II SA/Rz 1538/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej -skargę oddala- II SA/Rz 1538/16 U z a s ad n i e n i e Przedmiotem skargi M. K. jest decyzja Wojewody z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] dotycząca utraty statusu osoby bezrobotnej. Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia i akt administracyjnych sprawy wynika, że M. K. w dniu [...] czerwca 2015 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] i z tym dniem uzyskał status osoby bezrobotnej, bez prawa do zasiłku. Przy rejestracji pouczony został o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym o okolicznościach skutkujących utratą tego statusu, m. in. w przypadku odmowy przyjęcia bez uzasadnionej przyczyny propozycji odpowiedniej pracy, co potwierdził własnoręcznym podpisem. [...] sierpnia 2016 r. PUP w [...] przyjął krajową ofertę pracy złożoną przez A S.A. z/s w Z., dotyczącą pracy w zawodzie i na stanowisku spawacza metodą TIG, MAG. W tej sytuacji pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. M. K. został wezwany do stawienia się w PUP w sprawie propozycji pracy. W dniu [...] sierpnia 2016 r. M. K. odmówił przyjęcia złożonej oferty pracy motywując to konstytucyjnym prawem wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca wykonywania pracy. Wskazał także na niezasadność stosowania art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zaproponował zwrot w ratach kosztów szkolenia na spawacza, na które skierował go urząd pracy. W związku z nieuzasadnioną odmową podjęcia pracy Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r. Nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1pkt 14 lit. a, art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 16 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i ust. 4a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm., dalej: u.p.z.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.), orzekł o utracie przez M. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2016 r. na okres 120 dni. Organ podał, że bezrobotny odmówił przyjęcia propozycji pracy, która była odpowiednia. Ponadto odmowa była bezzasadna. Odwołanie od tej decyzji złożył M. K. wnosząc o jej uchylenie w całości. Odmowę przyjęcia zaoferowanej mu pracy uzasadnił względami konstytucyjnego prawa wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca wykonywania pracy. Podał, że pracy nie przyjął, gdyż poszukuje jej za granicą z wyższym wynagrodzeniem aniżeli zaproponowana mu płaca. Wskazał na swoje wykształcenie i doświadczenie zawodowe (w poprzednich latach pracował za granicą jako inżynier). Podniósł, że utrata statusu bezrobotnego pozbawi go prawa do świadczeń z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2016 r. Wojewoda– powołując w podstawie prawnej art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.z. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej motywach podzielił stanowisko i ustalenia dokonane przez Starostę. Podkreślił, że ustawowe przesłanki zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z. zostały spełnione i wykazane w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewoda podał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z., starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny podjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie. Pozbawienie statusu następuje na okresy wskazane w ustawie w zależności od liczby odmów. W przypadku pierwszej odmowy na okres 120 dni. Zaznaczył, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej. Ma to być zdolność (zarówno w sensie prawnym jak i psychofizycznym) oraz gotowość do bycia zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. Bezrobotnym może być tylko taka osoba, która pozostaje do dyspozycji urzędu pracy oraz korzysta z usług świadczonych przez ten urząd. Nadto zgodnie z art. 33 ust. 3 u.p.z., bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego urzędu pracy w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Ustawodawca dopuszcza możliwość niepodjęcia proponowanego zatrudnienia ale tylko z przyczyn uzasadnionych, które w okolicznościach sprawy nie zaistniały. M. K. miał świadczyć pracę na rzecz A S.A. w Z. na stanowisku spawacza metodą TIG, MAG z miejscem wykonywania pracy w Z., w pełnym wymiarze czasu, w dwuzmianowym rozkładzie czasu pracy, za wynagrodzeniem brutto – 1920 zł. M. K. posiada ukończony kurs "Spawanie metodą TIG 141-chromonikiel", a zatem ma wystarczające kwalifikacje do pracy na tym stanowisku. Nadto legitymuje się także Świadectwem Egzaminu Kwalifikacyjnego Spawacza. Zaoferowana praca miała być wykonywana w miejscowości, do której dojazd nie przekracza 3 godzin z miejsca zamieszkania strony i z powrotem (odległość pomiędzy L. a Z. wynosi około 8 km; funkcjonuje również dogodny rozkład jazdy środkami komunikacji zbiorowej - zarówno w sytuacji przejazdów na pierwszą, jak i drugą zmianę). Deklarowane wynagrodzenie również nie narusza przepisów dotyczących minimalnego wynagrodzenia za pracę. Pracodawca wskazał w krajowej ofercie pracy wynagrodzenie brutto kwotę 1920 zł, natomiast zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2016 r. (Dz.U. z 2015r., poz. 1385), od dnia 1 stycznia 2016 r. ustalono minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 1850 zł. Podpisanie umowy o pracę zagwarantowałoby odwołującemu dostęp do ubezpieczenia społecznego. W tej sytuacji Wojewoda uznał, że propozycja pracy spełniała przesłanki do uznania jej za odpowiednią w rozumieniu ustawowym, a argumenty podane przez M. K. w odwołaniu w żaden sposób nie uzasadniają odmowy przyjęcia tej oferty. Odnośnie podnoszonych przez odwołującego kwestii związanych z jego wykształceniem i chęcią podjęcia pracy za granicą organ podał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Skarżący z własnej woli podjął się ukończenia kursu spawacza odpowiednią metodą, co jest równoznaczne z wyrażeniem woli podjęcia pracy zgodnie z nabytymi umiejętnościami. Nie negując prawa strony do poszukiwania pracy Wojewoda podtrzymał stanowisko organu I instancji, że z chwilą zarejestrowania się jako osoba bezrobotna, skarżący przyjął na siebie obowiązki i musi poddać się pewnym rygorom wynikającym z ustawy. Wyjaśnił, że urzędy pracy przedstawiają bezrobotnym propozycje prac dostępnych na rynku pracy, które należy przyjąć w razie ich zgodności z posiadanymi kwalifikacjami, natomiast nieuzasadniona odmowa jest równoznaczna z rezygnacją z przynależności do kategorii osób bezrobotnych i korzystania z tego statusu, a w konsekwencji wiąże się z koniecznością poszukiwania zatrudnienia na własną rękę. Rejestracja w urzędzie pracy ma charakter dobrowolny i wiąże się z pewnymi obowiązkami, m. in. efektywnego współdziałania bezrobotnego przy jego aktywizacji zawodowej. Niedopełnienie tych obowiązków jest podstawą do wydania przez starostę decyzji o utracie statusu bezrobotnego. Odnosząc się do zarzutu o utracie ubezpieczenia zdrowotnego Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 67 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 581 ze zm.), prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego osoby objętej obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym i członków jej rodziny ustaje po upływie 30 dni od dnia wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego, która to utrata następuje np. w związku z pozbawieniem osoby statusu bezrobotnego. Nadto prawo do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej mogą uzyskać także osoby nieubezpieczone, pod warunkiem posiadania obywatelstwa polskiego, miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, spełniania kryterium dochodowego o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.) - 634 zł dla osoby samotnie gospodarującej lub 514 zł dla osoby w rodzinie oraz braku stwierdzenia okoliczności, o której mowa w art. 12 tej ustawy w wyniku przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. W związku z wygaśnięciem prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, zgodnie z art. 54 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, M. K. może także zwrócić się z wnioskiem o pomoc i opłacenie składek na ubezpieczenie zdrowotne do gminy właściwej ze względu na miejsce swojego zamieszkania. Decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył M. K., wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił jej nieważność z powodu niezgodności z jego prawem do wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy w zw. z klauzulą zawartą w art. 64 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego jego prawo do wolności wyboru miejsc pracy powinno być uznane za "uzasadnioną przyczynę wymienioną w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy". Stwierdził również, że wskazany przepis powinien być uznany za sprzeczny z Konstytucją RP. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli we wskazanym zakresie Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, stąd skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji stanowi art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) u.p.z., zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który m.in. odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, przy czym w przypadku pierwszej odmowy, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni. Z przepisu tego wynika, że dla skutecznego pozbawienia danej osoby statusu bezrobotnego niezbędne jest zaistnienie dwóch przesłanek, tj. "nieuzasadnionej odmowy", która musi zaistnieć wobec propozycji "odpowiedniej pracy". Ustawową definicję "odpowiedniej pracy" zawiera art. 2 ust. 1 pkt 16 u.p.z., zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy, oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Nieco inna sytuacja zachodzi względem kryterium "nieuzasadnionej odmowy", która w treści ustawy nie została zdefiniowana. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że "uzasadniona przyczyna" to taka, na którą składają się nagłe, wyjątkowe i obiektywne, tj. niezależne od bezrobotnego przyczyny, których nie mógł przewidzieć i im zapobiec, a które uzasadniają z jego strony odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, np. choroba, wypadek lub inne nagłe zdarzenie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 października 2015 r. II SA/Sz 432/14, LEX nr 1936462, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lutego 2015 r. IV SA/Gl 545/14, LEX nr 1650082, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2013 r. IV SA/Po 477/13, LEX nr 1359718). Nie każdy zatem powód podawany przez bezrobotnego może być za taką uzasadnioną przyczynę uznany, a ocenę w tym zakresie pozostawiono uznaniu organu, który ocenia to w odniesieniu do okoliczności stanu faktycznego sprawy. Użyte jednak w art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z. określenie "pozbawia" oznacza, że w przypadku stwierdzenia przez starostę zaistnienia wymienionych w nim przesłanek, zobowiązany jest on wydać decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego (tak m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 października 2015 r. III SA/Kr 420/15, LEX nr 1939555, WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r. II SA/Wa 1905/09, LEX nr 606718). W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący jako osoba bezrobotna w ramach skierowania przez PUP ukończył [...] lipca 2016 r. kurs spawania metodą TIG 141-chromonikiel (potwierdzony świadectwem egzaminu kwalifikacyjnego spawacza) oraz że w ofercie PUP w [...] znalazła się propozycja pracy na stanowisku spawacza metodą TIG, MAG złożona przez A S.A. w Z. W dniu [...] sierpnia 2016 r. propozycja ta została przedstawiona skarżącemu, który odmawiając jej przyjęcia wskazał na brak przymusu zatrudnienia oraz konstytucyjne prawo do swobodnego wyboru i wykonywania zawodu oraz miejsca wykonywania pracy. Zaznaczyć przy tym trzeba, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, doradca zawodowy przed przedstawieniem oferty pracy skarżącemu dodatkowo dokonał w w/w firmie potwierdzenia jej aktualności oraz uzyskał zapewnienie, że może on podjąć pracę. W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organów administracji, że zaproponowana skarżącemu oferta pracy odpowiadała kwalifikacjom zawodowym skarżącego i przy spełnionych pozostałych warunkach dotyczących wysokości wynagrodzenia i czasu dojazdu z jego miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy spełniała ustawowe kryterium "odpowiedniej". Z akt administracyjnych sprawy wynika przy tym, że skarżący dokonując rejestracji w urzędzie pracy [...] czerwca 2015 r. i składając oświadczenie o zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, zaakceptował jednocześnie - potwierdzając swym podpisem - prawa i obowiązki osoby bezrobotnej, w tym zaznajomienie się z przewidzianymi w art. 33 ust. 4 u.p.z. przyczynami utraty przez osobę zarejestrowaną statusu bezrobotnego. W opisanej sytuacji podanych przez skarżącego powodów odmowy przyjęcia przedstawionej propozycji pracy nie można więc uznać jako "uzasadnionych przyczyn" o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z., a przez to pozbawionych znaczenia i nie wywołujących żadnych skutków. Pozostawanie w ewidencji osób bezrobotnych nie jest równoznaczne tylko z okresowym zgłaszaniem się do PUP celem formalnego potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy, ale wiąże się też z obowiązkiem aktywnego reagowania na propozycje pracy oraz szkoleń podnoszących kwalifikacje zawodowe, mających na celu znalezienie odpowiedniego zatrudnienia. Odmienne uznanie oznaczałoby akceptowanie działań sprowadzających rolę urzędu pracy wyłącznie do działań rejestracyjnych osób bezrobotnych, co stanowiłoby nieuprawnione ograniczanie ich ustawowych kompetencji. Jeżeli zatem jest to sprzeczne z legalnym działaniem organu zatrudnienia, osoby zarejestrowane jako bezrobotne nie mogą dowolnie kształtować swojej sytuacji prawnej. Dokonując takiej rejestracji – która co należy wyraźnie podkreślić – nie jest obligatoryjna i nie wyklucza poszukiwania pracy we własnym zakresie, bezrobotny ma obowiązek poddać się rygorom z tym związanym, z którymi jest zaznajamiany przy rejestracji. Brak zatem gotowości do podjęcia pracy stanowi przesłankę negatywną bądź dla uzyskania statusu bezrobotnego, bądź też – jak w niniejszej sprawie – o ile nie ma charakteru wyjątkowego i usprawiedliwionego, do jego dalszego nieprzerwanego utrzymywania. Nieuzasadniona więc odmowa skorzystania z przedstawionej propozycji "odpowiedniej pracy" jest równoznaczna z akceptacją przewidzianych względem tego konsekwencji, tj. utraty statusu osoby bezrobotnej, w przypadku pierwszej odmowy – na okres 120 dni. Za uzasadnioną przyczynę uzasadniającą odmowę nie mogą być uznane odmienne oczekiwania osoby bezrobotnej co do warunków pracy, w tym co do wysokości wynagrodzenia. Takiego kryterium nie przewiduje art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z., a przedkładane bezrobotnym przez urzędy pracy oferty wynikają z propozycji przedstawianych im przez potencjalnych pracodawców. Nie kwestionując posiadanego przez skarżącego wykształcenia wyższego technicznego i doświadczenia zawodowego wynikającego z wieloletniej pracy w zawodzie (w tym za granicą) oraz związanych z tym oczekiwań, to jednak nie można jednocześnie aprobować stanowiska, w którym fakt rejestracji traktowany jest wyłącznie jako źródło ubezpieczenia zdrowotnego. Jeżeli skarżący rejestrując się jako osoba bezrobotna złożył oświadczenie o zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia, a także w ramach działań i środków finansowych urzędu pracy uzyskał dodatkowe kompetencje zawodowe, nie może odmowy przyjęcia propozycji pracy uzasadniać brakiem przymusu pozostawania w zatrudnieniu, czy nieadekwatnymi do jego oczekiwań warunkami wynagradzania. Od daty zarejestrowania się w charakterze osoby bezrobotnej była to jedyna otrzymana przez niego propozycja pracy, spełniająca przy tym kryterium "odpowiedniej", zgodnej z uzyskanymi kwalifikacjami zawodowymi spawacza. Nic nie stało na przeszkodzie do jej podjęcia i równoczesnego dalszego poszukiwania źródeł dochodu adekwatnych do posiadanej wiedzy, umiejętności, doświadczenia, a przede wszystkim oczekiwań finansowych, zwłaszcza że jak oświadczył skarżący do protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku, utrzymuje się obecnie z pomocy rodziny (a więc nie posiada żadnego własnego dochodu). Tym samym trudno uznać racjonalność podniesionego w skardze argumentu naruszenia jego uprawnień wywodzonych z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP ("Każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy. Wyjątki określa ustawa."). Zdaniem Sądu, organy administracji stosując w niniejszej sprawie art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z., dokonały prawidłowej wykładni tego przepisu, właściwie przyporządkowując go do poczynionych w sprawie ustaleń. Przepis ten w sytuacji stwierdzenia zaistnienia określonych w nim przesłanek należy traktować jako bezwzględnie obowiązujący i nie przewidujący możliwości odstąpienia od zastosowania przewidzianej w nim sankcji w postaci pozbawienia statusu bezrobotnego. W oczywisty sposób, mimo wyrażanych na rozprawie przez skarżącego obaw, że wobec upływu okresu czasu na jaki pozbawiony został statusu bezrobotnego i zarejestrowania się kolejny raz w tym charakterze w PUP, może dojść ponownie do przedstawienia mu propozycji "odpowiedniej pracy". Nie wyklucza to więc zgodnego z prawem zastosowania tego przepisu w przyszłości w sytuacji ponownego braku jej akceptacji, z tą różnicą, że skutkowałoby to utratą statusu osoby bezrobotnej na 180 dni w przypadku drugiej oraz na 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że orzekające w sprawie organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dokonując prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonując jego subsumpcji pod art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) u.p.z. Tym samym wniesiona skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.