II SA/Rz 142/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy – modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej -skargę oddala- II SA/Rz 142/14 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 k.p.a., którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] i jednocześnie umorzono w całości postępowanie w sprawie budowy-modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia, zlokalizowanej na działkach nr ewid. gr 199 i 124/5 w D., stanowiących własność A. M. Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że w związku z wnioskiem A. M. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził kontrolę budowy – modernizacji linii elektroenergetycznej zlokalizowanej na działkach nr ewid. 199 i 124/5 w miejscowości D. Po przeprowadzeniu postępowania PINB w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] umorzył postępowanie w sprawie budowy - modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia zlokalizowanej na wyżej wskazanych działkach. Odwołanie od tej decyzji złożyła A. M. Po jego rozpoznaniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak też kończąca go decyzja naruszają zasady określone w przepisach k.p.a. Na skutek złożonej skargi, sprawa była przedmiotem kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowa, który wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r., II SA/Rz 886/12 oddalił skargę A S.A. z siedzibą w L. na decyzję WINB z dnia [...] sierpnia 2012 r. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] umorzył postępowanie w sprawie budowy - modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia, zlokalizowanej na działkach nr ewid. gr 199 i 124/5 w D., stanowiących własność A. M. W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej na działkach nr ewid. 199 i 124/5 w D. ustalono, że przez ww. działki przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna niskiego napięcia na słupach żelbetowych. Na budowę tej linii A S.A. Oddział [...] Rejon [...] w M. posiada decyzję Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] sierpnia 1985 r. (Nr [...], ostateczna w dniu [...] października 1985 r.) zatwierdzającą plan realizacyjny i udzielającą pozwolenia na przebudowę linii SN 30 kV [...]-[...] odgałęzień [...], [...] nr ewid. gr. według wykazu, ze zobowiązaniem inwestora do realizacji budowy linii w oparciu o ustawę o powszechnej elektryfikacji. Z zapisu wskazanej decyzji wynika, że przedmiotowe pozwolenie wydane zostało na wniosek Zakładu Energetycznego w [...] z dnia [...] czerwca 1985 r. Z oświadczenia przedstawiciela A S.A. Oddział [...] Rejon [...] w M. wynika, że w posiadaniu Spółki znajduje się jedynie wymieniona wyżej decyzja z dnia [...] sierpnia 1985 r. Natomiast z uzyskanej z Urzędu Miejskiego w [...] informacji wynika, że brak jest w jego archiwum dokumentów budowy linii energetycznej z 1985 r. w D. Wobec powyższego PINB w [...] przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron i świadków. Biorąc pod uwagę dokonane w jej trakcie ustalenia, w tym zeznania świadków, decyzję z dnia [...].08.1985 r. oraz ustawę z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli (Dz. U. z 1954 r., Nr 32, poz. 135) PINB w [...] stwierdził, że budowa - modernizacja kontrolowanego odcinka linii elektroenergetycznej nie stanowiła samowoli budowlanej. Z tych względów PINB w [...] uznał postępowanie za bezprzedmiotowe i umorzył je. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. M. zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie dowodów przez nią dostarczonych. Podkreśliła, że organ całkowicie pominął fakt, że wykonana modernizacja linii NN w roku 1985 nie mogła być zgodna z prawem, gdyż decyzja Naczelnika Gminy [...] z 1985 r. dotyczy modernizacji linii SN a nie linii NN, która przebiega przez jej działkę. Nadto wykonana w 1985 r. modernizacja linii została wykonana niezgodnie z prawem (bez decyzji, planów realizacyjnych, projektu). Zarzuciła także całkowite pominięcie przez organ dołączonej do akt sprawy kopii mapy, z której wynika, że trasa linii NN przebiegająca przez działkę 124/5 i 199 jest inna niż stan rzeczywisty. Powyższe świadczy, że linia wybudowana jest niezgodnie z projektami i planami realizacyjnymi. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję organu I instancji i jednocześnie umorzył postępowanie w sprawie budowy – modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia zlokalizowanej na działkach nr ewid. 199 i 124/5 w D., stanowiących własność A. M. – w całości. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona decyzja jest zasadna. Organ I instancji prowadząc ponownie postępowanie zwrócił się do właściciela przedmiotowej linii elektrycznej o przekazanie dodatkowych dokumentów. A S.A. Oddział [...] Rejon [...] (właściciel) poinformował, że nie dysponuje żadnymi dodatkowymi dokumentami z okresu budowy linii niskiego napięcia w miejscowości D., natomiast Urząd Miejski w [...] poinformował o braku w archiwum dokumentów dotyczących budowy-modernizacji ww. linii energetycznej z 1985 r. W tej sytuacji PINB przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem świadków. W jej trakcie M. K., M. C., J. K., E. K. oświadczyli, że w 1969 r. wieś D. była elektryfikowana. Natomiast w 1985 r. na działkach nr 199 i 124/5 w D. wymieniono uszkodzone słupy linii niskiego napięcia, nie zmieniając trasy przebiegu linii. W 2000 r. W. K. sprzedał wyżej wymienione działki A. M. WINB uznał, że organ I instancji opierając się na zeznaniach świadków oraz zebranym materiale dowodowym prawidłowo ustalił, że przedmiotowa linia energetyczna nie była wykonywana w ramach samowoli budowlanej, tym samym organ nie naruszył zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 80 K.p.a. Dał wiarę zeznaniom świadków, którzy w miejscowości D. mieszkają od urodzenia i pamiętają czasy budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia, zlokalizowanej na działkach nr ewid. 199 i 124/5 w D. Świadkowie podali także, że od chwili budowy nie została zmieniona trasa przebiegu linii. W świetle tych uwarunkowań organ stwierdził, brak podstaw do podjęcia administracyjnej interwencji na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowa linii niskiego napięcia na działkach nr 199 i 124/5 w D. powstała w 1969 r., w oparciu o ustawę z dnia 28.06.1950 r. (Dz.U. z 1954 r. Nr 32, poz. 135) o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli. Z zeznań świadków wynika, że w 1985 r. zakład energetyczny dokonał wymiany uszkodzonych elementów sieci, na podstawie decyzji Naczelnika Gminy w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1985 r. zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej pozwolenia na przebudowę linii SN 30 kV [...]-[...] odgałęzień [...], [...] – [...]. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo uznano, że przedmiotowa linia elektroenergetyczna niskiego napięcia zlokalizowana na działkach nr ewid. 199 i 124/5 w D. nie była wykonana w ramach samowoli budowlanej, tym samym kontynuowanie postępowania w przedmiotowej sprawie było bezprzedmiotowe. Za uzasadnione organ ocenił zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a., z tym, że decyzja wymagała reformacji poprzez sprecyzowanie sentencji decyzji i wskazanie, że postępowanie podlega umorzeniu w całości. Końcowo odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ podał, że nie zasługują na uwzględnienie. Nie zgadzając się z powyższą decyzją A. M. zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77, art. 78, art. 80, art. 83 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego i nierozpatrzenie go w sposób wyczerpujący oraz uznanie, że linia NN znajdująca się na działkach 124/5 i 199 w miejscowości D., była wybudowana i modernizowana legalnie. Wskazała, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty (oświadczenia, zeznania) z których wynika, że linia została inaczej niż w stanie obecnym zaplanowana a jej przebieg zmieniono podczas budowy. Zarzuciła, że decyzja wydana została na podstawie lakonicznych zeznań świadków, pominięto zaś dowód z ekspertyzy prawnej decyzji Naczelnika Gminy [...] z 1985 r. (do czego zobowiązała się A.). Podała, że z treści decyzji z 1985 r. jednoznacznie wynika, że dotyczy ona budowy-modernizacji linii o innym napięciu niż linia istniejąca na działce skarżącej. A. M. wskazała, że organ nie uwzględnił jej żądania co do uwzględnienia przy ocenie legalności inwestycji z 1985 r., raportu o reelektryfikacji województwa rzeszowskiego z 1985 r., z którego to dokumentu wynika, że do roku 1995 nie było planowanej żadnej budowy ani przebudowy linii NN we wsi D. Skarżąca zwróciła uwagę, że składając w październiku 2011 r wniosek o przeprowadzenie kontroli, domagała się przede wszystkim zbadania zgodności wykonania linii na jej działkach z pozwoleniem z [...] sierpnia 1985 r. Organ nie wyjaśnił czego w rzeczywistości dotyczyła wskazana w decyzji z 1985 r. modernizacja. Zatem wydana decyzja nie wyjaśnia merytorycznie sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, określanej dalej jako P.p.s.a.), stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Eliminacja z obrotu prawnego decyzji (postanowienia) możliwa jest w razie ustalenia, że przy wydawaniu zaskarżonego aktu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tj. naruszyły prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (lit. b) albo też przepisy prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. c). W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Na wstępie należy podnieść, że – jak już wyżej zaznaczono – w sprawie wypowiadał się uprzednio tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 886/12 oddalił skargę A S.A. z siedzibą w L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r., którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenie. Sąd w tym wyroku zaaprobował stanowisko organu odwoławczego o naruszeniu przepisów postępowania dowodowego w stopniu mogącym mieć wpływ na zastosowanie przepisów prawa materialnego, a także o konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Oceniając zatem decyzje, które podjęto w ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd obowiązany jest uwzględnić brzmienie art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zasada związania orzeczeniem sądu wyrażona w powołanym przepisie oznacza bowiem, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie administracyjne oraz ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne. Rozpatrując zatem sprawę ponownie organy administracji, jak i sąd zobligowane są zastosować się do dokonanej w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej oraz przedstawionych wskazań. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 k.p.a., uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] i jednocześnie umorzył w całości postępowanie w sprawie budowy-modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia, zlokalizowanej na działkach nr ewid. gr 199 i 124/5 w D., stanowiących własność A. M. Jak wynika z powyższego podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym: "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części". Z kategorycznego brzmienia tego przepisu wynika, że umorzenie z powodu bezprzedmiotowości postępowania jest obligatoryjne. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie cyt. wyżej art. 105 § 1 K.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Przesłanka ta może powstać w trakcie postępowania, czyli w sprawie już zawisłej, albo może wtedy się ujawnić, albo też dopiero w toku postępowania zostanie ona stwierdzona. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom nadzoru budowlanego podstawę do jednoznacznego ustalenia, że nie ma przesłanek do orzekania co do istoty sprawy i w konsekwencji zakończenie postępowania w myśl art. 105 § 1 k.p.a., czyli orzeczeniem kończącym sprawę pod względem procesowym. Niniejsza sprawa dotyczy legalności budowy – modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia zlokalizowanej na działkach nr ewid. 199 i 124/5 w D., stanowiących własność A. M. Zgodnie z art. 83 i 84 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409) do zadań organów nadzoru budowlanego należy między innymi kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmująca kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami Prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne wszczęte zostało przez organ nadzoru budowlanego na skutek wniosku A. M. o zbadanie legalności wykonania budowy – modernizacji linii elektroenergetycznej zlokalizowanej na działkach nr ewid. 199 i 124/5 w miejscowości D., na podstawie decyzji Naczelnika Gminy [...] z [...].08.1985 r. Z dokonanych przez organy nadzoru budowlanego, ustaleń wynika, że przez ww. działki przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna niskiego napięcia na słupach żelbetowych. Na budowę której linii - A S.A. Oddział [...] Rejon [...] w M. (właściciel linii elektrycznej) posiada decyzję Naczelnika Gminy w [...] z dnia [...] sierpnia 1985 r., Nr [...], którą zatwierdzono plan realizacyjny i udzielono pozwolenia na przebudowę linii SN 30 kV [...]-[...] odgałęzień [...], [...]-[...] nr ewid. gr. według wykazu, ze zobowiązaniem inwestora do realizacji budowy linii w oparciu o ustawę o powszechnej elektryfikacji. Z decyzji tej wynika, że przedmiotowe pozwolenie wydane zostało na wniosek A w R. z dnia [...] czerwca 1985 r. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym uzupełniającego postępowania dowodowego, organy nadzoru budowlanego ustaliły ponadto, że właściciel ww. linii posiada jedynie powyżej opisaną decyzję, nie dysponuje natomiast żadnymi dodatkowymi dokumentami z okresu budowy linii niskiego napięcia w miejscowości D. Nadto jak ustalono, w trakcie pożaru budynku ówczesnego Rejonu [...] w M., jaki miał miejsce w 1987 r., archiwum dokumentacyjne uległo zniszczeniu. Natomiast z informacji uzyskanej z Urzędu Miejskiego w [....] wynikało, że w archiwum ww. urzędu także brak jest dokumentów dotyczących budowy-modernizacji linii elektroenergetycznej w miejscowości D. W tej sytuacji organ przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron i świadków. Z uzyskanych w jej toku wyjaśnień (oświadczenia M. K., M. C., J. K., E. K.) wynika, że w 1969 r. wieś D. była elektryfikowana. Natomiast w 1985 r. na działkach nr 199 i 124/5 w D. wymieniono uszkodzone słupy linii niskiego napięcia, nie zmieniając trasy przebiegu linii. Jak wyjaśnił w trakcie rozprawy E. K. (były pracownik A S.A. – w latach 1968-2007 pracownik ówczesnego A S.A.) dotychczasowa linia energetyczna SN 30 kV [...]-[...], została po 1993 r. przeizolowana na linię 15 kV, nie zmieniając przebiegu jej trasy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika nadto, że poprzedni właściciel działek nr 199 i 124/5 W. K., sprzedał w 2000 r. te działki A. M., z istniejącymi słupami linii energetycznej. W tej sytuacji zdaniem Sądu organy nadzoru budowalnego prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego, skoro przedmiotowa linia niskiego napięcia, przebiegająca przez działki nr 199 i 124/5 w D. powstała w 1969 r., w oparciu o ustawę z dnia 28.06.1950r. (Dz.U. z 1954 r. Nr 32, poz. 135) o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli, a w 1985 r. dokonano wymiany uszkodzonych elementów sieci, na podstawie decyzji Naczelnika Gminy w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1985 r. zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej pozwolenia na przebudowę linii SN 30 kV [...]-[...] odgałęzień [...], [...] – [...]. Nie doszło również do zmiany przebiegu ww. linii. Prawidłowo organ uznał zatem, że będąca przedmiotem kontroli linia energetyczna nie była wykonana w ramach samowoli budowlanej, to zaś skutkowało słusznym uznaniem, że prowadzone w sprawie postepowanie stało się bezprzedmiotowe. Podkreślić należy, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie pozytywne lub negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. W sytuacji kiedy postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe czyli organ stwierdził brak podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, prawidłowa jest decyzja o umorzeniu postępowania wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy uznać zatem należało, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i zreformował sentencję decyzji organu I instancji poprzez wskazanie, że umorzenie prowadzonego postępowania następuje w całości. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że zasadniczo koncentrują się na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie niniejszej szeregu przepisów o postępowaniu administracyjnym, stanowiąc jednocześnie ponowienie (w przeważającym zakresie) zawartych już wcześniej w odwołaniu. Trzeba w związku z tym podkreślić, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd, jak wyjaśniono na wstępie, uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), przy czym przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk "Postępowanie sądowo – administracyjne", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004 r., s. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy nadzoru naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w szczególności, że naruszone zostały przepisy procesowe wymienione w skardze, w w/w zakresie. Trudności z odnalezieniem kompletnej dokumentacji, konieczność zgromadzenia materiału dowodowego w pełnym zakresie spowodowały, że organ nadzoru budowlanego prawidłowo wyznaczył rozprawę administracyjną z udziałem stron i świadków. Prawidłowo też, zgodnie z zasadami wyrażonymi w k.p.a., dokonał oceny ustalonego w jej trakcie stanu faktycznego oraz oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Końcowo Sąd zauważa, że podnoszona w toku postępowania, okoliczność złego stanu technicznego kwestionowanego odcinka linii elektrycznej jest sprawą odrębną, prowadzoną w ramach innego postępowania administracyjnego przez organ nadzoru budowlanego. W związku z powyższym, nie dopatrując się naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił