operacie ewidencyjnym. Jedyną zmianą danych tego budynku, była korekta funkcji tego budynku na mapie ewidencyjnej, gdzie błędnie wpisano funkcję budynku jako "produkcyjnego, usługowego i gospodarczego dla rolnictwa" zamiast funkcji mieszkalnej. Tak więc mapa ewidencyjna była niezgodna w swej treści z danymi ewidencyjnymi wykazanymi w części opisowej operatu ewidencyjnego. Powyższa rozbieżność została skorygowana, bowiem w trakcie postępowania (znak: [...]) dokonano zmiany (korekty) danych ewidencyjnych wyłącznie w części kartograficznej operatu tj. na mapie ewidencyjnej. Jak wyjaśnił Starosta dołączona do decyzji mapa w swej treści zawiera informacje sprzed modernizacji. Wobec powyższych ustaleń Kolegium uznało, że przedmiotowy budynek posiada funkcję mieszkalną a oznaczenie na mapie jest wynikiem błędu, który został skorygowany. Zdaniem Sądu prawidłowo organ w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ustalił funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu: jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jako niezasadny należało także ocenić zarzut skarżącego dotyczący prawidłowości ustalenia obszaru analizowanego oraz szerokości frontu działki. Stosownie do treści § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Zgodnie zaś z § 9 cyt. rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenie warunków zabudowy wiąże się zatem z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej zgodnie z zasadami szczegółowo określonymi w przepisach wskazanego rozporządzenia. Cytowany powyżej § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Przepis ten zakreśla pewne minimum wielkości obszaru przyjętego do analizy, co oznacza, że jest możliwe wyznaczenie obszaru większego, nie mniejszego. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż sposób wyznaczenia granic obszaru analizowanego nie stanowi sztywnej zasady, ważne jest jedynie, aby jego granice nie były mniejsze niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejsza niż 50 m, co jest minimum (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 171/11). Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że sposób wyznaczenia obszaru analizowanego, jak słusznie ocenił organ odwoławczy, wyznaczony został w sposób prawidłowy. Szerokość frontu działki, przez który zgodnie z treścią § 2 pkt 5 cyt. rozporządzenia, rozumie się część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny zjazd lub wejście na działkę, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wynosi ok. 5mb, zatem obszar analizowany winien zostać wyznaczony w odległości minimalnej 50m. Z dołączonej do decyzji kopii mapy (załącznik nr 2) wynika, że obszar analizowany został wyznaczony prostokątem o wym. 97m i 110m. Zatem jest większy niż minimalny określony przepisami prawa. Odnośnie zaś rodzaju mapy, na którym oznaczono obszar analizowany, prawidłowo Kolegium wywiodło, że wyznaczenie obszaru analizowanego na mapie do celów projektowych pozostaje bez wpływu na treść analizy. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wprawdzie § 3 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. W ostatnio przywołanym przepisie mowa zaś jest o kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. W rozpoznawanej sprawie obszar analizowany wyznaczono zaś na kopii mapy do celów projektowych w skali 1:500. Jak słusznie wywiodło Kolegium, zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) mapa zasadnicza to wieloskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające informacje o przestrzennym usytuowaniu: punktów osnowy geodezyjnej, działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych, a także wybrane informacje opisowe dotyczące tych obiektów. Stosownie zaś do § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133 ze zm.) treść mapy do celów projektowych, poza elementami stanowiącymi treść mapy zasadniczej łącznie z granicami władania (własności) nieruchomości (działek), powinna zawierać opracowane geodezyjnie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, linie zabudowy oraz osie ulic, dróg itp., jeżeli zostały ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 1), usytuowanie zieleni wysokiej ze wskazaniem pomników przyrody (pkt 2), usytuowanie innych obiektów i szczegółów wskazanych przez projektanta, zgodnie z celem wykonywanej pracy (pkt 3). W świetle powyższego jako zasadne Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał stanowisko organu odwoławczego, że wyznaczenie obszaru analizowanego na mapie do celów projektowych pozostaje bez wpływu na treść analizy i treść samej decyzji, bowiem mapa do celów projektowych zawiera więcej informacji niż mapa zasadnicza. Zdaniem Sądu mapa do celów projektowych może stanowić podkład do naniesienia granic analizowanego obszaru, o ile zawiera wszystkie elementy, które dadzą pełny obraz w terenie w aspekcie wymogów postępowania o ustalenie warunków zabudowy i jest wykonana w odpowiedniej skali. W tym zakresie podniesiony przez skarżącego zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Również jako prawidłowe należało ocenić stanowisko SKO odnośnie braku wpływu toczącego się postępowania o rozgraniczenie pomiędzy działką nr 126 (stanowiącą własność inwestora), a działką nr 124 (stanowiącą własność skarżącego) na postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy. Przedmiotem planowanej inwestycji jest budowa ganku drewnianego, który usytuowany ma być po wschodniej stronie budynku. Spór zaś dotyczy przebiegu granicy położonej po zachodniej stronie budynku. Skoro więc, w świetle materiału zebranego w sprawie niniejszej, zostały łącznie spełnione warunki określone przepisami art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji było prawidłowe i nie znajduje Sąd żadnych podstaw do uznania, że decyzja Wójta Gminy [...], jak i utrzymująca ją w mocy skarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2014 r. naruszyły prawo. Trzeba też podkreślić, co niespornie wynika z akt sprawy, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zapewniono udział wszystkim osobom mającym status strony, a także możliwość zapoznania się z materiałem zebranym w sprawie i zgłoszenia ewentualnych wniosków i zastrzeżeń (k. 105 akt administracyjnych I instancji). Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., skoro ocenę zasadności ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego oparto na dowodnie wyjaśnionej ocenie spełnienia warunków określonych przepisami art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Argumentacja przedstawiona w skardze na poparcie tegoż zarzutu nie daje podstaw do przypisania organom takiego zaniedbania obowiązków proceduralnych, ani tym bardziej nie mogła prowadzić do spodziewanego przez skarżących skutku. Przypomnieć wypada, że przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk "Postępowanie sądowo-administracyjne" Wyd. Prawnicze Lexis Nexis W-wa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.