II SA/Rz 1629/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za bezzasadne - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę Opisanym w sentencji postanowieniem, wydanym na podstawie art. 37 § 1 w zw. z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) – dalej: "Kpa", [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii uznał wniesione przez skarżącego zażalenie na bezczynność [...] Lekarza Weterynarii za bezzasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie K. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia argumentując, że nie kierował on do [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, a wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, którego dopuścił się organ I instancji w sprawie ustalenia opłaty w związku z przeprowadzoną kontrolą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako dotyczącej postanowienia nie podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd jest związany przedmiotem zaskarżenia, którym w niniejszej sprawie z woli skarżącego uczyniono postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. Niemniej tak określony przedmiot skargi, tj, postanowienie wydane na podstawie art. 37 Kpa nie mieści się w katalogu aktów prawnych podlegających kontroli sądu administracyjnego, wobec czego skarga K. C. podlega odrzuceniu, z przyczyn podanych poniżej. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa). Stosownie do treści art. 3 § 2 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa). Na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do przepisów art. 37 § 1 Kpa. Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zarazem wniesienie takiego zażalenia (wezwania) stanowi warunek formalny wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (por. art. 52 Ppsa). Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 Kpa powinno przyjąć formę postanowienia, na które jednak nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi przepis art. 141 § 1 Kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, a w przypadku postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 § 2 Kpa przepisu takiego nie ma. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i 37 Kpa, a rzeczone postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. II GSK 708/09). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa. Nie jest to także inny akt lub czynność organu dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa). W związku z powyższym Sąd związany przedmiotem zaskarżenia, odrzucił skargę K. C. na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa. Końcowo wskazać należy, że z przyczyn dotychczas wyłożonych kontroli Sądu nie podlega w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym ocena zasadności zajętego przez skarżony organ stanowiska w związku z pismami skarżącego przesyłanymi w toku postępowania administracyjnego. Ponadto Sąd zauważa, że wprawdzie w nagłówku skargi jako podmiot wnoszący skargę wskazano M. C. i K. C., a skargę podpisał wyłącznie K. C., niemniej Sąd nie wzywał do jej uzupełnienia i wyjaśnienia tej kwestii, skoro sprawie i tak nie można by nadać biegu, a skarga w dalszym ciągu podlegałaby odrzuceniu.