II SA/Rz 1512/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku B. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. J. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] W skardze na opisane w sentencji postanowienie skarżący zawarł, skierowany tak do organu jak i Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, którym stwierdzono uchybienie przez B. J. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], którą wymierzono mu karę pieniężną 12 000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, oraz tej decyzji. Na uzasadnienie żądania podano, że w doręczonej przez organ I instancji skarżącemu korespondencji, którą podjęła żona, zawarta była tylko jedna decyzja o nr [...]. Nie było w niej zaś decyzji nr [...], o której dowiedział się dopiero w związku ze wszczętym postępowaniem egzekucyjnym. Gdyby natomiast o niej wiedział, to także wniósłby od niej odwołanie, jak to uczynił od decyzji nr [...]. Brak wstrzymania wykonania egzekwowanej już decyzji narazi go na niepowetowaną szkodę, w tym stanowić będzie zagrożenie dla dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, którą będzie musiał zakończyć. W prowadzonej gastronomii zatrudnia 3 pracowników i może nie mieć środków na wypłatę wynagrodzeń i regulowanie innych zobowiązań. Do skargi dołączono kopię zeznania PIT 36 za 2014 r. z dochodem 6 072,28 zł oraz informację PIT/B za 2014 r. z dochodem 44 143,30 zł, a także kopię "zestawienia zapisów w księdze przychodów i rozchodów" na dzień 31 sierpnia 2015 r. z dochodem 14 344,63 zł. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwaną: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Udzielenie ochrony tymczasowej nie jest jednak uzależnione od zwykłym konsekwencji wykonania aktu, czyli np. zapłaty kwoty wynikającej z decyzji, lecz dodatkowych negatywnych skutków, jakie mogą z tego wyniknąć przed zakończeniem postępowania sądowego prowadzonego w granicach danej sprawy. Ponadto, wniosek skarżącego powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek Sąd winien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13). Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być akt lub czynność, jeżeli podlegają one wykonaniu i wymagają wykonania, dobrowolnie lub w trybie przymusowym. Takiego atrybutu nie posiada postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ jest to rozstrzygnięcie procesowe o deklaratywnym charakterze. Odnosi się ono jedynie do kwestii ustalenia przez organ, czy strona wnosząc środek zaskarżenia dokonała tej czynności procesowej z zachowaniem ustawowego terminu. Inaczej natomiast należy ocenić wydaną w granicach sprawy decyzję o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej, gdyż decyzja taka podlega egzekucji, która zresztą według oświadczenia strony jest już prowadzona. Niemniej, oceniając argumentację skarżącego i dostępny materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku w tym zakresie. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem przesłanek stypizowanych w art. 61 § 3 Ppsa, tj. dodatkowych – poza samym faktem uregulowania należności określonej decyzją jako zwykłego skutku jej wykonania, negatywnych konsekwencji wykonania decyzji. Nie jest znana jego aktualna i rzeczywista kondycja finansowa, nie jest wiadome, jakie dochody generowała prowadzona działalność i czy pozwalała na czynienie oszczędności lub inwestycje w celu lokacji kapitału. Nie można też ustalić, jakie posiada aktywa finansowe oraz majątek ruchomy i nieruchomy, jak przedstawia się wartość wypłacanych pracownikom wynagrodzeń, które są przecież kosztami uzyskania przychodu, do osiąganych przychodów. Z dołączonych informacji wynika natomiast, że działalność ta przynosi jednak dochód, w tym na koniec sierpnia 2015 r. była to kwota 14344,63 zł. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że wykonanie decyzji przed poddaniem kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonego postanowienia może spowodować po jego stronie zdarzenia określone w art. 61 § 3 Ppsa. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.