II SA/Rz 1625/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] września 2015 r. sygn. [...]; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata A. L. wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł /słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/10 /słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. W dniu 26 sierpnia 2015 r. P. D. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej ilości, czasu, przebiegu oraz sposobu załatwienia interwencji pod adresem R., ul. [...]. Wskazał, że informacje te znajdują się w pismach pod sygn.: [...], [...],[...]. Zwrócił się również o to, aby do informacji pisemnej z opisem interwencji dołączyć kopie pism znajdujących się w aktach w/w sygn., zamazując dane osobowe osób kontrolowanych i zgłaszających. W odpowiedzi na wniosek Komendant Miejskiej Policji decyzją z dnia[...]września 2015 r., Nr [...]odmówił udzielenia dostępu do informacji publicznej w zakresie wnioskowanym. W uzasadnieniu wskazał, że informacja, o którą wnioskuje Skarżący podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2015 r., poz. 2058; dalej: "u.d.i.p.") z uwagi na to, że narusza prywatność osoby fizycznej. Informacja ta pozwoliłaby bowiem na zidentyfikowanie osób zamieszkujących pod wskazanym adresem. Inaczej byłoby w sytuacji, gdyby zwrócono się z pytaniem: czy były zgłaszane interwencje na ul. [...] bez podawania prywatnych adresów zamieszkania. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wskazał, że żądane informacje dotyczą Prezesa Sądu Okręgowego , który jest osobą publiczną, a zatem informacje o nim stanowią informację publiczną. Decyzją z dnia [...] października 2015 r., Nr [...]P. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił zarówno ustalenia jak i wnioski organu I instancji, że żądane informacje objęte są ochroną wynikającą z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W skardze do Sądu Skarżący zarzuca organom, że nie wzięły pod uwagę, że Prezes Sądu Okręgowego również poza godzinami pracy jest osobą publiczną, a informacje o nim stanowią informację publiczną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718; dalej: P.p.s.a.") sądy administracyjne badają, czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy postępowania. Organ I instancji rozpoznając wniosek nie orzekł o całości żądania, a organ II instancji utrzymując tą decyzję w mocy w uzasadnieniu opisał cały wniosek Skarżącego, w związku z czym nie wiadomo czy rozstrzygnął o całości żądania jak w uzasadnieniu decyzji, czy też o części jak w jej sentencji. Zgodnie z art. 104 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016 r., poz. 23; dalej: "K.p.a."): decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Zasadą jest, że organ rozstrzyga o całości żądania, uwzględnia żądanie w całości bądź w części i w powstałej części oddala, bądź w całości oddala. W części organ może rozstrzygnąć sprawę, co do której istnieje możliwość wydania takiego częściowego rozstrzygnięcia, ale również wtedy organ obowiązany jest w kolejnym rozstrzygnięciu orzec o pozostałej części żądania. Sąd w pełni podziela stanowiska sądów zgodnie z którymi: brak w decyzji rozstrzygnięcia co do części przedmiotu sprawy jest równoznaczny z brakiem decyzji ( postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 czerwca 1994 r., SA/Lu 1314/93, to i pozostałe powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach cbois.nsa.gov.pl) ), czy: decyzja wymaga uzupełnienia wówczas, gdy jest niekompletna tj. zawiera rozstrzygnięcie, które jest rozstrzygnięciem niepełnym. Podstawą oceny kompletności rozstrzygnięcia zawartego w decyzji będzie w przypadku postępowania wszczętego na wniosek strony jej żądanie. ( Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2007 r., VI SA/Wa 127/07). Jak wynika z akt sprawy Skarżący domagał się udostępnienie informacji publicznej dotyczącej ilości, czasu, przebiegu oraz sposobu załatwienia interwencji pod adresem R., ul. [...], jak również dołączenia do pisemnej informacji kopii pism znajdujących się w aktach pod sygn.: [...],[...],[...], zamazując dane osobowe osób kontrolowanych i zgłaszających. Tymczasem Komendant Miejskiej Policji decyzją z dnia [...] września 2015 r. odmówił udzielenia dostępu do informacji publicznej w postaci podania ilości, czasu zgłoszenia, przebiegu oraz sposobu załatwienia interwencji pod adresem ul. [...], nie odnosząc się do pozostałej części żądania tj. udostępnienia pism znajdujących się w aktach o wskazanych sygnaturach, a Komendant Wojewódzki Policji utrzymał tą decyzję w mocy, przy czym jak już wskazano treść wniosku opisanego w sentencji jest różna od treści wniosku opisanej w uzasadnieniu. Nie wyjaśniono przy tym co to są akta [...],[...],[...], jaki mają charakter, czy toczyło się jakieś postępowanie i czy zostało prawomocnie zakończone, jakiego rodzaju dokumenty znajdują się w tych aktach- protokoły, notatki i przez jaki organ zostały wytworzone. Kontrolowane decyzje nie zawierają również ustalenia, że w opisanych aktach znajdują się informacje na temat Prezesa Sądu Okręgowego. W uzasadnieniu decyzji II instancji jest jedynie passus, że według wnioskodawcy informacje w nich zawarte dotyczą interwencji w domu Prezesa Sądu Okręgowego. Samodzielnych ustaleń i pewności co do tego faktu brak, co stanowi istotne uchybienie art. 107 § 3 K.p.a. Prawidłowy tok działania przez organy w tej sprawie powinien obejmować ustalenie, czy informacja o przebiegu interwencji pod prywatnym adresem jest lub nie informacją publiczną, czy dane zawarte w treści podanych akt częściowo lub w całości mogą mieć lub nie taki charakter i dlaczego. Następnie należy rozważyć czy z uwagi na treść wniosku żądanie w części nie dotyczy informacji przetworzonej ze wszystkim tego konsekwencjami, a w pozostałej, nie jest żądaniem akt. W sytuacji gdy organ ustali, że żądana informacja publiczna, i jaka jest w tych aktach zawarta rozważy, czy udostępnienie jej podlega wyłączeniu z uwagi na prywatność osób - jest wyraźnie podany adres, oraz czy nie zachodzi sytuacja braku tego wyłączenia z uwagi na pełnienie funkcji publicznej przez osobę, której ona dotyczy i dlaczego. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.: prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zarówno prawo do prywatności, jak i prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne należą do gwarantowanych konstytucyjnie praw jednostki. Ustawa zasadnicza w art. 47 przyznaje każdemu prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz decydowania o swoim życiu osobistym. Pojmowanie prywatności w ujęciu normatywnym opiera się na założeniu, że jednostce przysługuje uprawnienie do takiego kształtowania prywatnej sfery życia, aby była ona wolna od ingerencji i niedostępna dla innych podmiotów. Ochrona prywatności obejmuje ochronę życia osobistego, rodzinnego, towarzyskiego człowieka, mir domowy, które w kontekście dostępu do informacji publicznej, co do zasady nie stanowią sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., nie należą także do informacji o wykonywaniu funkcji publicznej. Prywatność to kategoria, którą odnosić należy także do osób pełniących funkcje publiczne, ponieważ ich strefa informacyjna obok informacji mających związek z pełnieniem funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, obejmuje także te, które nie maja charakteru publicznego, ale prywatny – osobisty, rodzinny, intymny- niepodlegające udostępnieniu, więc objęte zasadą ograniczenia wynikającą z art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 20013 r., sygn. akt I OSK 123/13). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. ( K 17/05) wskazał, że "prywatność może w pewnych sytuacjach być przedmiotem ingerencji dla ochrony dobra wspólnego, jednak wkraczanie w tę sferę, również tam, gdzie w wyraźny sposób styka się ona ze sferą publiczną, musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją. Mamy bowiem do czynienia z dobrami równorzędnymi. Ograniczenia dotyczące pewnych praw chronionych konstytucyjnie mogą być wprowadzane z uwagi na dobro wspólne. Jako przykłady takiej ingerencji w sferę prywatności podaje się udostępnienie adresu sędziego na potrzeby postępowania cywilnego zainicjowanego pozwem o zapłatę przeciwko sędziemu, odmowy zaś wskazanie jedynie hipotetycznego celu pozyskania danych osobowych bez powołania się np. na sygnaturę już zainicjowanego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 listopada 2010r ., sygn. akt II SA/Wa, który skład orzekający w pełni podziela, wskazał, że wiarygodne uzasadnienie potrzeby posiadania danych chronionych powinno być na tyle szczegółowe, aby umożliwiło organowi ocenę tego, czy wskutek udostępnienia danych nie zostano naruszone prawa i wolności konkretnych osób. W świetle powyższego w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji jeszcze raz rozpozna wniosek orzekając o całości żądania, zgodnie z przedstawionym przez Sąd tokiem postępowania i zaprezentowaną wykładnią przepisów dotyczących informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. i art. 135 P.p.s.a. Uchylając także decyzję organu I instancji Sąd stwierdził, że jest to konieczne dla załatwienia sprawy, gdyż jedynie rozstrzygnięcie o całości żądania przez organ I instancji gwarantuje stronie prawo do dwuinstancyjnego postępowania. O wynagrodzeniu pełnomocnika orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ( Dz.U. z 2013 r., poz. 490).