II SA/Rz 1546/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2016 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia budynku inwentarsko – składowego do stanu zgodnego z przepisami I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej K. S. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi K.S. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , dalej "WINB" z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia budynku inwentarsko – składowego do stanu zgodnego z przepisami, wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] WINB uchylił całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej "PINB" z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], nakazującą K.S. doprowadzenie budynku gospodarczego-stodoły, usytuowanego na działce nr 1078/1 w miejscowości T., gmina [....] do stanu zgodnego z przepisami i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, PINB decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie prawidłowości wybudowania budynku inwentarsko-składowego, usytuowanego na działce, jak wyżej wskazując, że budynek został wybudowany przez J.S. (poprzedniego właściciela działki nr 1078) na podstawie i zgodnie z decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury, dalej "Prezydium", z dnia [...] sierpnia 1972 r. nr [...] zatwierdzającą plan realizacyjny zagospodarowania terenu i usytuowania budynku inwentarsko-składowego typowego WB-5919. Od powyższej decyzji odwołała się E.P., właścicielka działki nr 1079/1 zarzucając organowi I instancji dokonanie niewłaściwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, który w jej ocenie jest niekompletny i nie zawiera szkiców elewacji budynku potwierdzających, że przedmiotowy budynek został wzniesiony zgodnie z pozwoleniem na budowę. Zdaniem skarżącej ściana od strony jej działki posiada otwory okienne i drzwiowy, a zatem jej usytuowanie w odległości 2,80 - 3,25 m od ogrodzenia nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1980 r. Ponadto odległość przedmiotowego budynku do najbliższego budynku usytuowanego na jej działce jest mniejsza niż wymagane 8 m, a ogrodzenie pomiędzy działkami 1078/1 i 1079/1 pokrywa się z granicą. Umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego jest niezgodne z obowiązującymi przepisami. Opisaną na wstępie decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") w zw. z art. 51 ust. 1 pkt. 2 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej "P.b.") PWINB uchylił w całości decyzję organu I instancji jednocześnie nakazując K.S. doprowadzenie budynku inwentarsko-składowego o wym. 14,16 x 12,90 m, usytuowanego na działce nr 1078/1, położonej w m. T. gmina [...] poprzez, zamurowanie w ścianie szczytowej od strony południowej dwóch otworów okiennych o wym. 1,02 x 0,74 m materiałem ściennym niepalnym lub luksferami oraz jednego otworu drzwiowego o wym. 1,00 x 2,00 m materiałem ściennym niepalnym, w terminie do 15 grudnia 2015 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle zgromadzonego i uzupełnionego materiału dowodowego przedmiotowy obiekt budowlany wybudowany został w latach 1973-1974, na podstawie decyzji Prezydium z dnia [...] sierpnia 1972 r. wydanej na rzecz J.S. (ojca K.S.). W ocenie organu odwoławczego zmiany w stosunku do projektu typowego WB-5919, tj. wykonanie dwóch otworów okiennych i drzwiowego w ścianie szczytowej od strony południowej i drzwi w ścianie budynku od strony południowej, jak i zwiększenie wymiarów w kierunku wschodnim można zakwalifikować jako istotne odstępstwa od pozwolenia na budowę (art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b.), co obligowało organ I instancji do przeprowadzenia postępowania w sprawie istotnych odstępstw w trybie art. 50 - 51 P.b. Zakończenie robót budowlanych i zaużytkowanie obiektu skutkowało uznaniem, że pozwolenie na budowę zostało skonsumowane i brak jest w obiegu prawym decyzji zezwalającej na wykonywanie robót, co po myśli art. 51 ust. 7 P.b. wykluczało prowadzenie czynności naprawczych w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. Z kolei brak przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. obligował organ do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wydanie decyzji w oparciu o tą regulację w sytuacji, gdy roboty zostały zakończone uzasadnione będzie tylko wówczas, gdy organ stwierdzi, że zachodzą okoliczności określone w art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b. – wykonanie robót w sposób mogący spowodować zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub w art. 50 ust. 1 pkt 4 tej ustawy – wykonanie robót w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach. W rozpatrywanej sprawie budynek został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę, lecz w sposób odbiegający od warunków tego pozwolenia i przepisów. Jego doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami przeciwpożarowymi określonym w § 272 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wymaga zlikwidowania istniejących 2 otworów okiennych i jednego drzwiowego w ścianie południowej tj. od strony z działką nr 1079/1 poprzez ich zamurowanie materiałem ściennym nierozprzestrzeniającym ognia, jak cegła, pustaki, luksfery, pustaki szklane. Termin 15 grudnia 2015 r. jest wystarczający na wykonanie tych robót. W świetle powyższego umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego było nieuzasadnione. W skardze na opisaną na wstępie decyzję WINB zaskarżając ją w całości K.S. zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. i art. 136 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ II instancji wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, brak rozważania wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności: a) zaniechanie dokonania przez WINB pomiarów odległości spornego budynku od wytyczonej geodezyjno - prawnie granicy sąsiedniej działki nr 1079/1, zamiast jak to uczynił organ od płotu betonowego usytuowanego w całości na działce należącej do skarżącej nr 1078/1 nie przebiegającego w granicy pomiędzy działkami nr 1078/1 i 1079/1; prawidłowe dokonanie pomiaru przy uwzględnieniu wyrysu z mapy ewidencyjnej lub zasadniczej doprowadziłoby do ustalenia, że odległość ta wynosi co najmniej 4 m i odpowiada warunkom technicznym obiektów określonym w przepisach prawa, b) błędne i przedwczesne ustalenie przez WINB, że budynek inwentarsko - składowy jest nie zgodny z decyzją Prezydium z dnia [...] sierpnia 1972 r. w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji, podczas gdy budynek ten został wybudowany według obowiązujących tym czasie przepisów prawa oraz pozwoleń i tym przepisom odpowiada - co potwierdziła decyzja organu I instancji, 2) art. 8, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez błędne określenie w sentencji zaskarżonej decyzji organu I instancji tj. PINB zamiast w [...], błędne określenie miejsca zamieszkanie skarżącej (ul. [...] 37 zamiast ul. [...] 87) przez co skarżąca ma wątpliwość, czy zaskarżona decyzja dotyczy jej praw i obowiązków, 3) art. 8, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewystarczające pisanie przez WINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na czym polega niezgodność obiektu inwentarsko – składowego z zatwierdzonym planem, przez co skarżąca nie jest w stanie skutecznie kwestionować dokonanych przez WINB ustaleń w tym zakresie - mających istotny wpływ na wynik sprawy, ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest także wyczerpującego omówienia, dlaczego rzekome odstępstwa od pozwolenia zostały zakwalifikowane przez WINB, jako "odstępstwa istotne", II. naruszenie prawa materialnego, poprzez : 1) niewłaściwe zastosowanie art. 36a ust. 5 P.b. poprzez przyjęcie przez WINB, że ewentualne odstępstwa od decyzji Prezydium z dnia 2 sierpnia 1972 r. należy oceniać na podstawie art. 36a ust. 5 P.b. podczas, gdy w czasie budowy budynku obowiązywała ustawa z dnia 1 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1961 r. nr 7 poz. 46) oraz Rozporządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych dnia 11 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U. z 1966 r. nr 26 poz. 157) i ocenę ewentualnych odstępstw należało przeprowadzić na podstawie ustaw obowiązujących w czasie budowy budynku, a nie jak to uczynił WINB na podstawie ustawy P.b., która weszła w życie 1 stycznia 1995 r., a definicja "odstępstw istotnych" została wprowadzona przez ustawodawcę 31 maja 2004 r., a więc dopiero 30 lat po wybudowania budynku, 2) niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust 1 pkt 2 i art. 51 ust 7 P.b. poprzez przyjęcie przez WINB, że do ewentualnych odstępstw od decyzji Prezydium z dnia 2 sierpnia 1972 r., do których miało dojść podczas budowy spornego budynku należy stosować "postępowanie naprawcze" określone w art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 P.b., podczas gdy w czasie budowy budynku obowiązywała ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane, którą organ powinien zastosować. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów oraz przeprowadzenie dowodu z wyrysu z mapy zasadniczej i wyrysu z mapy ewidencyjne na okoliczność faktycznego przebiegu granicy pomiędzy działkami 1078/1 i 1079/1 oraz na okoliczność, że płot betonowy wzniesiony został w całości na działce 1078/1, a nie w granicy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd uwzględnił skargę, ponieważ okazała się częściowo zasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Sąd w niniejszej sprawie przeprowadził kontrolę legalności decyzji administracyjnej WINB. Przypomnieć należy, iż na mocy zaskarżonej do WSA decyzji WINB uchylił decyzję PINB o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie prawidłowości wybudowania budynku inwentarsko – składowego będącego własnością strony skarżącej i jednocześnie nakazał K.S. doprowadzenie tego budynku poprzez zamurowanie w ścianie szczytowej od strony południowej dwóch otworów okiennych materiałem ściennym niepalnym lub luksferami oraz jednego otworu drzwiowego materiałem ściennym niepalnym w terminie do 15 grudnia 2015 r. W podstawie prawnej tej decyzji powołano m.in. art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 P.b. Strona skarżąca słusznie zarzuca WINB zaniechanie dokonania przez ten Organ dokładnych pomiarów odległości obiektu od granicy z działką 1079/1, co zdaniem Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Organ odwoławczy stosując w niniejszej sprawie przepisy P.b., prawidłowo wykazał, że zaistniałego stanu faktycznego nie obejmują normy nieobowiązującej już ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.; zwana dalej ustawą z 1974 r.), jak również ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowalne (Dz.U. 1961 r. nr 7, poz. 46). Otóż w myśl art. 103 P.b. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 103 ust. 2 P.b.). Przepis art. 48 P.b. obejmuje przypadki tzw. samowoli budowlanych, czyli obiektów wybudowanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Przepisy dotychczasowe, czyli przepisy ustawy z 1974 r., należy więc stosować tylko wobec samowoli budowalnych popełnionych i niezakończonych przed wejściem w życie P.b., lub w stosunku do których wszczęto przed tym dniem postępowanie administracyjne. To oznacza, że do spraw innych niż nielegalne wzniesienie obiektu budowlanego stosuje się przepisy aktualnie obowiązujące w tym art. 50, 51 P.b. Taką sprawą jest niewątpliwie istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Strona skarżącą wykazała, przedkładając w toku postępowania administracyjnego, że należący do niej obiekt zostały wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę, czego jasno dowodzi decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [....] z dnia [...] sierpnia 1972 r. Nie jest kwestionowane przez strony, że budynek powstał w latach 1973 – 74 r., co oznacza, że nastąpiło to po wydaniu w/w pozwolenia. Ponieważ obiekt nie powstał w warunkach samowoli budowlanej, to nie mogą mieć w tej sytuacji zastosowanie przepisy nieobowiązujące, lecz przepisy aktualne w postaci P.b. i rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy. Jest też istotne, że Organ udowodnił, iż obiekt składowo – inwentarski skarżącej nie odpowiada projektowi budowlanemu WB-5919, który znajduje się w aktach sprawy. Projekt ten ewidentnie nie przewidywał w ścianie południowej budynku drzwi i okien, w które jest aktualnie wyposażony. Rację ma więc WINB kwalifikując umieszczenie drzwi i okien w południowej ścianie budynku jako odstępstwo od projektu budowlanego. Nie może jednak przekonywać Sądu zakwalifikowanie w/w odstępstwa jako istotnego w rozumieniu art. 36a ust. 1 P.b., a wobec tego wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 7 P.b., w sytuacji gdy nie wyjaśniono dokładnie czy dokonane odstępstwo narusza normy wyznaczające minimalne odległości od granicy działki sąsiedniej. Otóż na mocy w/w regulacji, Organ nadzoru nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, jeżeli stwierdzi wykonanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Prawdą jest to, że ustawodawca nie podaje wiążącej definicji istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. NSA w wyroku z dnia 28 października 2008 r., o sygn. II OSK 973/07, LEX nr 516799, wyjaśnił przekonująco, że istotnym odstąpieniem od warunków pozwolenia na budowę jest na przykład zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, zmiana jego gabarytów lub usytuowania oraz zmiana warunków określonych w art. 5 P.b. Przyjęcie "istotności" nie jest uwarunkowane zmianą wszystkich parametrów obiektu budowlanego, czy też zmianą jednego parametru w odniesieniu do całego obiektu budowlanego. Istotne odstąpienie może polegać na zmianie, w trakcie wykonywania robót budowlanych, jednego z parametrów. Nie jest także wykluczona ocena, według której istotna zmiana będzie odnosiła się do części obiektu budowlanego, np. zmiana szerokości lub długości części budynku. Według Sądu, jako istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu na budowę, co do zasady nie można traktować nieprzewidzianego w tym projekcie wykonania dwóch okien i drzwi w budynku składowo – inwentarskim w ścianie znajdującej się w odległości od granicy działki sąsiedniej odpowiadającej przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem). Takie odstępstwo jako niezagrażające bezpieczeństwu przeciwpożarowemu, nie powinno być eliminowane na zasadach postępowania naprawczego, skoro mogło być dopuszczone w pierwotnym projekcie. W niniejszej sprawie Organ przedwcześnie zastosował przepis art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 7 P.b., albowiem nie wyjaśnił precyzyjnie w jakiej dokładnej odległości od granicy z działką o nr 1079/1, znajduje się szczytowa ściana południowa z oknami i drzwiami budynku strony skarżącej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że przepisy techniczno-budowlane obowiązujące w dacie wydania decyzji, jednoznacznie wyłączają możliwość usytuowania ściany budynku składowo – inwentarskiego z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki. Otóż zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Powyższe regulacje jednoznacznie wymagają od organów prowadzących postępowanie wyjaśniające, aby odległość ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi ustalać od miejsca przebiegu granicy działki, w której stronę zwrócona jest ściana. Organ odwoławczy w toku rozprawy przeprowadzonej w dniu [...] września 2015 r. ustalił, że ściana południowa budynku znajduje się w odległości od 2,83 m do 3,32 m od osi ogrodzenia z płyt betonowych. E.P. oświadczyła w toku rozprawy, że nie ma wiedzy czy ogrodzenie jest dokładnie w miejscu granicy działek, natomiast K. S. zeznała, że ogrodzenie pomiędzy działkami budował jej mąż, a znajduje się w całości na jej działce o nr 1078/1, gdyż właścicielka działki E.P. nie wyraziła zgody na wykonanie tego ogrodzenia w granicy. W tych okolicznościach dokonanie pomiaru odległości ściany południowej budynku od osi ogrodzenia betonowego, nie było właściwe skoro oś tego muru nie odzwierciedlała rzeczywistego przebiegu granicy pomiędzy działkami 1078/1 i 1079/1. Sąd stoi na stanowisko, iż w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów P.b., organ rozpatrujący tę sprawę nie może rozstrzygać kwestii przebiegu granic. Może jedynie kierować się w tym względzie aktualnymi dokumentami geodezyjnymi wynikającymi z ewidencji gruntów, które jako dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości wynikającej z art. 76 K.p.a. Dopiero wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, nakłada na organy obowiązek rozważenia, czy domniemanie prawdziwości dokumentu ewidencyjnego, może zostać podważone w postępowaniu rozgraniczeniowym - co w konsekwencji może prowadzić do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 918/08, opubl. w CBOSA). W toku postępowania administracyjnego nie toczyło się postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działkami 1078/1 i 1079/1. Z tej przyczyny, WINB nie mógł zastosować przepisu prawa materialnego w postaci art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 7 P.b., skoro nie przeprowadził dowodu dotyczącego przebiegu granicy pomiędzy w/w działkami w oparciu o dokumenty pochodzące z ewidencji gruntów i budynków. Przyjęcie przebiegu granicy według przebiegu osi ogrodzenia betonowego nie mogło doprowadzić do wiążącego zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. oraz przepisów techniczno – budowlanych, skoro nie odzwierciedla ono rzeczywistego przebiegu tej granicy. Wydanie w tych okolicznościach decyzji nakazującej stronie skarżącej doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem, nie było uprawnione skoro nie wyjaśniono czy rzeczywiście położenie ściany południowej z otworami okiennymi i drzwiowymi odbiega od treści § 12 rozporządzenia. Z uwagi na to naruszenie art. 7, 77 i 80 K.p.a., Sąd zobligowany był uchylić decyzję WINB na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Uwzględnienie w ponownie przeprowadzonym postępowaniu dostrzeżonego przez Sąd uchybienia w ustalaniu istotnych dla sprawy okoliczności poprzez kierowanie się aktualnym stanem granicy działek ujawnionym w ewidencji gruntów, pozwoli WINB wydać decyzję bez naruszenia art. 7, 77 i 80 K.p.a. Natomiast formułując treść sentencji konkretyzującej art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., Organ powinien ściśle określić, że nakazane czynności lub roboty mają doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Podnoszone przez skarżącą naruszenia polegające na podaniu w decyzji błędnego oznaczenia organu pierwszej instancji jak i błędnego adresu skarżącej, nie miało wpływu na ocenę legalności podjętej decyzji gdyż błędy te nie wpłynęły na ostateczny wynik sprawy. Z tych przyczyn Sąd orzekł o uchyleniu decyzji WINB w oparciu o art. 145 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a