II SA/Rz 151/12

29 lutego 2012 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, K. P. i S. P. reprezentowanych przez radcę prawnego A. K., o zwolnienie od całości kosztów sądowych, w sprawie ze skargi wyżej wymienionych na, decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], wydaną w przedmiocie wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków, -postanawia- odmówić zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący K. i S. P. wnieśli do sprawy o sygn. II SA/Rz 151/12, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na zwolnieniu od całości kosztów sądowych. W imieniu stron występuje fachowy pełnomocnik radca prawny A. K. Sprawa o podanej sygnaturze nie została zakończona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie (dalej WSA). Ze względu na przedmiot zaskarżonej decyzji, strony zobligowane są na obecnym etapie postępowania do pokrycia wpisu sądowego w kwocie 200 zł. W treści uzasadnienia wniosku podano następujące fakty: gospodarstwo domowe stron składa się z trzech osób – S.P., K.P. oraz ich syna K. P. Rodzina zamieszkuje w domu jednorodzinnym. Oprócz domu strony nie posiadają wartościowego majątku, w postaci mieszkań, nieruchomości, zasobów pieniężnych. Członkowie rodziny utrzymują się z łącznych dochodów z wysokości 4200 zł. Z tej kwoty stałe wydatki stanowi m.in. rata kredytu na remont mieszkania – 1000 zł miesięcznie. Ponadto, rodzina wydaje na swe leczenie ok. 500 zł miesięcznie. Stwierdzono, co następuje : Wniosek stron skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Żądanie zgłoszone przez strony obejmuje swymi granicami tylko jedną z instytucji składających się na prawo pomocy - zwolnienie od kosztów sądowych czyli opłat i wydatków. Ze względu na tak zakreślone granice żądania, strona powinna udowodnić, że poniesienie kosztów sądowych w postaci opłat sądowych i wydatków sądowych, spowoduje znaczne obniżenie warunków egzystencji. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego. W oparciu o ustalone na podstawie analizy wniosku okoliczności rodzinne i majątkowe wypada stwierdzić, że wnioskujący o prawo pomocy są w stanie pokryć pełne koszty sądowe niniejszej sprawy. Zdolność majątkową członków rodziny należy odnieść do aktualnych i przyszłych kosztów sądowych, a więc opłat i wydatków. W skład tych kosztów, oprócz wpisu sądowego z tytułu złożenia skargi w wysokości 200 zł, może w przyszłości wchodzić wpis sądowy od środków odwoławczych (np. wpis od skargi kasacyjnej – 100 zł), opłata kancelaryjna z tytułu sporządzenia uzasadnienia wyroku (100 zł). Suma kosztów sądowych w niniejszej sprawie nie jest więc znacząca, a z pewnością nie przekroczy kwoty 1000 zł. Łączne dochody członków gospodarstwa pozwalają ponieść tak ustalone koszty sądowe, skoro rodzina e na bieżąco wywiązuje się z obowiązków kredytowych wobec banku. Koszty sądowe są dochodami budżetu państwa, a to oznacza, że mają one charakter priorytetowy wobec zobowiązań cywilnoprawnych. Te należności powinny być zaspokajane w pierwszej kolejności, a ponadto raty kredytu nie są wydatkami koniecznymi osoby fizycznej. Ma to znacznie ze względu na przytoczoną powyższej regulacje art. 245 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Ponieważ członków gospodarstwa stać jest na regularne wywiązywanie się z obowiązków wobec banku, to tym bardziej należy tego od niej oczekiwać w przypadku należności publicznoprawnych. Do tego należy też dodać, że osoby tworzące gospodarstwo domowe uzyskują stałe dochody, posiadają lokum mieszkalne i nie mają na utrzymaniu małoletnich. Syn K. prowadzi działalność gospodarczą, która według stron przynosi straty. Ta okoliczność nie może mieć wpływu na ocenę wniosku skarżących wobec treści oświadczenia o spłatach rat kredytu bankowego. Wobec przedstawionych okoliczności nie zostały spełnione przez strony przesłanki przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dlatego orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.