II SA/Rz 1576/96

Dnia 13 kwietnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: AWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A.a na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] z dnia [...] lipca 1994 roku, nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na pokrycie wydatków na świadczenia lecznicze w okresie od 1 czerwca 1994 roku do 31 lipca 1994 roku - postanawia - umorzyć postępowanie w sprawie Decyzją z dnia [...] lipca 1994 roku, nr [...] Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z dnia [...] czerwca 1994 roku nr [...] w przedmiocie przyznania J. A. pomocy finansowej na pokrycie wydatków na świadczenia lecznicze na zasadach przewidzianych dla emerytów i rencistów, od dnia 1 czerwca 1994 roku do dnia 31 lipca 1994 roku. Z decyzją tą nie zgodził się J. A. i zaskarżył ją do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie. W toku postępowania - w dniu 12 października 1995 roku, skarżący zmarł. Z tej przyczyn Sąd, postanowieniem z dnia 13 lutego 1996 roku, na podstawie art. 174 § 1 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 211 kodeksu postępowania administracyjnego, przy uwzględnieniu art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z 1995 roku) zawiesił postępowanie sądowo-administracyjne. W dniu 12 marca 1996 roku do sądu wpłynął wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...], działającego jako następca prawny Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...], o uchylenie w/w postanowienia o zawieszeniu postępowania, ewentualnie o podjęcie postępowania i następnie o jego umorzenie. Motywując swój wniosek SKO [...] wskazało, iż świadczenia jakich dotyczy postępowanie mają charakter osobisty i z tego względu dalsze postępowanie nie może toczyć się przy udziale następców prawnych skarżącego. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 1996 roku Sąd odmówił uwzględnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy (Dz. U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. Zgodnie z art. 128 § 1 P.p.s.a., Sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Podjęcie postępowania jest obowiązkiem Sądu także wówczas, gdy nie było podstaw do jego zawieszenia (por. orzeczenie SN z 7 października 1955 r., 4 CZ 185/55, PiP 1957, nr 3, s. 649, postanowienie SN z 3 marca 1977 r., I CZ 20/77, OSNCP 1977, nr 12, poz. 238) W ocenie Sądu takie okoliczności zachodzą w sprawie niniejszej. W pierwszej kolejności należy odnotować, iż zaskarżona decyzja dotyczy przyznania skarżącemu pomocy finansowej na pokrycie wydatków na świadczenia lecznicze na zasadach przewidzianych dla emerytów i rencistów. Świadczenia takie mają charakter publicznoprawny, osobisty i nie podlegają dziedziczeniu - art. 922 § 2 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 Kodeks Cywilny (Dz. U. z 1964r., nr. 16, poz. 93). Oznacza to, iż w razie śmierci podmiotu, który zaskarżył decyzję w przedmiocie przyznania takiego świadczenia, zawieszanie postępowania jest niecelowe, gdyż postępowanie może się toczyć wyłącznie przy udziale tego podmiotu, którego decyzja ta dotyczy. Mając na uwadze przytoczoną okoliczność Sąd stwierdza, iż nie zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych przyczyn Sąd postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2007 roku podjął zawieszone postępowanie. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd umarza postępowanie w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Mając na uwadze cytowany przepis oraz okoliczności wyżej powołane, Sąd stwierdza, iż zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych przyczyn Sąd, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.