II SA/Rz 1470/19

Dnia 24 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2020 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym skargi T. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Rz 198/06 w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wykonanego budynku inwentarskiego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 198/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę T. D. (skarżąca) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wykonanego budynku inwentarskiego. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 24 sierpnia 2007 r. Skarżąca pismem z dnia 5 listopada 2019 r. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 198/06. Następnie na wezwanie Sądu skarżąca nadesłała skargę z dnia 23 grudnia 2019 r. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem. Ponadto pismem z dnia 27 stycznia 2020 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] nakazującej rozbiórkę budynku inwentarskiego. W dniu 13 lutego 2020 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącej, w którym oświadczyła, że cofa wniosek z dnia 5 listopada 2019 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego, skargę z dnia 23 grudnia 2019 r. o wznowienie postępowania sądowego oraz wniosek z dnia 27 stycznia 2020 r. o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w Dziale VII p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Jak stanowi art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Skarżąca w skardze jako podstawę wznowienia wskazała art. 272 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że w dniu 2 listopada 2019 r. za pośrednictwem dzieci dowiedziała się o wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, w którym stwierdzono, że art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 i Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007 r. Nr 88, poz. 587, Nr 99, poz. 665 i Nr 127, poz. 880), w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skarżąca stwierdziła, że nie wiedziała o możliwości złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowego, nie została też o tym pouczona przez organy i Sąd. Zgodnie z art. 272 § 2 p.p.s.a. w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu. W pierwszej fazie postępowania wznowieniowego, Sąd zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Sąd wyjaśnia, że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania określony w art. 272 § 2 p.p.s.a. biegnie od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie zaś z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie co do zasady z dniem ogłoszenia we właściwym dzienniku urzędowym, chyba że sam Trybunał w orzeczeniu wyznaczy inny termin wejścia w życie. Powołany przez skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego wszedł w życie w dniu jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw RP (20 grudnia 2007 r.), a zatem nie budzi wątpliwości, że skarga o wznowienie postępowania sądowego została wniesiona z uchybieniem terminu z art. 272 § 2 p.p.s.a., czego zresztą skarżąca nie kwestionowała, o czym świadczy złożenie przez nią wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia niniejszej skargi. Sąd wskazuje, że z uwagi na cofnięcie przez skarżącą skargi o wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia niniejszej skargi, postępowanie w tym zakresie zostało umorzone odrębnym postanowieniem, a zatem w chwili obecnej brak jest podstaw, aby uznać, że istnieje podstawa do przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie. Wobec powyższego, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, Sąd był zobowiązany na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 272 § 2 p.p.s.a. odrzucić skargę o wznowienie. Sąd wskazuje dodatkowo, że skarga o wznowienie i tak nie mogłaby zostać merytorycznie rozpatrzona, albowiem zgodnie z art. 278 p.p.s.a. po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana. Termin ten biegnie niezależnie od terminów wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidzianych w art. 272 § 2 i art. 277 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.