II SA/Rz 1484/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. w [...] kwotę 400 zł /słownie: czterysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w całości i jednocześnie nałożył na A Sp. z o.o. w J[...](zwana dalej: Spółką) karę pieniężną w wysokości 15 000 zł, za wskazane w tej decyzji naruszenia. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 4 pkt 22, art. 5a, art. 7a, art. 11, art. 14, art. 92a ust. 1-6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 - zwanej dalej "ustawą") oraz lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.4, lp. 6.3.7, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6-8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.), art. 14, art. 15, art. 16 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/1985 z dnia 20.12.1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r. ze zm.), art. 25, art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L Nr 60, str. 1), § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. W sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295 ze zm.). Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że w siedzibie wymienionego na wstępie przedsiębiorcy, przeprowadzona została kontrola, której wyniki udokumentowano w protokole kontroli nr [...]. Zakres kontroli obejmował okres od [...] grudnia 2013 r. do [...] września 2014 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na wskazaną na wstępie Spółkę karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za stwierdzone naruszenia z tytułu: 1. skrócenia dziennego czasu odpoczynku, 2. przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 3. przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 4. skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku, 5. nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, 6. naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę, 7. naruszenia obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 107 K.p.a. oraz art. 92b ust. 1 i 2 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez wydanie decyzji na podstawie nieprecyzyjnego, niejednoznacznego i nierzetelnego materiału dowodowego, nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Spółka podniosła, że organ naruszył prawo, gdyż sprostował treść protokołu kontroli pismem, już po jego podpisaniu przez stronę. Odwołująca zawnioskowała o dokonanie ponownej analizy naruszeń kierowcy J. B. i przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i jednocześnie nałożył karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy, który stanowi, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Powołano art. 92 ust. 4 i ust. 5 ustawy i wskazano, że zgodnie z art. 92a ust. 6 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Dalej organ przytoczył treść art. 92b ust. 1-2, art. 92c ust. 1 oraz art. 4 pkt 22 ustawy, który stanowi, że obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów rozporządzeń wskazanych tym przepisem. W obszernym uzasadnieniu organ szczegółowo opisał każde z naruszeń, wskazując na konkretne zdarzenia oraz przypadki oraz powołał przepisy odnoszące się do nich, podając jednocześnie wysokość kary pieniężnej za poszczególne naruszenia. Organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna nałożona przez organ I instancji za opisane naruszenia jest słuszna i zgodna z przepisami prawa. Jedynie za naruszenie z lp. 6.3.7 załącznika do ustawy, który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu i przewiduje karę pieniężną w wysokości 500 zł za dzień, organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli nie przedstawiono danych z karty kierowcy M. W. łącznie 5 dni (a nie jak wskazał organ I instancji – 7 dni), J. O. łącznie 10 dni, K. P. łącznie 12 dni, M. T. łącznie 6 dni i E. S. łącznie 10 dni. Zatem łącznie nie udokumentowano 43 dni. Organ odwoławczy wskazał, że kara za to naruszenie wynosi zatem 21 500 zł. Odpowiadając na zarzuty dotyczące naruszeń z czasu pracy kierowców GITD podał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b ustawy. Strona nie wykazała by organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Brak także podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy ze względu na fakt, że do naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Wyjaśnił, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia EWG nr 3821/85 (art. 13) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 (art. 10). To przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 i przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006. GITD zaznaczył, że przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, by zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Winny uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowców, jak również godziny załadunków i rozładunków. Organ stwierdził także, że by móc zastosować art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy a także rozmiar i ilość stwierdzonych w czasie kontroli naruszeń wskazują na brak dopełnienia przez stronę obowiązków, w zakresie właściwego nadzoru, będących przedmiotem badania. W ocenie organu odwoławczego, wbrew zarzutom odwołania, WITD w [...] w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego a postępowanie prowadzone było z zachowaniem norm i zasad wynikających z przepisów K.p.a. Odnośnie wniosku o przesłuchanie kierowcy, organ odwoławczy ocenił go jako niecelowy, gdyż organ I instancji zgromadził wszystkie dowody i w sposób wyczerpujący wyjaśnił okoliczności mając znaczenia dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Przesłuchanie kierowcy nie wniosłoby nic nowego do sprawy a jedynie przedłużyło postępowanie. Natomiast odnosząc się do zarzutu sprostowania fragmentu opisu naruszenia z lp. 6.3.12 w treści protokołu kontroli, organ odwoławczy wyjaśnił, że istotnie treści protokołu nie powinno się prostować. Fakt ten w ocenie organu nie miał jednakże wpływu na prawne rozstrzygnięcie sprawy. Omyłka w protokole stanowiła zwykłą omyłkę pisarską i nawet bez sprostowania protokół kontroli bezspornie potwierdził zaistnienie naruszenia z lp. 6.3.12. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję A Sp. z o.o. w [....] wniosła o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego a mianowicie art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, w zakresie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli. Zarzuciła naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 92b ust. 1 i 2, art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez ich niezastosowanie. W ocenie skarżącej organy obu instancji nieprawidłowo rozpatrzyły stan faktyczny i nieprawidłowo wskazały odpowiedzialność przedsiębiorcy za zaistniałe naruszenia. Skarżąca podtrzymała w całości zarzuty i stanowisko zaprezentowane w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne badają, czy kwestionowany akt (tu decyzja) nie narusza prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu z przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Przy czym, jak wynika z przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując kontroli w omówionym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie mogą pozostać w obrocie prawnym. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że w dniach [...] listopada 2014 – [...] stycznia 2015 r. w przedsiębiorstwie A Sp. z o.o. z/s w [...] przeprowadzona została kontrola obejmująca swym zakresem przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.). Stwierdzone wówczas protokolarnie naruszenia (nr protokołu [...] z dnia [...] stycznia 2015 r.), sklasyfikowane zgodnie z zał. Nr 3 do w/w ustawy (za skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę, naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd), stanowiły dla organu I instancji podstawę do wydania decyzji nakładającej na kontrolowany podmiot kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł, a którą organ odwoławczy zreformował (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.) – nakładając ostatecznie kare pieniężną w wysokości 15 000 zł. Decyzja ta, tj. z dnia [...] sierpnia 2015 r. została wydana m.in. na podstawie art. 92a ust. 1 – 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określony został w zał. Nr 3 do ustawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy uznał, iż dane z kart kierowców (6) zostały sczytane z naruszeniem obowiązku ich sczytania co najmniej raz na 28 dni, co doprowadziło do nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej na podstawie lp. 6.3.11 załącznika Nr 3 do ustawy i również sankcjonował naruszenie obowiązku sczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd (3) karą pieniężną na podstawie lp. 6.3.12 załącznika Nr 3 do ustawy. Kwestionując w skardze popełnienie naruszenia z lp. 6.3.11 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, podniesiono zarzut przyjęcia przy tym błędnej podstawy prawnej, tj. nieuwzględnienie przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U. WE L 168/16). Otóż w art. 1 wspomnianego rozporządzenia wskazane zostały maksymalne okresy na sczytanie odpowiednich danych z jednostki rejestrowej i karty kierowcy. Natomiast w pkt 3 preambuły do tegoż rozporządzenia określono wyraźnie, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Według art. 1 ust. 3 tego rozporządzenia maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Według zaś § 3 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania danych (Dz.U. Nr 159, poz. 1128 ze zm.) dane z tachografu cyfrowego, podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, zaś dane z karty kierowcy – co najmniej raz na 28 dni. W sprawie niniejszej kwestią zasadniczą jest to, czy przy realizacji tego obowiązku, podmiot obowiązany powinien uwzględnić każdy dzień kalendarzowy czy też wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać sczytane. Przepisy rozporządzenia Ministra Transportu nie dokonują w tym zakresie jakiegokolwiek rozróżnienia, co w rezultacie doprowadziło do nałożenia kary pieniężnej na podstawie powołanych wyżej regulacji. Nie jest to w ocenie Sądu prawidłowe, doprowadziło bowiem do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w konsekwencji także przepisów prawa materialnego. Zgodnie z treścią punktu 3 preambuły oraz art. 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010. określenie maksymalnych okresów na wczytanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy powinno uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Uwzględniając treść pkt 3 preambuły powyższego aktu, należało przyjąć, że okres maksymalny może obejmować tylko sumę dni działalności, która podlegała obowiązkowi rejestracji, a nie ciąg kolejno następujących po sobie dni kalendarzowych, niezależnie od tego, czy działalność rejestrowana była w tym dniach wykonywana. Sąd podziela pogląd strony skarżącej, iż rozporządzenie Komisji nie mogło zostać pominięte przy ustalaniu okresu, w jakim skarżąca miała sczytać dane z kart kierowców oraz urządzeń rejestrujących w pojazdach. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji (UE) decyduje treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym pominięto, że dniami zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji) są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, a więc dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Zdaniem Sądu, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg sczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Nie może więc budzić wątpliwości, że nie można powiązać wymogu rejestracji czasu pracy kierowcy z okresem jego zatrudnienia u przedsiębiorcy, dlatego też nie można karać za brak rejestracji danych, gdy kierowca nie wykonuje przewozu lub nie jest obowiązany odpocząć od wykonywania przewozu. Ten sam wniosek odnieść należy do obowiązku sczytywania danych z urządzeń rejestrujących pojazdu (tachografu). Organy nie mogą nakładać sankcji za brak rejestracji danych, gdy jego pojazdami nie wykonywano przewozu. W sprawie niniejszej konieczne jest zatem uzupełnienie postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia dni zarejestrowanej działalności w rozumieniu pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. Organy orzekające w sprawie pomijając ten przepis, naruszyły prawo. Podkreślić należy, że maksymalne okresy sczytywania danych z tachografów i kart kierowców uregulowane są zarówno w w/w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r., jak i rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców (Dz.U. Nr 159, poz. 1128) i przepisy obu tych aktów winny być przez organy wzięte pod uwagę w niniejszej sprawie przy ustalaniu dochowania przez skarżącą wynikających z nich wymogów co do częstotliwości sczytywania danych, co wymaga uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia dni zarejestrowanej działalności. Zaniedbanie organów w tym względzie musi być sklasyfikowane jako naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności chybiony jest zarzut naruszenia art. 92b ust. 1 i 2 i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym "poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie". Zarzut ten nie został w uzasadnieniu skargi w żaden sposób rozwinięty, nie mógł więc odnieść skutku spodziewanego przez skarżącą (wskazanie przesłanek egzoneracyjnych obciąża przedsiębiorcę). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę popełnionych naruszeń. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy.