II SA/Rz 158/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek-Berezowska /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2025 r. sprawy ze skarg Towarzystwa [...] – Stowarzyszenie w O. i G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 14 listopada 2024 r. nr SKO.402.ŚO.1067.54.2024 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia – skargi oddala – Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: "SKO", "Kolegium", "Organ II instancji" lub "Organ odwoławczy") z dnia 14 listopada 2024 r. nr SKO.402.ŚO.1067.54.2024, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent" lub "Organ I instancji") z dnia 9 sierpnia 2024 r. nr OS.6220.4.20.2024.AD w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. "Budowa dróg gminnych na osiedlu P. w S.". W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 138 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. – dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024r., poz. 1112 ze zm. - dalej "u.o.o.ś"). Zaskarżona decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej: Pismem z dnia 12 stycznia 2024 r., Gmina [...] (dalej: "Inwestor") wystąpiła do Prezydenta z wnioskiem, w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacji przedsięwzięcia. Przedmiotowe przedsięwzięcie dotyczyło budowy ośmiu odcinków dróg gminnych publicznych na terenie osiedla P. w S. o łącznej długości ok. 4641 m. w uzasadnieniu wskazano, że planowane drogi stanowić mają dojazdy do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną zgodnie z obowiązującymi na tym terenie miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego dla osiedla "S." (Uchwała nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] kwietnia 2015r.) oraz osiedla "P." (Uchwała nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] kwietnia 2002 r.) Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 9 sierpnia 2024 r. nr OS.6220.4.20.2024.AD, Organ I instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia i wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ I instancji w decyzji nałożył szczegółowe warunki i wymagania korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, warunkując brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko od ich zachowania. Charakterystykę przedsięwzięcia Organ I instancji określił w załączniku nr 1 do decyzji. Z powyższą decyzją nie zgodził się G.R. (dalej: "Skarżący") który wniósł odwołanie, zarzucając ww. decyzji: - niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego (naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a.); - nieuzasadnione pominięcie ważnych wniosków dowodowych (art. 78 § 1 K.p.a.); - wadliwe uzasadnienie decyzji bez odniesienia się do argumentów strony (art. 107 § 3 K.p.a.); - błędne zastosowanie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów – Skarżący twierdzi, że Organ błędnie uznał, iż planowana inwestycja nie wymaga oceny oddziaływania na środowisko; - brak analizy kryteriów, które powinny przesądzać o konieczności przeprowadzenia takiej oceny. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Organ I instancji. Kolegium, rozpoznając odwołanie od decyzji Prezydenta z dnia 9 sierpnia 2024 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację ww. przedsięwzięcia, po przeanalizowaniu akt sprawy oraz zarzutów zawartych w odwołaniu, nie znalazło podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji i decyzją z 14 listopada 2024 r. nr SKO.402.ŚO.1067.54.2024, utrzymało ją w mocy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Organ II instancji ustalił, że przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym Prezydent, jako organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wszczął postępowanie kwalifikacyjne (screeningowe), zgodnie z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., mające na celu ustalenie, czy dla tego przedsięwzięcia należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko. W toku postępowania Organ I instancji zwrócił się o opinie do organów właściwych w sprawach ochrony środowiska i zdrowia, tj. Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w S., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. Organy, po szczegółowej analizie przedstawionych materiałów, nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazując, że planowane przedsięwzięcie, przy założeniu realizacji zgodnie z dokumentacją przedłożoną przez wnioskodawcę, nie będzie powodowało znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko, w tym na zdrowie ludzi. Organ I instancji, uwzględniając treść przedłożonej karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz stanowiska organów opiniujących, uznał, że nie zachodzą podstawy do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i – działając na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. – wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta określiła warunki i wymagania w zakresie ochrony środowiska dla planowanej inwestycji, zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., w tym m.in. wymagania dotyczące ochrony jakości powietrza, wód gruntowych oraz hałasu. W odwołaniu od decyzji zarzucono przede wszystkim brak należytej analizy wpływu inwestycji na środowisko, w tym pominięcie potencjalnego oddziaływania na klimat akustyczny oraz zdrowie mieszkańców, jak również nieuwzględnienie interesu społeczności lokalnej. W ocenie Organu odwoławczego, zarzuty te nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a jego rozstrzygnięcie zostało poprzedzone rzetelną analizą charakteru, skali i lokalizacji przedsięwzięcia oraz przewidywanego oddziaływania na środowisko. Dokumentacja dołączona do wniosku, w tym karta informacyjna przedsięwzięcia, została oceniona przez wyspecjalizowane organy, które w sposób jednoznaczny wypowiedziały się co do braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ II instancji podkreślił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter związany, a jej wydanie – lub odmowa – zależy od wyników analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przeprowadzonej w oparciu o art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. oraz opinii organów współdziałających. Sam fakt, że przedsięwzięcie może oddziaływać na otoczenie, nie stanowi podstawy do obligatoryjnego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli z analizy wynika, że oddziaływanie to nie będzie miało charakteru znaczącego. W przedmiotowej sprawie taka właśnie ocena została dokonana, w sposób zgodny z przepisami prawa, potwierdzona opiniami merytorycznych organów. Kolegium wskazało również, że obawy społeczne, choć istotne, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia decyzji, jeżeli nie zostały one poparte wiarygodnymi dowodami. Odwołujący się nie wykazali, aby planowana inwestycja naruszała normy środowiskowe, zagrażała zdrowiu ludzi lub była sprzeczna z obowiązującymi przepisami. Ponadto, odwołujący się nie przedłożyli nowych dokumentów ani dowodów, które mogłyby podważyć zasadność ustaleń dokonanych przez Organ I instancji. SKO przypomniało, że postępowanie kwalifikacyjne (screeningowe) zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, a Organy opiniujące wykazały, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium zauważyło, że postępowanie administracyjne zostało wyczerpane, a decyzja została wydana na podstawie odpowiednich analiz i dokumentacji, które nie wskazują na potrzebę przeprowadzenia bardziej szczegółowej oceny oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego wywiedzionych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że nie są one uzasadnione. W świetle powyższego, Kolegium uznało, że decyzja Organu I instancji została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego, a przeprowadzone postępowanie wyczerpało obowiązki wynikające z ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania i działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na ww. decyzję Organu odwoławczego wnieśli: - pismem z dnia 7 stycznia 2025 r. Towarzystwo [...] – Stowarzyszenie w O. (dalej: "Towarzystwo") oraz - pismem z dnia 20 grudnia 2024 r. Skarżący. Towarzystwo, reprezentowane przez Prezesa, zaskarżyło ww. decyzję w całości, wnosząc o uchylenie decyzji Organów I i II instancji w przedmiotowej sprawie, wskazując na liczne nieprawidłowości proceduralne, które miały miejsce w toku postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, a Towarzystwo twierdzi, że nie mogło skutecznie uczestniczyć w postępowaniu z powodu niewłaściwego powiadomienia o jego wszczęciu. W uzasadnieniu skargi Towarzystwo podniosło, że powiadomienie opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) Urzędu Miasta [...] było niepełne i nie zawierało istotnych informacji, takich jak dokładna lokalizacja przedsięwzięcia (numery działek, na których miała zostać zrealizowana inwestycja). W konsekwencji Towarzystwo, a także inne zainteresowane strony i organizacje ekologiczne, nie miały możliwości zapoznania się z lokalizacją inwestycji ani złożenia ewentualnych wniosków i dowodów w sprawie. Towarzystwo wskazało, że o toczącym się postępowaniu dowiedziało się dopiero po wydaniu decyzji przez SKO, co uniemożliwiło im aktywne uczestnictwo w sprawie. Ponadto, Towarzystwo podniosło, że sama nazwa przedsięwzięcia była błędna lub wprowadzała w błąd, ponieważ inwestycja miała być realizowana na terenie dwóch osiedli – P. i S. Mieszkańcy osiedla S., zdaniem Towarzystwa, nie mieli szansy dowiedzieć się o postępowaniu, ponieważ brakowało jednoznacznej informacji o lokalizacji przedsięwzięcia. Dodatkowo, Towarzystwo zarzuciło, że decyzja Prezydenta z dnia 9 sierpnia 2024 r. oraz późniejsze obwieszczenia były opóźnione lub nieprawidłowo opublikowane, co podważało transparentność postępowania. Wskazano na szereg nieprawidłowości dotyczących publikacji obwieszczeń, w tym m.in. usunięcie kluczowego obwieszczenia z wykazu aktualnych obwieszczeń, a także zmodyfikowanie treści dokumentów. Towarzystwo zwróciło również uwagę na brak informacji o lokalizacji przedsięwzięcia w obwieszczeniu SKO z dnia 14 listopada 2024 r. oraz na to, że brak było wskazania numerów działek w tym dokumencie, co w ich ocenie również naruszało procedurę i prawa stron postępowania. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zaskarżył decyzję SKO w całości, zarzucając jej: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 w zw. z art. 85 ust. 3 u.o.o.ś w zw. z art. 49 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., co nastąpiło na skutek utrzymania przez Organ II instancji w mocy zaskarżonej decyzji podczas gdy wbrew obowiązującym przepisom prawa jej treść nie została przez Organ I instancji udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Urzędu Miasta S., co pozbawiło strony postępowania wiedzy w przedmiocie wydanego rozstrzygnięcia i tym samym pozbawiło je prawa do czynnego udziału w postępowaniu i możliwości podjęcia obrony swoich praw; - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61 § 1 i 4 w zw. z art. 8 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., co nastąpiło na skutek utrzymania przez Organ II instancji w mocy zaskarżonej decyzji pomimo tego, że Organ I instancji w sposób nieprawidłowy, tj. nader ogólny określił w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania jego przedmiot bez wskazania chociażby nieruchomości, na których zrealizowana ma być planowana inwestycja drogowa oraz bez określenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji; powyższe, przy uwzględnieniu sposobu obowiązującego w sprawie trybu zawiadamiania stron w drodze publicznych obwieszczeń, sprawia, że strony postępowania nie zostały w istocie powiadomione o jego przedmiocie, co w sposób znaczący ograniczyło im możliwość wzięcia w postępowaniu czynnego udziału skoro w/w zawiadomienie w żadnym wypadku nie wskazywało, że prowadzona sprawa administracyjna mogła dotyczyć ich indywidualnego interesu prawnego; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.o.ś co nastąpiło na skutek niepodjęcia przez Organ II instancji jakichkolwiek działań mających na celu wyjaśnienie kwestii powiązań zamierzonego przedsięwzięcia z szeregiem innymi inwestycji na terenie osiedla P. w S. oraz bezzasadnego przyjęcia bez przeprowadzenia w w/w kierunku jakichkolwiek czynności dowodowych, że brak jest w realiach sprawy podstaw do sporządzania skumulowanej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., co nastąpiło na skutek niepodjęcia przez Organ II instancji jakichkolwiek działań mających na celu: wyjaśnienie kwestii występującego na terenie planowanej inwestycji zagrożenia powodziowego, wyjaśnienie daleko idących rozbieżności w w/w zakresie pomiędzy treścią przedłożonej przez inwestora Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia a treścią przedstawionych przez Skarżącego dowodów wskazujących niezbicie na fakt lokalizowania inwestycji na terenie powodziowym w bezpośredniej bliskości wału przeciwpowodziowego oraz wyjaśnienie wpływu na środowisko realizacji inwestycji na terenie powodziowym; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., co nastąpiło na skutek niepodjęcia przez Organ II instancji jakichkolwiek działań mających na celu wyjaśnienie kwestii wpływu planowanej inwestycji zarówno na obszar Natura 2000 jak i na cenny przyrodniczo obszar, który w już najbliższej przyszłości ma uzyskać status rezerwatu przyrody S., oraz wpływu tejże inwestycji na istniejące korytarze ekologiczne migracji zwierząt; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., co nastąpiło na skutek niepodjęcia przez Organ II instancji jakichkolwiek działań mających na celu wyjaśnienie kwestii sprzeczności między sporządzoną na potrzeby postępowania Kartą Informacyjną Przedsięwzięcia a przedkładanymi przez Skarżącego dowodami potwierdzającymi występowanie na terenie planowanej inwestycji objętych ochroną gatunków ptaków, i tym samym nie wyjaśnienia tego czy realizacja inwestycja wpłynie negatywnie na występującą na jej terenie faunę; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., co nastąpiło na skutek niepodjęcia przez Organ II instancji jakichkolwiek działań mających na celu wyjaśnienie kwestii wpływu realizacji przedsięwzięcia na środowisko naturalne w aspekcie istotnego pogorszenia stanu wód podziemnych; - art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., do czego doszło na skutek rażąco wadliwego uzasadnienia skarżonej decyzji, nie spełniającego wymogów wynikających z obowiązujących przepisów prawa, a tym samym naruszenie art. 8 § 1 K.p.a. i wyrażonej w nim zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej: w skarżonym rozstrzygnięciu Organ II instancji w istocie w ogóle nie odniósł się do szeregu zarzutów sformułowanych przez Skarżącego zarówno w złożonym przez niego odwołaniu jak i w składanych następnie pismach procesowych; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., co nastąpiło w wyniku utrzymania przez Organ II instancji w mocy zaskarżonej decyzji Organu I instancji, w sytuacji w której stan faktyczno-prawny niniejszej sprawy wprost obligował Organ II instancji do wydania w sprawie decyzji kasatoryjnej w trybie art. 138 § 2 K.p.a.; - art. 63 ust. 1 u.o.o.ś w zw. z § 3 ust. 1 pkt 62 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze. zm.), do czego doszło na skutek jego niezastosowania w związku z oczywiście błędnym przyjęciem przez Organ II instancji, że inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie decyzji środowiskowej nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko podczas gdy stan faktyczny sprawy przeprowadzenie takiej oceny bezwzględnie nakazywał; - art. 63 ust. 1 u.o.o.ś w zw. z § 3 ust. 1 pkt 62 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.), do czego doszło na skutek braku dokonania przez Organ II instancji oceny wskazanych w tymże przepisie kryteriów oceny zasadności przeprowadzania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; - art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (zwanej dalej poś) poprzez naruszenie zasady przezorności nakazującej w realiach sprawy przyjęcie, że skoro brak jest pewności co do negatywnego wpływu realizacji planowanego przedsięwzięcia to należy przyjąć, że wpływ taki występuje, co z kolei obligowało Organ II instancji do przyjęcia konieczności sporządzenia w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; - art 6 ust. 1 i ust. 2 poś do czego doszło na skutek niezastosowania przez Organ II instancji zasady prewencji i przezorności przy dokonywaniu wykładni art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej w zakresie kumulowania oddziaływań w środowisku, co skutkowało bezzasadnym odstąpieniem przez w/w organ od zbadania wpływu planowanego przedsięwzięcia w połączeniu z innymi istniejącymi, jak również planowanymi przedsięwzięciami, na środowisko i błędnym przyjęciem przez Organ II instancji, że inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie decyzji środowiskowej nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; - art. 6 ust. 3 Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory dyrektywy siedliskowej, zw. dalej dyrektywą siedliskową, oraz art. 33 ust. 1 Ustawy o ochronie przyrody poprzez całkowicie bezpodstawne odstąpienie od zasady przezorności nakazującej w realiach sprawy przyjęcie, że skoro brak jest pewności co do negatywnego wpływu realizacji planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 to należy przyjąć, że wpływ taki występuje - powyższe obligowało Organ II instancji do przyjęcia konieczności sporządzenia w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czego wszakże całkowicie bezpodstawnie Organ II instancji nie uczynił. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta z dnia 9 sierpnia 2024 r., nadto o zasądzenie od Organu II instancji na rzecz Skarżącego poniesionych przez niego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz podkreślając, że zarzuty te były już omawiane w odwołaniu od decyzji Organu I instancji. SKO wskazało, że materialnoprawną podstawą decyzji są przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w tym art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, które wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym inwestycja związana z budową dróg gminnych spełnia te warunki, co wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium zauważyło, że Organ I instancji prawidłowo przeprowadził ocenę wpływu planowanej inwestycji na środowisko, uwzględniając kryteria wskazane w przepisach ustawy. Przeprowadzona analiza nie wykazała potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a opinie organów opiniujących jednoznacznie potwierdziły, że inwestycja nie będzie miała znaczącego negatywnego wpływu na środowisko, pod warunkiem przestrzegania nałożonych warunków. W odpowiedzi na zarzuty dotyczące utworzenia rezerwatu przyrody S. w S., SKO stwierdziło, że to nie ma wpływu na przedmiotową sprawę, ponieważ opinie specjalistycznych organów, w tym Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, nie wskazują na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z tego powodu. Ponadto SKO wskazało, że procedura była zgodna z przepisami, a Skarżący miał możliwość aktywnego udziału w postępowaniu. W związku z tym brak jest podstaw do uchylenia decyzji z powodu uchybień proceduralnych. Postanowieniami z 8 kwietnia 2025 r., na postawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) Sąd orzekł o połączeniu do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw z obydwu skarg tj. sprawy o sygn. akt II SA/Rz 159/25 i II SA/Rz 158/25. W piśmie datowanym na 25 kwietnia 2025 r. Skarżący wniósł o przeprowadzenie postępowania uzupełniającego z szeregu pism, uzyskanych przez Skarżącego już po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem Organów odnośnie do stwierdzonego braku potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej. W toku postępowania i aktualnie w skardze podnosi szereg zarzutów skierowanych tak w stronę przebiegu samego postępowania, jak również przepisów prawa materialnego. Zarzuca, że postępowanie już od samego początku obarczone było wadą postępowania polegającą na tym, że w zawiadomieniu o jego wszczęciu nie wskazano całej nazwy zamierzenia, nie wymieniono działek przez które będzie ono przebiegać, a decyzja nie została opublikowana w BIP-e. Ten zarzut został również podniesiony w skardze Towarzystwa [...] – Stowarzyszenie w O. Skarżący podnoszą, że strony postępowania nie znały właściwego przedmiotu tego postępowania i nie mogły zapoznać się z treścią decyzji co w istotny sposób wpłynęło na obronę ich praw. Skarżący dodatkowo zarzuca organom opiniującym i decyzyjnym nie uwzględnienie kumulatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, istniejącego zagrożenia powodziowego, zanieczyszczenia wód, bezpieczeństwa planowanych dróg, stanowisk gatunków chronionych zwierząt w tym bociana białego, na co przedłożył szereg dokumentów, prywatnych opinii, które jego zdaniem dowodziły racji o sprzeczności działania Organów z zasadą przezorności i zapobiegania. Do skargi dołączył szereg dokumentów na potwierdzenie prezentowanej tezy o kumulacji przedsięwzięć w tym decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu w Ś. dla zamierzenie inwestycyjnego pn.: "budowa gazociągu DN 700 R. – P. na odcinku przekroczenia rzeki S. w m. K.", decyzje zatwierdzającą ten projekt oraz decyzję o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia. Z kolei na dowód nie rozważenia przez organ opiniujący podlegających ochronie stanowisk przyrody, dołączył do skargi Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z 28 marca 2025 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody "S.", opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego ( 2025 r., poz. 1550). W odpowiedzi na postawione zarzuty Organ twierdzi, że pełna nazwa planowanego przedsięwzięcia została podana w dołączonej do wniosku Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, która stanowi załącznik do wniosku i do której dostęp mają wszystkie zainteresowane strony. Zawiadomienia o wydanej decyzji dokonano we wszystkich formach za wyjątkiem umieszczenia w BIP-e, przy czym ustawa nie określa skutków niedopełnienia jednej z tych form. Wada ta została ponadto usunięta przez Organ II instancji, którego decyzja została w prawidłowy sposób ogłoszona z zachowaniem wszelkich przewidzianych form, w związku z czym strony miały prawo zapoznać się z decyzją a także zaskarżyć ją do Sądu. Z prawa tego skorzystał G.R., który czynnie brał udział na wszystkich etapach postępowania administracyjnego oraz Towarzystwo [...], które w skardze poza zarzutem pominięcia nie podniosło żadnych argumentów podważających zasadność decyzji. Z kolei w odniesieniu do kierowanych przez Skarżącego pism wypowiedziały się Organy opiniujące, zajmując określone stanowisko w zakresie udzielonych im kompetencji niezbędnych do wydania opinii. Sąd podzielił stanowisko Organów. Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowią przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.o.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. W myśl art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wskazane w tym przepisie uwarunkowania. Postanowienie to organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz właściwego organu państwowej inspekcji sanitarnej (art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś.). Na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. organ I instancji wydaje postanowienie zarówno wówczas, gdy stwierdzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i wówczas, gdy takiej potrzeby nie stwierdzi (art. 63 ust. 2 u.o.o.ś.). W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 u.o.o.ś.). Przedmiotowe przedsięwzięcie dotyczy "Budowy dróg gminnych na osiedlu P. w S." i polegać ma na budowie ośmiu odcinków dróg gminnych publicznych na terenie osiedla P. w S. o łącznej długości ok. 4641 m., co wynika z Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia. Nie było sporu co do tego, że przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ( §3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), co do których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdza Prezydent, po zasięgnięciu opinii stosownych organów. Organy opiniujące w sprawie, a to Dyrektor Zlewni Wody Polskie, Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z czym zgodził się Prezydent Miasta [...]. W pierwszej kolejności Sąd nie zgadza się z zarzutem naruszenia przepisów postępowania polegających na nieprecyzyjnym określeniu inwestycji. Wszystkie informacje w postępowaniu z udziałem społeczeństwa w tym postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej podlegają pełnemu udostępnieniu. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestor ma obowiązek dołączyć: 2) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz przewidywany obszar, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie; 3a) mapę, w postaci papierowej oraz elektronicznej, w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, wraz z wyznaczoną odległością, o której mowa w ust. 3a pkt 1; w przypadku przedsięwzięć innych niż wymienione w pkt 4 mapę sporządza się na podkładzie wykonanym na podstawie kopii mapy ewidencyjnej, o której mowa w pkt 3; 6) wypis z rejestru gruntów lub inny dokument, w postaci papierowej lub elektronicznej, wydane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, pozwalający na ustalenie stron postępowania, zawierający co najmniej numer działki ewidencyjnej oraz, o ile zostały ujawnione: numer jej księgi wieczystej, imię i nazwisko albo nazwę oraz adres podmiotu ewidencyjnego, obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, z zastrzeżeniem ust. 1a; 1a. Jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 10, nie wymaga się dołączenia dokumentu, o którym mowa w ust. 1 pkt 6. W razie wątpliwości organ może wezwać podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia do dołączenia dokumentu, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, w zakresie niezbędnym do wykazania, że liczba stron postępowania przekracza 10. 2. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i kartę informacyjną przedsięwzięcia przedkłada się w formie pisemnej w jednym egzemplarzu dla organu prowadzącego postępowanie oraz na informatycznych nośnikach danych z ich zapisem w formie elektronicznej w jednym egzemplarzu dla organu prowadzącego postępowanie oraz każdego organu opiniującego i uzgadniającego. 3. Jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, do zawiadomienia stron innych niż podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia stosuje się przepisy art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zawiadomienie to następuje w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu. Przedmiotowy wniosek odpowiadał wymogom formalnym. Dołączona do niego jako załącznik mapa określała powierzchnię inwestycji oraz objęte nią działki. Z uwagi zaś na ilość stron postępowania inwestor został zwolniony z obowiązku przedłożenia wypisów z ewidencji gruntów wszystkich objętych inwestycją działek. Zatem postawiony w tym zakresie zarzut okazał się nieskuteczny. Przechodząc do kolejnego zarzutu o charakterze procesowym, braku zawiadomienia o wydanej decyzji w BIP-e, przy jednoczesnym zachowaniu wszystkich pozostałych form zawiadamiania, Sąd nie stwierdził podstaw do uchylenia decyzji. Wielość stron postępowania upoważnia organ do stosowania publicznego zawiadamiania o sprawie. W myśl powołanego wyżej art. 74 ust. 3 ustawy: Jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, do zawiadomienia stron innych niż podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia stosuje się przepisy art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zawiadomienie to następuje w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu. Jednocześnie ustawa nie zawiera normy prawnej, która wskazywałaby, iż naruszenie zasad dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu winno skutkować bezwzględną eliminacją z obrotu prawnego wydanych rozstrzygnięć. Oznacza to, iż nawet ewentualne naruszenie zasad postępowania musi podlegać ocenie, pod kątem ustalenia, czy owe naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie w Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska sporządzonej 25 czerwca 1998 r. w Aarhus ( Dz.U. z 2003r., Nr 78, poz. 706). W art. 6 przewidziano zawiadamianie bądź poprzez publiczne ogłoszenie, bądź indywidualnie, na wczesnym etapie procedury podejmowania decyzji w sprawach dotyczących środowiska. Również w tej regulacji nie postanowiono aby brak zachowania jednej z form publicznego zawiadamiania miał prowadzić do odgórnego pozbawiania rozstrzygnięcia mocy prawnej. W każdym przypadku należy to poddać indywidualnej analizie. W ocenie Sądu w sytuacji gdy strona nie została pozbawiona prawa udziału i obrony swoich praw, przeciwnie czynnie korzystała z nich korzystała, nie można czynić skutecznej podstawy do eliminacji rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu Towarzystwa [...] pozbawienia prawa do czynnego udziału w postępowaniu zauważyć należy, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania nastąpiło zgodnie z treścią art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej Organu, a co za tym idzie Towarzystwo mogło dowiedzieć o toczącym się postępowaniu i wziąć nim udział. W ocenie Sądu nie skorzystanie z tego prawa a następnie podjęcie próby podważenia decyzji tylko z powodu niedopełnienia jednej z form publicznego ogłaszania nie może prowadzić do uchylenia decyzji. Przechodząc do naruszenia przepisów prawa materialnego w pierwszej kolejności zadaniem Organu przystępującego do rozpoznania wniosku jest stwierdzenie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ( art. 59a ust. 1 pkt 3 ustawy) W niniejszej sprawie Organ stwierdził, że inwestycja nie jest sprzeczna z uchwałą Rady Miejskiej w S. z [...] kwietnia 2015 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla osiedla "S." oraz uchwałą Rady Miejskiej w S. z [...] kwietnia 2022 r. nr [...], zgodnie z którymi teren działek przez które przebiegać będą planowane drogi przeznaczony jest pod realizację zabudowy mieszkaniowej. Zgodność z tymi zapisami nie budzi wątpliwości i nie była w sprawie kwestionowana. Za niemającą znacznie w niniejszym postępowaniu ocenić należy argumentację związaną z problematyką celu publicznego. Skarżący twierdzi bowiem, że działki posiadają już dostęp do drogi publicznej, i że w związku z tym realizacja ośmiu nowych dróg nie wyczerpuje definicji tego pojęcia. Kwestia ta nie podlega jednak badaniu w niniejszym postępowaniu. Wiadome jest, że inwestycja ma być realizowana na podstawie zrid ( art. 72 ust. 1 pkt 10 ), której wydanie poprzedza analiza środowiskowa, i tylko te kwestie podlegają badaniu. Niemniej zauważyć należy, że Organ wyjaśnił, iż wszystkie prowadzone postępowania dotyczą inwestycji będących niezbędnymi elementami skomunikowania i uzbrojenia terenu według obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę jedno i wielorodzinną. Inwestycje mają za zadanie odblokowanie terenów pod mieszkalnictwo, poprzez umożliwienie uzyskania pozwoleń i rozpoczęcie budowy budynków mieszkalnych przez właścicieli zlokalizowanych tam działek. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko, w tym klimat oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, ca) krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-ca, e) dostępność do złóż kopalin; 1a) ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; 1b) podatność danego przedsięwzięcia na zmiany klimatu; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. 2. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 określa się, analizuje oraz ocenia oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, biorąc pod uwagę także skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z innymi realizowanymi, zrealizowanymi lub planowanymi przedsięwzięciami ( art. 62). Podstawą tej oceny jest karta informacyjna, która zgodnie z art. 62a ustawy powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, w szczególności dane o: 1) rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, 2) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania, pokryciu nieruchomości szatą roślinną oraz dziko występujących zwierzętach na nieruchomości, 3) rodzaju technologii, 4) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi, o której mowa w art. 24ga ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego, 5) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, 6) rozwiązaniach chroniących środowisko, 7) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, 8) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, 9) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, 10) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi, o której mowa w art. 24ga ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, 11) przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, 12) ryzyku wystąpienia poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej, 13) przewidywanych ilościach i rodzajach wytwarzanych odpadów oraz ich wpływie na środowisko, 14) pracach rozbiórkowych dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - z uwzględnieniem dostępnych wyników innych ocen wpływu na środowisko, przeprowadzonych na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3a, 10-19 i 21-29, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b; 3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy; 4) organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne ( art. 63 ustawy). Analiza przedłożonej i uzupełnionej w toku postępowania Karty potwierdza kompletność dokumentu a podane w niej informacje poddane zostały opinii stosownych organów. Podkreślenia wymaga, że pomimo tego, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym, to przysługuje jej szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń wynikających z karty informacyjnej mogłoby jedynie nastąpić, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia lub z powodu wykazania wewnętrznej sprzeczności, względnie niepełności i co za tym idzie nieprzydatności dowodowej tego dokumentu. W sprawie ustalono, że przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane będzie poza wielkopowierzchniowymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w tym poza granicami obszarów Natura 2000. Najbliższym obszarem Natura 2000 jest specjalny obszar ochrony siedlisk Dolina Dolnego Sanu PLH180020 w odległości ok. 50 m od przedsięwzięcia. Planowane przedsięwzięcie sąsiaduje od strony wschodniej z obszarem korytarza ekologicznego Dolina Sanu KPd-2C, wyznaczonego w Projekcie korytarzy ekologicznych łączących Europejską Sieć Natura 2000 w Polsce. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska opierając się na informacjach zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślić należy że organ opiniujący dysponował dokumentacją przedstawioną przez Skarżącego, w odpowiedzi na którą podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Organ wyjaśnił, że zgodnie z kartą zostaną zachowane normy hałasu, a powstające odpady będą selektywnie magazynowane w wyznaczonych do tego miejscach, w sposób zapobiegający ich rozprzestrzenianiu się w środowisku i odbierane przez uprawnionego odbiorcę w celu odzysku i unieszkodliwiania. Zaplecze budowy ma zastać usytuowane w pasie drogowym, na tymczasowo utwardzanym terenie. Organizacja zaplecza ma polegać na wyznaczeniu miejsc postoju maszyn i pojazdów, miejsc składowania materiałów budowlanych, miejsc magazynowania odpadów itp. Plac budowy ma zostać wyposażony w sorbenty umożliwiające neutralizację ewentualnych wycieków substancji ropopochodnych. Wykorzystywane do budowy maszyny i pojazdy na czas przerwy w pracy mają być parkowane wyłącznie na utwardzonym terenie. Zdaniem Organu informacje te wskazują na podjęcie działań minimalizujących oddziaływanie inwestycji na tereny przyległe, co uzasadnia zwolnienie z obowiązku przeprowadzenia oceny środowiskowej. Sąd mając na uwadze fachową wiedzę i przygotowanie Organów w zakresie opiniowanym, nie znajduje podstaw do podważenia zajętego stanowiska. W ocenie Sądu na dokonaną ocenę nie ma również wpływu nadesłane przez Skarżącego Zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 28 marca 2025 r. ( Dz.Urz. Woj. Pod. Poz. 1550) w sprawie uznania za rezerwat przyrody "[...]". Z dołączonej do zarządzenia mapy położenia i przebiegu granicy rezerwatu przyrody wynika, że jest on położony poza terenem inwestycji. Do takich wniosków prowadzi porównanie mapy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z wyznaczonymi granicami rezerwatu przyrody. Zwrócić należy uwagę na tożsamość podmiotu opiniującego w sprawie wydania opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i organu uznającego rezerwat przyrody – Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w R. Ponadto należy dodać, że w toku postępowania Skarżący powoływał się na opracowania dotyczące ochrony środowiska dla terenu objętego aktualnie rezerwatem, co do którego Regionalny Dyrektor nie stwierdził podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na Środowisko, z uwagi na stwierdzony brak wpływu inwestycji na ten teren. Stanowisko to jest nadal aktualne, zmienił się tylko status terenu i obwarowania związane z działaniami podejmowanymi na tym terenie. Podobnie ocenić należy stanowisko organu wodnoprawnego. W zakresie powierzonych z kolei temu Organowi kompetencji stwierdzone zostało, że teren przedsięwzięcia leży poza strefami ochronnymi ujęć wód, poza obszarami zalewowymi, a prowadzone prace nie spowodują zmian stanu wody na gruntach sąsiednich. Wody powierzchniowe i gruntowe zostaną zabezpieczone przed możliwością przedostania się materiałów i substancji używanych podczas budowy. Prawidłowo wyjaśniono, że postępowanie dotyczące udzielenia w trybie art. 176 ust. 1 pkt 5 Prawa wodnego zwolnienia od zakazu wykonywania robót budowlanych w odległości mniejszej niż 50 m od stopy lewego wału przeciwpowodziowego rzeki San stanowi odrębne postępowanie administracyjne, podczas gdy dla niniejszego postępowania istotne było stwierdzenie, czy inwestycja narusza integralność systemów i budowli ochrony przeciwpowodziowej, a tego nie stwierdzono. Podobnie podnoszona przez Skarżącego kwestia zdatności do spożycia wody w studni. Skarżący przedłożył wykonane na własne zlecenie badanie wody z 23 kwietnia 2024 r., na podstawie którego stwierdził, że dopuszczalne wskaźniki żelaza i manganu zostały wielokrotnie przekroczone, co w jego ocenie uniemożliwia przeprowadzenie inwestycji. Tymczasem organ opiniujący stwierdził, że inwestycja nie wpłynie na pogorszenie stanu wody na gruncie, co oznacza, że niezadowalający Skarżącego stan wody nie zostanie zmieniony. Sam zaś fakt, że w chwili obecnej woda nie odpowiada wskaźnikom nie może samoczynnie prowadzić do zablokowania wszelkich inwestycji w terenie. W sposób logiczny odniósł się do tych zarzutów również inwestor wskazując, że związki żelaza i manganu w wodzie surowej to związki pochodzenia naturalnego w związku z czym oczywistym jest, że ich zawartość w wodzie przed procesem uzdatniania jest kilkunastokrotnie, a często znacznie więcej razy przekroczona. Opinię o braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdził również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. – 5 lutego 2024 r. Po uwzględnieniu usytuowania, parametrów oraz przewiedzianych do realizacji inwestycji materiałów stwierdził, że inwestycja nie pogorszy stanu środowiska. W odniesieniu do bezpieczeństwa dróg wyjaśniono, z czym także należy się zgodzić, że przedstawiony przez Skarżącego raport BRD ( bezpieczeństwa ruchu drogowego) nie jest badany w przypadku dróg wewnętrznych o czym stanowi a contrario art. 62a ust. 1 pkt 4 ustawy. Zatem również opinię inspektora sanitarnego ocenić należy za kompletną, a podniesione zarzuty za niemające znaczenia dla dokonanej oceny. Nie znalazł również potwierdzenia w sprawie podniesiony przez Skarżącego zarzut kumulatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie stwierdził tego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w sporządzonej przez siebie opinii ani też w pismach podtrzymujących stanowisko, sporządzonych w odniesieniu do przedstawianych przez Skarżącego zarzutów. W opinii z 2 lutego 2024 r. wskazał, że na terenie planowanego zamierzenia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia nie są realizowane ani zrealizowane przedsięwzięcia, które mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem i z tym stanowiskiem należy się zgodzić. Tymczasem Skarżący wskazuje na to, że w planowanym obszarze realizowane są bądź też są w fazie bezpośrednio poprzedzającej realizację następujące przedsięwzięcia: - budowa odwodnienia P. - budowa wodociągu na osiedlu P., - przebudowa ulicy P., - budowa kanalizacji deszczowej na osiedlu P., powołując się art. 62a ust. 1 pkt 11 ustawy. Na dowód tego przedkłada szereg dokumentów w tym wymienione już decyzje o lokalizacji, zatwierdzeniu projektu oraz braku podstaw do przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko inwestycji polegającej na realizacji terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu w Ś. Kwestię kumulacji przedsięwzięć rozstrzygał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 października 2017 r., sygn. akt II OSK 598/16. W wyroku tym Sąd wyjaśnił, że przy ocenie kumulacji oddziaływań należy uwzględniać nie tylko zasadę ostrożności i zapobiegania, ale także zasadę zrównoważonego rozwoju, w której mieści się nie tylko ochrona przyrody, ale i troska o rozwój społeczny i cywilizacyjny związany z koniecznością budowania odpowiedniej infrastruktury. Skumulowane oddziaływanie może występować w połączeniu z innymi oddziaływaniami (w tym związanymi z obecnymi lub planowanymi przedsięwzięciami), dotyczącymi tych samych zasobów i/lub przedmiotów oddziaływania, co planowane przedsięwzięcie. Skumulowane oddziaływanie może być efektem istnienia lub planowania innych podobnych przedsięwzięć na danym terenie. Należy uwzględnić skalę, czas trwania oraz intensywność oddziaływania danego przedsięwzięcia w powiązaniu z innymi. W ustaleniu skumulowanego oddziaływania istotne znaczenie powinny mieć oddziaływania, które będą utrzymywać się przez dłuższy czas eksploatacji przedsięwzięcia. Chodzi zatem o oddziaływania, które mają powtarzalny i trwały charakter oraz występują przez dłuższy czas. Ocena skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, powinna uwzględniać identyfikację potencjalnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko z innymi przedsięwzięciami oraz zastosowanie instrumentów prawnych zgodnie z zasadami prewencji i przezorności, które będą stosowane w ramach realizacji przedsięwzięcia w celu uniknięcia, minimalizacji bądź redukcji oddziaływań. Ustawodawca polski nie wskazał czy powinny to być przedsięwzięcia powiązane technologicznie lub nie. Skumulowanie dotyczy oddziaływań, a nie przedsięwzięć, które są ich źródłem. Przy ocenie skumulowanego oddziaływania należy uwzględnić definicję ustawową przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy), zgodnie z którą przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Wprawdzie stanowisko Organu I instancji odnośnie zarzucanej kumulacji jest dość lakoniczne, jednak w ocenie Sądu nie można zgodzić się ze Skarżącym, że w sprawie mamy do czynienia z kumulacją oddziaływania na środowisko. Wskazane przez Skarżącego inwestycje świadczą o tym, że mają one służyć aktualnie planowanej inwestycji: odwodnienie, budowa kanalizacji deszczowej przebudowa ul. [...], budowa wodociągu i na razie mają charakter koncepcyjny. Ewentualne uciążliwości związane z inwestycjami będą miały charakter czasowy i związane są z procesem realizacyjnym. Inwestycje związane są z realizacją osiedla mieszkaniowego przewidzianego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a więc nastawione są na rozwój społeczny i cywilizacyjny. Na czas realizacji przewidziano stosowne ograniczenia minimalizujące wpływ na środowisko, a po ich zakończeniu inwestycje te będą wzajemnie się uzupełniać. Odnosząc się końcowo do podnoszonej przez Skarżącego zasady zapobiegania i przezorności wyartukułowanej w przepisie art. 6 ustawy o ochronie przyrody wskazać należy za NSA, że w zasadzie przezorności chodzi o to, aby ryzyko podjęcia realizacji przedsięwzięcia w obszarze Natura 2000 przyjmowało pewną wartość dopuszczalną. Realizacja przedsięwzięcia, którego negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, powinno być oparte na racjonalnych i uzasadnionych konkretną sytuacją przesłankach. Dla prawidłowego stosowania zasady przezorności niezbędne jest ustalenie w procedurze oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 granic dopuszczalnego ryzyka planowanego do realizacji przedsięwzięcia, którego negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 nie jest jeszcze w pełni rozpoznane. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2023 r., III OSK 80/22. W niniejszej sprawie jak wskazano na wstępie planowane przedsięwzięcie nie znajduje się w obszarze ochrony, a zachowanie wskazanych przez organy opiniujące warunków realizacji spowoduje, że inwestycja nie przekroczy granic dopuszczalnego ryzyka na te obszary. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.