II SA/Rz 1716/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Maciej Kobak AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej A. kwotę 2 217 zł /słownie: dwa tysiące dwieście siedemnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy") z dnia [...] września 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [....] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.; dalej: "O.p."), art. 2 pkt 8 i pkt 9, art. 3 ust. 1, ust. 2 lit. c, art. 10a, art. 22 ust. 2a, art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz.U. z2020 r. poz. 859 ze zm.; dalej: "ustawa SENT"). Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: w dniu 16 maja 2019 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] przeprowadzili kontrolę pojazdu ciężarowego marki VOLVO FH o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą typu cysterna KLAESER o numerze rejestracyjnym [...], kierowanego przez G.P. Kontrolę przeprowadzono pod kątem przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy SENT i na jej okoliczność sporządzono protokół nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Do kontroli kierowca przedstawił dokumenty, w tym nr referencyjny zgłoszenia [...] dla przewożonego towaru, do którego zostało wskazane urządzenie lokalizacyjne GPS o numerze [...]. Ustalono, że przedmiotem przewozu był towar: oleje smarowe (Base Oil) 150A, o kodzie CN 2710, w ilości 23520 kg, natomiast przewoźnikiem [...], z siedzibą w [...], [...] (dalej: "skarżący"). W wyniku sprawdzenia danych zawartych w dokumencie CMR z danymi zawartymi w formularzu zgłoszenia SENT stwierdzono, że wszystkie dane są zgodne. Sprawdzono również urządzenie GPS, przypisane do ww. zgłoszenia SENT, w wyniku czego, stwierdzono trwające dłużej niż jedną godzinę przerwy w nadawaniu sygnału GPS przez wskazany w zgłoszeniu lokalizator, tj. system geolokacji nie rejestrował całej trasy przejazdu pojazdu w dniu 15 maja 2019 r., od godz. 19:22 do godz. 20:42 oraz w dniu 16 maja 2019 r. od 09:00 do godz. 10:49. Kontrolujący stwierdzili, że opisana nieprawidłowość stanowi naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT, które stosownie do postanowień art. 22 ust. 2a ustawy SENT jest zagrożone karą pieniężną. W toku wszczętego w tej sprawie postępowania, organ I instancji m.in. wystąpił do Izby Administracji Skarbowej w [...] - administratora platformy PUESC, o udzielenie informacji, czy niedopełnienie obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu mogło wynikać z niedostępności rejestru. W odpowiedzi Izba poinformowała, o dostępności rejestru we wskazanym terminie. Z kolei pismem z dnia 21 lutego 2020 r. Izba Administracji Skarbowej w [...] poinformowała, że w dniach 15-17 maja 2019 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od Operatorów ZSL oraz Mobilnych Aplikacji Kierowcy. Jednocześnie wyjaśniono, że zdarzenia które są generowane przez system SENT GEO są widoczne tylko dla funkcjonariuszy obsługujących system SENT GEO oraz SENT. Wskazano, że prawdopodobną przyczyną braku lub przerw w przekazywaniu danych lokalizacyjnych przez omawiane urządzenie mogło być niezapewnienie przez kierowcę zalecanych w Instrukcji użytkownika mobilnej aplikacji kierowcy SENT GEO warunków dobrego odbioru sygnału GSM i transmisji danych gelokalizacyjnych, a w szczególności niewłaściwe umieszczenie lokalizatora w kabinie kierowcy, bądź zainstalowane na telefonie kierowcy dodatkowe oprogramowanie zarządzające energią, które może mieć negatywny wpływ na prawidłową pracę lokalizatora. Analizując przebieg trasy, ustalono również, że uruchomienie Aplikacji Mobilnej Kierowcy nastąpiło 15 maja 2019 r. o godz. 17:15 dla lokalizacji[....] , a nie w miejscu przekroczenia granicy wskazanym w zgłoszeniu SENT. W wyniku przeprowadzonego postępowania, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu o numerach rejestracyjnych [...] w trakcie przewozu towaru objętego zgłoszeniem [...], tj. w związku z niewykonaniem obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, zaliczając jednocześnie na poczet nałożonej kary kwotę 10 000 zł z pobranej kaucji pieniężnej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że geolokalizator zamontowany w pojeździe był włączony przez cały czas wykonywania przewozu, a kierowca korzystał z aplikacji SENT GEO zainstalowanej na telefonie komórkowym, który był włączony i podłączony do ładowania. W jego ocenie przerwy w działaniu geolokalizatora wynikać musiały z przyczyn niezależnych od przewoźnika. Kierowca z oczywistych przyczyn nie był w stanie nieustannie kontrolować prawidłowości działania lokalizatora aplikacji. Ponadto pozostawał w przekonaniu, że prawidłowo realizuje obowiązek przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Zdaniem skarżącego organ niesłusznie przyjął, że nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary, w związku z istnieniem ważnego interesu publicznego. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2021 r., Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ I instancji, stwierdzając, że opisane okoliczności wyczerpują przesłankę określoną w art. 22 ust. 2a ustawy SENT, skutkującą nałożeniem na przewoźnika kary pieniężnej. Wskazał, że w sprawie nie ma zastosowania art. 22 ust. 2b ustawy SENT, zgodnie z którym odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru, ponieważ z akt sprawy wynika, że taka sytuacja nie wystąpiła. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zaznaczył m.in., że kierowca podczas przeprowadzanej kontroli nie powiadamiał o tym, że oznaczenia (ikony) aplikacji informowały o właściwym przekazywaniu danych geolokalizacyjnych, pomimo że, przeprowadzający kontrolę w swoich systemach stwierdzili brak przekazywania tych danych. W ocenie organu w niniejszej sprawie niewątpliwie wystąpiła wina przewoźnika, gdyż poprzez ignorowanie lub niesprawdzanie komunikatów aplikacji SENT GEO kontynuowano przewóz bez przekazywania danych geolokalizacyjnych. Rozważając natomiast możliwość zastosowania w stosunku do skarżącego odstąpienia od nałożenia kary, o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do zastosowania tej instytucji. Wskazał, że z uwagi na fakt, że "ważny interes przewoźnika" i "interes publiczny" są pojęciami niedookreślonymi, poddając analizie możliwość odstąpienia od nałożenia kary, posiłkował się rozumieniem tychże pojęć wskazanym w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie przepisów ustawy SENT oraz art. 67a i art. 67b O.p. W ocenie Dyrektora IAS okoliczności rozpoznawanej sprawy nie wypełniają ww. przesłanki. Organ zaznaczył, że w toku postępowania skarżący nie podał obiektywnych przyczyn niewywiązania się z obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych, co skłania do stwierdzenia, że naruszenie przepisu art. 10 a ust. 1 ustawy SENT było wynikiem braku dostatecznej staranności. Podkreślił, że organy obydwu instancji nie stwierdziły też zaistnienia okoliczności nadzwyczajnych, szczególnych, a zatem niedopełnienie obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych nie było wynikiem przyczyn niezależnych od przewoźnika. Organ zauważył, że skarżący jako podmiot zajmujący się profesjonalnie przewozem towarów winien posiadać rozeznanie co do obowiązków jakie w tym zakresie nakłada na niego ustawa SENT. Podstawy do odstępstwa od nałożenia kary nie mogą stanowić okoliczności związane z lekceważeniem przepisów prawa czy z brakiem należytej staranności w realizacji obowiązków wynikających z tych przepisów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż strona nie zapewniła przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, podczas gdy geolokalizator zamontowany w pojeździe strony był włączony przez cały czas wykonywania przewozu, którego dotyczyło ww. zgłoszenie; 2) naruszenie art. 122, art. 187, art. 191 O.p. w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy SENT, polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, iż brak jest przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary w związku z istnieniem ważnego interesu publicznego; 3) naruszenie art. 10a ustawy SENT, poprzez uznanie, że skarżący nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, pomimo że pojazd wyposażony był w lokalizator, a organ I instancji nie wykazał, że brak połączenia lokalizatora z systemem SENT wynikał z przyczyn leżących po stronie użytkownika aplikacji SENT GEO, a nie po stronie operatora systemu; 4) naruszenie art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na stronę w sytuacji uzasadnionej ważnym interesem publicznym; 5) naruszenie art. 22 ust. 2a ustawy SENT, poprzez ich niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie na skutek pominięcia, że stwierdzone uchybienie, skutkujące nałożeniem kary pieniężnej nie spowodowało uszczuplenia należności podatkowych Skarbu Państwa i nie miało żadnego wpływu na możliwość i przebieg kontroli, a także że zarówno zasady sprawiedliwości, jak i bezpieczeństwa oraz zaufania do organów państwa, składające się na pojęcie "ważnego interesu publicznego", o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy SENT wymagają, aby postępowanie w sprawie zostało umorzone lub zakończyło się odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zgodnie z zaleceniami aplikacji kierujący przez cały okres jazdy miał włączoną komunikację z Internetem za pomocą sieci mobilnej, a jego telefon był podłączony do ładowania. W dniu 16 maja 2019 r. o godzinach 9.00-10.49 kierowca prowadził pojazd, zaś aplikacja SENT GEO za pomocą zielonej ikonki informowała o możliwości jazdy przy prawidłowej lokalizacji pojazdu. W czasie kontroli nieprawidłowości w działaniu lokalizatora wnikać musiały z przyczyn niezależnych od przewoźnika. Odnośnie nieprawidłowości lokalizatora stwierdzonej w dniu 15 maja 2019 r. w godzinach 19.22 do 20.42 podniósł, że w tym czasie kierowca realizował przysługującą mu jedenastogodzinną przerwę pracy, w czasie której zaparkowany był na parking na stacji benzynowej co znajduje potwierdzenie m.in. w wydruku tachografu. Skarżący zaznaczył również, że organy w żaden sposób nie zweryfikowały zarówno przyczyn w związku z którymi wystąpił brak przekazywania danych do systemu, jak również możliwości zatrzymania zestawu w sposób zapewniający bezpieczeństwo innych użytkowników ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS, wniósł o jej oddalenie, nie podzielając przedstawionych tam zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W sprawie Sąd stwierdził naruszenie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł w związku z naruszeniem obowiązków przewoźnika wynikających z ustawy o SENT tj. trwające dłużej niż jedną godzinę przerwy w nadawaniu sygnału GPS przez wskazany w zgłoszeniu lokalizator. W świetle powyższego organy zgodnie przyjęły, że strona skarżąca dopuściła się naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 10a ustawy o SENT co uzasadniało nałożenie kary na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy o SENT. W opozycji strona skarżąca twierdzi, że zapewniła przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych. Zamontowany w pojeździe geolokalizator był włączony przez cały czas wykonywania przewozu, w związku z czym zarzuca nieodstąpienie przez organ od wymierzenia kary. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy o SENT. Zgodnie z art. 10 a ust. 1 ustawy o SENT: przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. 2. Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator. 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji. Na podstawie art. 10b ustawy o SENT: w przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany: 1) włączyć lokalizator: a) przed rozpoczęciem przewozu towaru - w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a w przypadku kilku miejsc załadunku na terytorium kraju z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru z pierwszego miejsca załadunku na terytorium kraju, b) z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju - w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1; 2) wyłączyć lokalizator nie wcześniej niż z chwilą: a) dostarczenia towaru do miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, a w przypadku kilku miejsc dostarczenia towaru na terytorium kraju z chwilą dostarczenia towaru do ostatniego miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, b) zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju. W myśl z kolei art. 10c ustawy o SENT: 1. w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a, jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. 3. Przewóz towaru środkiem transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, może być kontynuowany po: 1) przywróceniu sprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji albo 2) przeładunku towaru na środek transportu wyposażony w sprawny lokalizator albo którego dane geolokalizacyjne są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji, albo 3) wyposażeniu środka transportu w sprawny lokalizator, albo 4) nałożeniu zamknięć urzędowych na środek transportu lub towar albo zarządzeniu konwoju, o którym mowa w art. 67 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.). 4. Rozstrzygnięcie w zakresie, o którym mowa w ust. 3 pkt 4, jest podejmowane przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, na terenie którego znajduje się środek transportu, po uzyskaniu informacji od przewoźnika dotyczącej potrzeby kontynuowania przewozu towaru. 5. W przypadkach, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, przepis art. 10b stosuje się odpowiednio. Na podstawie z kolei art. 22 ust. 2a ustawy o SENT W przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. ( art. 22 ust. 3 ustawy o SENT). Czynności wykonane w trakcie kontroli w dniu 16 maja 2019 r., rozpoczęte o godzinie 14.40 wykazały, że posiadany przez kierowcę nr referencyjny [...] jest zgodny z przedstawionymi dokumentami ( dowodem rejestracyjnym ciągnika i naczepy, numerem zezwolenia drogowego, numerem CMR, fakturą, świadectwem jakości ). Zgadzał się również nr lokalizatora GPS. Stwierdzono natomiast przerwy w nadawaniu sygnału geolokalizatorem, trwające dłużej niż godzinę. W dniu 15 maja 2019 r. od godz. 19:22 do godz. 20:42 oraz w dniu 16 maja 2019 r. od godz., 9:00 do godz. 10:49. Na podstawie pisma Izby Administracji Skarbowej w [...] z 21 lutego 2020 r. organ ustalił, że w dniach 15-17 maja 2019 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL oraz Mobilnych Aplikacji Kierowcy. Jednocześnie wyjaśniono, że zdarzenia generowane przez system SENT GEO są widoczne tylko dla funkcjonariuszy obsługujących system SENT GEO oraz SENT. Kierowca, który korzysta z Aplikacji Mobilnej Kierowcy jest informowany o nieprawidłowościach w przekazywaniu danych lokalizacyjnych za pośrednictwem ikon oraz sygnałów dźwiękowych. W sytuacji kiedy Aplikacja Mobilna Kierowcy nie otrzymuje z urządzenia/telefonu aktualnych danych lokalizacyjnych po 10 minutach nie dłużej niż przez godzinę, kolor ikony lokalizacji zmienia się z zielonego na żółty. W przypadku braku sygnału GPS powyżej 1 godziny ikona zmienia się z koloru żółtego na czerwony i jednocześnie uruchamia się sygnał dźwiękowy z aplikacji. Analogicznie w przypadku gdy aplikacja Mobilna nie przekaże żadnej lokalizacji w okresie 10 minut do serwera, ikona komunikacji z serwerem zmienia kolor z zielonego na żółty. Jeżeli okres braku przekazywania danych lokalizacyjnych wydłuża się do 1 godziny wówczas ikona zmienia kolor z żółtego na czerwony i dodatkowo Aplikacja sygnalizuje zaistniały stan dźwiękiem. Zatem w rozpatrywanej sprawie faktem jest, że w dniach 15-16 maja 2019 r. rejestr ( serwer systemu GEO SENT) był dostępny, a co za tym idzie działał prawidłowo. Za przerwę w działaniu odpowiadała strona skarżąca. Deliktowa odpowiedzialność ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Ponadto z przedstawionego systemu monitorowania GEO SENT, wynika, że przewoźnik systemem odpowiednich komunikatów świetlnych i dźwiękowych jest informowany o nieprawidłowościach. W świetle powyższego stwierdzić należy, że znamiona deliktu opisanego w art. 10a ustawy o SENT zostały spełnione. Wątpliwości Sądu wzbudza natomiast zastosowanie art. 22 ust. 3 ustawy o SENT, którego naruszenia zarzuca strona skarżąca. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "na wniosek" lub "z urzędu" oznacza, że jest to kolejny, a zarazem obligatoryjny - etap postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku polegającego na zapewnieniu, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Z kolei użycie zwrotu "może": oznacza, że kompetencje organu administracji kształtowane tym przepisem oparte zostały na konstrukcji uznania administracyjnego. Warunki korzystania z tak określonej kompetencji zostały opisane przy wykorzystaniu zwrotów oraz pojęć niedookreślonych i nieostrych - "uzasadniony przypadek", "ważny interes przewoźnika", "interes publiczny". Organy dokonując oceny na tle powyższego przepisu wskazały na konieczność przedstawienia przez stronę okoliczności przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia kary, podkreśliły przy tym ryzyko jakie wpisane jest w prowadzenie działalności gospodarczej, prewencyjny i odstraszający charakter kar i wreszcie kondycję finansową przewoźnika. Wobec milczenia ze strony skarżącej dokonały samodzielnej oceny tak wskazanych okoliczności, która doprowadziła do domowy odstąpienia od nałożenia kary. W ocenie Sądu przyjęta przez organy wykładnia w sposób nieuprawniony zawęża faktyczne zastosowanie przewidzianego odstępstwa. W wyroku z dnia 25 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 13/22 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dokonana na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy o SENT ocena powinna uwzględniać zdecydowanie szerszą perspektywę. Nie może ograniczać się do oceny kondycji finansowej (ekonomicznej) podmiotu, wobec którego toczy się postępowanie, czy też celów ustawy SENT rozumianymi wyłącznie jako instrument odstraszania, prewencji, niezależnie od zaistniałych w sprawie okoliczności. Konsekwencją takiego podejścia byłoby co podkreślił NSA niweczenie normatywnego sensu art. 22 ust. 3 ustawy, a w praktyce możliwość jego zastosowania (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1829/21; zob. w tej mierze również wyroki NSA z dnia: 30 września 2021 r., sygn. akt II GSK 521/21; 7 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1696/18 oraz 19 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 1353/20). To właśnie okoliczności konkretnego przypadku mogą wpłynąć na łagodzenie skutków deliktowej, obiektywnej odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o SENT. NSA stwierdził, że do takich okoliczności można zaliczyć przerwę w przekazywaniu aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu w sytuacji, gdy stwierdzone naruszenie ujawnione zostało w trakcie kontroli a w trakcie jej prowadzenia i przed jej zakończeniem została przywrócono funkcjonalność połączenia z systemem GEO SENT, a ponadto kierowca posiadał zgłoszenie SENT na towar, ilość towaru w zgłoszeniu była zgodna z dokumentem przewozowym a miejsce rozładunku zgodne z ww. oraz stanem faktycznym. W takiej sytuacji nie dochodzi bowiem do zaistnienia jakiegokolwiek ryzyka uszczuplenia dochodów budżetowych, a ponadto nie powoduje żadnego ryzyka braku realizacji celów deklarowanych przez ustawodawcę. Zgodność zgłoszeń SENT ze stanem faktycznym w relacji do pokonanego dystansu i przybliżonego czasu jego pokonywania nie uzasadnia twierdzenia o braku możliwości realizacji wymienionych powyżej celów, w tym monitorowania kontrolowanego przewozu towarów na wymienionym dystansie. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela zaprezentowany wyżej pogląd, który w pełni odpowiada realiom sprawy. Na podstawie wygenerowanego raportu monitorowania lokalizacji pojazdów SENT GEO ustalono, że lokalizator przekroczył godzinny czas przerwy w nadawaniu sygnału GPS w okresach: - w dniu 15 maja 2019 r. od godziny 19:22:26 do godziny 20:42:19- długość przerwy 01:20:53, - w dniu 16 maja 2019 r. od godziny 09:00:08 do godziny 10:49:59- długość przerwy 01:50:51. Z kolei na podstawie danych zawartych w module analitycznym systemu rejestracji pojazdów – mapa wszystkich zdarzeń i historia zdarzeń ustalono, że w dniu 15 maja 2019 r. o godzinie 19:22:26 lokalizator wszedł w tryb offline. Czas wykrycia tego zdarzenia nastąpił o godzinie 20:37:31, co może oznaczać, że dopiero wtedy w lokalizatorze ujawnił się alarm. O godzinie 20:42:24 tj. po 5 minutach od pojawienia się alarmu kierowca zjechał na parking i pozostawał tam do dnia 16 maja 2019 r. do godziny 06:41:00. W dniu 16 maja 2019 r. lokalizator ponownie wszedł w tryb offline. Czas wykrycia tego zdarzenia nastąpił o godzinie 10:00:37 co mogło oznaczać, że dopiero wówczas lokalizator ujawnił alarm. Od pojawienia się alarmu kierowca kontynuował jazdę przez około 50 minut, po tym czasie lokalizator przekazywał już poprawne sygnały. Kontrola została przeprowadzona o godzinie 14:40 kiedy geolokalizator działał. Zatem w realiach niniejszej sprawy podobnie jak w sprawie stanowiącej przedmiot kontroli NSA jedyna stwierdzona nieprawidłowość dotyczyła przerw w nadawaniu sygnału geolokalizatora, przy czym należy zauważyć, że w przypadku pierwszej odnotowanej przerwy kierowca zjechał na parking nie kontynuując jazdy, a więc dopełnił obowiązku, o jakim mowa w art. 10 c ust. 1 ustawy SENT. Rozpoczynając jazdę w dniu 16 maja 2019 r. geolokalizator był w trybie online, tak jak podczas przeprowadzonej kontroli. W ocenie Sądu okoliczności sprawy pozwalały na zastosowanie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Dopełniono obowiązków związanych ze zgłoszeniem. Podane informacje odpowiadały przedstawionym dokumentom i co istotne okolicznościom faktycznymi. Porównanie trasy, przerw w jej wykonywaniu oraz czasu przejazdu pozwoliło na monitorowanie jej przebiegu, zwłaszcza, że przez większą część czasu, także w trakcie kontroli geolokalizator był w trybie on line. Według zgłoszenia oraz dokumentów przewozowych przewoźnik dokonywał przewozu towaru z [...] do Polski. Na terytorium Polski wjechał przez przejście graniczne [...] z zamiarem dostarczenia towaru do miejscowości [...]. Przewóz podlegał monitowaniu na odcinku z [...] do [...]. Odcinki, w których stwierdzono, że pojazd był w ruchu pomimo braku sygnału geolokalizatora, w porównaniu z przedłożoną mapą potwierdzają, że pojazd poruszał się trasą zgodną ze zgłoszeniem, oraz w czasie właściwym do przebytej drogi. Nie uwzględniając powyższych okoliczności i odwołując się wyłącznie do celów ustawy o SENT, a także do niewykazanie przez skarżącego okoliczności pozwalających na odstąpienie od wymierzenia kary organy dopuściły się nieuprawnionego zawężenia przesłanek stosowania wyżej wymienionej ulgi. Organy w oderwaniu od okoliczności faktycznych sprawy zastosowały interpretację in genere, pomimo tego, że wskazywały, iż w każdym przypadku należy wziąć pod uwagę indywidualne okoliczności. Okolicznościami tymi organy dysponowały bez konieczności wzywania strony skarżącej do przedstawienia dodatkowych informacji i mogły na ich podstawie dokonać oceny zachowania przewoźnika pod kątem wymierzenia kary. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. O kosztach, na które składa się wpis od skargi w kwocie 400 zł i wynagrodzenie pełnomocnika 1800 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z §2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w spawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2018 r., poz. 265).