II SA/Rz 151/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka/spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z [...] sierpnia 2010 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 151/11 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi J. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (określanego dalej jako SKO lub Kolegium) z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na: budowie budynku gospodarczego na nieruchomości składającej się z działek nr 1730/2 położonej w obrębie nr [...] miasto [...] dla M. H. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., określanej dalej jako upizp). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że M. H. w dniu 6 kwietnia 2009 r. zwrócił się do Burmistrza [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości nr 1730/2 położonej w P. Jako rodzaj zamierzenia wskazał budowę budynku gospodarczo-garażowego wolnostojącego. Po wszczęciu przez Burmistrza [...] postępowania administracyjnego w tej sprawie – J. S. pismem z dnia 20 kwietnia 2009 r. nie wyraził zgody na zabudowę w granicy działki. Pismem z dnia 5 listopada 2009 r. M. H. zmienił pierwotną treść wniosku z budynku gospodarczo - garażowego na budynek gospodarczy. W sprawie orzekało już SKO, które decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na: "budowie budynku gospodarczego na nieruchomości składającej się z działki nr ewid. 1730/2 położonej w obr. [...]" dla M. H. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji nie określił prawidłowo kręgu podmiotów posiadających przymiot strony w postępowaniu, gdyż A. S. jako właściciel działki bezpośrednio przylegającej do terenu inwestycyjnego, nie został uznany przez organ za stronę postępowania i nie brał w nim czynnego udziału na żadnym etapie. Nadto organ odwoławczy wytknął Burmistrzowi, że mimo zmiany zakresu przedmiotowego wniosku nie przeprowadził postępowania w odniesieniu do nowej inwestycji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz [...] pismem z dnia 9 lutego 2010 r. wezwał M. H. do uzupełnienia wniosku w zakresie określenia granic terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym oraz wskazania obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Pismem z dnia 12 lutego 2010 r. M. H. po raz kolejny zmienił treść wniosku przez "zbliżenie budynku gospodarczego do 1,5 metra od granicy działki 1729/2". Burmistrz po zbadaniu księgi wieczystej nr [...] ustalił, że właścicielami działki nr 1729/2 położonej w obrębie nr [...] miasta [...] są E. S., J. S. oraz A. S. Ponownie zostały sporządzone projekt decyzji oraz analiza cech zabudowy i zagospodarowania terenu przez architekta M. K. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] został uzgodniony projekt decyzji z Marszałkiem Województwa [...] w zakresie melioracji wodnych. Z kolei postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., L.dz. [...] uzgodniony został projekt decyzji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na: budowie budynku gospodarczego na nieruchomości składającej się z działek nr 1730/2 położonej w obrębie nr [...] miasto [...] dla M. H. W uzasadnieniu organ wskazał, że Gmina i Miasto [...] na wnioskowanym terenie nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ma obowiązku jego opracowania wynikającego z przepisów odrębnych. Stwierdził, że wnioskowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 upizp. Podniósł, że nieruchomość jest odpowiedniej wielkości i geometrii, a nadto jest zabudowana oraz znajduje się w terenie wyposażonym w sieci wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego oraz posiada dostęp do drogi publicznej. Nadto stwierdził, że planowana zabudowa i zagospodarowanie terenu jest zgodne z charakterem zabudowy sąsiedniej i stanowi jej kontynuację. Odwołanie od tej decyzji wniósł J. S. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi naruszenie szeregu przepisów prawa. Zarzucił, że organy nie odniosły się do składanych przez niego zarzutów w zakresie lokalizacji planowanej inwestycji w żądanej przez wnioskodawcę odległościom granicy działki sąsiedniej 1729/2. Według J. S. konieczność takiego posadowienia budynku powinna wynikać z analizy przeprowadzonej w oparciu o art. 61 ust. 1 upizp Ogólnikowe uzasadnienie decyzji zawierające sprzeczne ze sobą stwierdzenia nie pozwalają na poznanie motywów, którymi kierował się organ administracji w tym zakresie. Składający odwołanie podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. określane dalej jako Rozporządzenie z dnia12 kwietnia 2002r.) nie są przepisami szczególnymi o których mowa a art. 61 ust. 1 pkt 5 upizp Ponadto w odwołaniu składający je zarzucił, iż organ nie określił, że dopuszczenie lokalizacji przedmiotowego budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką dotyczy budynku gospodarczego zwróconego w stronę tej granicy ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych co czyni decyzję niewykonalną już w dniu jej wydania. Według J. S. decyzja nie zawiera także obligatoryjnych na mocy przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm. dalej określane jako Rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.) załączników w postaci wyników analizy zawierających część tekstową i graficzną, nie wynika z decyzji także w jaki sposób został wyliczony i ustalony na poziomie 20% wskaźnik nowej zabudowy. Decyzja nie zawiera uzasadnienia także w tym ostatnim zakresie, co wskazuje na jej dowolność. Według składającego odwołanie z załączonej do decyzji mapy nie wynika jaki obszar analizowany brał organ administracji pod uwagę i jak został on wyznaczony. Ponadto uzasadnienie decyzji po raz kolejny odnosi się do budynku gospodarczo-garażowego pomimo treści wniosku na budynek gospodarczy. Wreszcie składający odwołanie zarzucił, że organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy winien w decyzji określić wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki nie zaś wysokość ścian. SKO decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., opisaną na wstępie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego podniosło, że organ I instancji w przedmiocie prowadzonego postępowania dowodowego zebrał i ocenił wszystkie dowody mające wpływ na rozpoznanie sprawy. Przede wszystkim w toku postępowania sporządzony został projekt decyzji wraz z analizą urbanistyczną. Następnie projekt decyzji został poddany uzgodnieniom z innymi organami i uzyskał pozytywne opinie. Ponadto zostało przeprowadzone postępowanie w zakresie odpowiadającym zmienionemu wnioskowi oraz wydano rozstrzygnięcie uwzględniające stan faktyczny i prawny. Kolegium wskazało, że uzasadnienie organu I instancji wypełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie organu omawiana decyzja nie narusza interesów osób trzecich. Analiza zaś treści decyzji wskazuje, że zostały spełnione wszystkie elementy niezbędne dla ukształtowania nowej zabudowy - określone w Rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. Konkludując Kolegium wskazało, że odpowiednio przeprowadzono analizę warunków zabudowy zagospodarowania terenu oraz określono stan faktyczny i prawny terenu planowanej inwestycji, zabezpieczono ochronę interesów osób trzecich, a rozstrzygnięcie wydano przy kumulatywnym wypełnieniu obligatoryjnych warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 upizp. J. S. wniósł skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie w całości jej i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego a to art. 7, 77 oraz 107 k.p.a., z uwagi na brak wystarczającego w szczególności prawnego uzasadnienia, wydanego rozstrzygnięcia oraz nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, 2. przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 61 ust. 1 upizp. oraz § 3, § 4, § 5, § 6, § 7 i § 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które wskazują jakie elementy powinna zawierać decyzja o warunkach zabudowy oraz sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 upizp poprzez nieprzeprowadzenie wymaganej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 1 pkt 2 upizp ze względu na brak uwzględnienia w decyzji obowiązku ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności poprzez ingerencję w prawo wykonywania własności przejawiające się ograniczeniem w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich pomimo braku wykazania podstaw prawnych do takiej ingerencji, art. 61 ust. 1 pkt 5 upizp i art. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez brak wymaganego prawem uzgodnienia pod kątem zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego zastosowanie mimo, że przepis ten nie stanowi przepisu pozwalającego na kształtowanie nowej zabudowy w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i nie stanowi przepisu odrębnego w rozumieniu art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 upizp. W przeważającej części zarzuty skarżącego stanowią powtórzenie zarzutów określonych w odwołaniu. W obszernym uzasadnieniu skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i rozwinął w sposób szczegółowy argumenty przemawiające za naruszeniem przepisów prawa wyżej opisanych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sądu rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należało podzielić zasadność zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ II instancji przepisu art. 3 pkt 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz..U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm. – dalej ustawa o PIS). Umknęło uwadze organu II instancji, że ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 130 poz. 871) został dodany do przepisu art. ustawy o PIS po punkcie 1 punkt 1a, z którego wynika, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności (...) uzgadnianie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Powyższa zmiana weszła w życie z dniem 21 października 2010 r. co wynika z art. 5 ustawy zmieniającej. SKO swą decyzję wydało w dniu [...] listopada 2010 r. bez wynikającego z przepisu art. 3 pkt. 1a ustawy o PIS uzgodnienia projektu decyzji co stanowiło naruszenie w/w przepisu i wyczerpuje przesłankę wznowieniową przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a, co już skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podst. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Jednakże nie było to jedyne stwierdzone uchybienie. Sąd w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że okoliczność sporządzenia projektu decyzji i analizy zgodnie z wymogami art. 60 ust. 4 upzip przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów albo architektów powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w aktach sprawy, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Pogląd ten znajduje poparcie także w doktrynie (zob. teza 6 komentarza do art. 50 [w:] Tomasz Bąkowski ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Zakamycze 2004). Słusznie także zarzuca skarga, że ze znajdującej się w aktach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie wynika w jaki sposób został wyznaczony wokół działki budowlanej, której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy – obszar analizowany. Na załączonej do decyzji organu I instancji części graficznej analizy w legendzie granicę terenu objętego analizą zaznaczono kolorem czarnym, co – jak się wydaje – nie koresponduje z kolorem z zielonym wykreślonym na kopii z mapy zasadniczej. Wobec braku wskazań w jaki sposób wyznaczony został obszar analizowany nie sposób z całą stanowczością stwierdzić, czy w istocie obszar zaznaczony zieloną linią czy też inny obszar zaznaczony czarną ciągłą linią zgodnie z legendą na części graficznej analizy, stąd zapewne zarzut dotyczący braku wyznaczenia tego obszaru. Zaznaczyć jednakże wypada, iż Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że obszar ten musi mieć kształt okręgu. Taka teza nie znajduje uzasadnienia w przepisach Rozporządzenia z 2003 r. W szczególności z § 3 nie wynika taki wniosek. Przepis ten przesądza jaki kształt winien mieć ten obszar. Istotne jest, aby przy jego wykreślaniu zachowane zostały minimalne odległości granicy obszaru analizowanego (nie mniej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniej jednak niż 50m). Wobec właściwości w zakresie oznaczenia obszaru analizowanego nie jest możliwa kontrola przez Sąd w zakresie prawidłowego wyznaczenia tego obszaru. Rację także należy przyznać skarżącemu w zakresie zarzutu dotyczącego tego, że to ze sporządzonej analizy powinna wynikać lokalizacja planowanej inwestycji np. z kształtu działki i istniejącej na niej zabudowy czy wyznaczonej obowiązującej linii nowej zabudowy. To z analizy urbanistyczno – architektonicznej wskazującej na wynikającą z określonych uwarunkowań powinna wynikać konieczność takiego a nie innego usytuowania nowej zabudowy. Jeśli tak nie jest to słuszny jest zarzut dowolności decyzji w powyższym zakresie. Według utrwalonej już linii orzecznictwa sądów administracyjnych w celu przedstawienia motywów swojego rozstrzygnięcia oraz przekonania stron postępowania do swej decyzji organy administracji powinny w każdym wypadku w uzasadnieniu swej decyzji przyczyny przyjęcia takiego, a nie innego obszaru analizowanego. Obowiązkiem organu jest bowiem określenie sąsiedztwa działki objętej projektowaną inwestycją w zgodzie ze specyfikacją okolicy. Konieczne jest więc wyjaśnienie stronom dlaczego w danej sprawie przyjęto do analizy taki a nie inny teren (zob. uzasadnienia: wyroku WSA w Gdańsku z dnia 28.01. 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 585/08 – LEX nr 486229, wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 16.04.2009 r. sygn. akt II SA/Wr 458/08 – LEX nr 550308). Brak powyższego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. W uzasadnieniu nie zawarto także wyjaśnienia dlaczego – mimo składanych w toku postępowania zarzutów według organu zabezpieczono ochronę interesów osób trzecich. W niniejszej sprawie nie znajduje także uzasadnienia w treści analizy ustalony w decyzji wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Z części tekstowej analizy wynika bowiem, że jest to ok. 25%. Tymczasem w decyzji ustalono ją na poziomie 20%, co narusza przepisy § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia z 2003 r. W ocenie Sądu z załączonej decyzji czyli części tekstowej analizy urbanistyczno-architektonicznej nie wynika bowiem, aby dopuszczone zostało wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Nie wynika z niej także podstawa dla dopuszczenia usytuowania planowanego budynku w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią. Dla zachowania przejrzystości w decyzji powinna także zostać zachowana nomenklatura odpowiadająca stosowanej w Rozporządzeniu z 2003 r. (np. wysokość krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki). Organy bezzasadnie zastosowały przepis § 12 ust. 2 Rozporządzenia z 2002 r. naruszając w ten sposób także art. 61 ust. 1 pkt 5 upizp. Zgodnie z utrwalonymi już poglądami doktryny i orzecznictwa w tym zakresie przepisy prawa budowlanego, a w szczególności przepisy warunków technicznych nie wchodzą w skład podstawy prawnej decyzji o warunkach zabudowy. Przepisy te stanowią taką podstawę dla decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu – wbrew sformułowanemu zarzutowi skargi – na etapie ustalenia warunków zabudowy organ może przesądzić jaka ma być odległość przedmiotu inwestycji od działki sąsiedniej np. w sytuacji gdy jedynym możliwym usytuowaniem planowanego obiektu, z uwagi na kształt działki i istniejące już na niej zabudowania przy spełnieniu pozostałych zasad tzw. dobrego sąsiedztwa. Nie podziela także Sąd słuszności zarzutu dotyczącego braku uprawnienia osoby wnioskującej o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy co do określenia we wniosku konkretnego usytuowania planowanej inwestycji. W konsekwencji jeśli spełnione zostaną tzw. zasady dobrego sąsiedztwa i konkretna lokalizacja będzie zgodna z analizą urbanistyczno-architektoniczną, możliwe jest uwzględnienie konkretnego wniosku, lecz musi to mieć odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. Słusznie też wskazuje skarżący, że po zmianie wniosku wadliwie sporządzony został kolejny projekt decyzji, która była uwzględniona a w konsekwencji także sama decyzja organu I instancji. Pomimo zawarcia w sentencji oznaczenia planowanego przedsięwzięcia jako budynku gospodarczego, w dalszej części mowa jest także o budynku gospodarczo-garażowym, co może budzić wątpliwości co było przedmiotem uzgodnień i samej decyzji. Na gruncie niniejszej sprawy wyżej wskazane braki materiału dowodowego wskazują, że organy naruszyły przede wszystkim przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. a w konsekwencji także art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co również przesądziło o uwzględnieniu skargi także w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy przeprowadzą szczegółową analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji stosownie do zapisów art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 upizp., dokonają uzgodnienia projektu decyzji także z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej, wydadzą decyzję znajdującą oparcie – w razie odstępstw od ogólnych zasad – w sporządzonej analizie, zadbają o należyte udokumentowanie w aktach sprawy przynależności osoby sporządzającej projekt decyzji faktu jej wpisania na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, wreszcie ustalą wymagania dotyczące nowej zabudowy w sposób zgodny z przepisami § 3 – §9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś swoje decyzje uzasadniają w sposób odpowiadający wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. nie poprzestając jedynie na ogólnikowych stwierdzeniach (zaznaczyć należy, że na gruncie niniejszej sprawy ogólnikowość dotyczy zwłaszcza decyzji organu I instancji).