II SA/Rz 177/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku T.S. o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia, że obowiązek rozbiórki ogrodzenia zostanie wykonany przez inna osobę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 177/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę T. S. na opisane w sentencji postanowienie. Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2018 r. przekazanym Sądowi w dniu 26 czerwca 2018 r., skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podniosła, że nie zakończyła się sprawa o ustalenie granic, istotna dla oceny prawidłowości nałożonego na nią przez organy nadzoru budowlanego obowiązku. Prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego uważa za niecelowe albowiem postanowienie rozgraniczeniowe przed Sądem może doprowadzić do ustalenia, że granica i płot ( których rozbiórki dotyczy postępowanie egzekucyjne) są posadowione w dobrym miejscu. Ponadto podniosła, że dokonywanie przez nią jakichkolwiek prac budowlanych jest uciążliwe ze względu na sytuację materialną. Na utrzymaniu ma bowiem dorosłego syna, który nadużywa alkoholu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2018 r., poz. 1302; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z § 3: "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu". Na podstawie § 6 tego przepisu wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: -wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, - uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W niniejszej sprawie skarga została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 czerwca 2018 r. Obecnie znajduje się na etapie sporządzania uzasadnienia do wyroku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II OW 175/14, z czym Sąd się zgadza: "w czasie, w którym Sąd I instancji zobowiązany jest sporządzić i doręczyć skarżącemu uzasadnienie wyroku, a ten sporządzić na jego podstawie skargę kasacyjną może dojść do wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów nie można skarżącemu zamykać drogi do wystąpienia z żądaniem objęcia go ochroną tymczasową". Przechodząc zatem do oceny merytorycznej wniosku, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku. W drodze wstępu wyjaśnić należy, że przewidziana w art 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi ( czy skargi kasacyjnej). Chodzi o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego ( wyegzekwowanego ) świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Również powstanie skutków finansowych nie stanowi samodzielnej podstawy do pozytywnego rozpoznania wniosku. Jak podkreśla się powstanie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, podobnie jak fakt regulowania zobowiązań. Instytucja wstrzymania wykonania nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawi ( postanowienie NSA z dnia 7 stycznia 2014 r., sygn. akt II FZ 1350/13). Przy czym, co również należy podkreślić, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania spełnienia opisanych wyżej przesłanek. W ocenie Sądu przesłanki te nie zostały w sprawie wykazane. Przedmiotem skargi, a aktualnie wniosku o wstrzymanie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ustalające, że obowiązek wcześniej orzeczonej rozbiórki ogrodzenia zostanie wykonany przez inną osobę na koszt i niebezpieczeństwo T. S., określające jednocześnie przybliżony koszt robót na kwotę 2460 zł i zobowiązujące do jej uiszczania T. S. Na etapie postępowania administracyjnego skarżąca skorzystała z wszelkich form odwleczenia w czasie wykonania nałożonego na nią decyzją z dnia 19 czerwca 2015 r. obowiązku rozbiórki ogrodzenia. Kolejno nakładano na wnioskodawczynię: upomnienie, grzywnę w celu przymuszenia, wreszcie wykonanie nałożonego obowiązku przez inną osobę. Ryzyko realizacji tego obowiązku powstało już w pierwszej fazie postępowania egzekucyjnego i zostało niejako przeciągnięte do czasu rozpoznania niniejsze skargi. Na obecnym etapie Sąd nie znajduje podstaw do wstrzymania wykonania postanowienia ustalającego wykonanie obowiązku przez inną osobę na koszt i ryzyko wnioskodawczyni. Nie uzasadnia ich również wnioskodawczyni. Podnoszona przez nią okoliczność: bezzasadności prowadzenia postępowania nie może być, co zostało wyżej wyjaśnione, podstawą pozytywnego rozpoznania wniosku. Nie uzasadnia go również okoliczności wychowywania przez skarżącą dorosłego syna, borykającego się z alkoholizmem. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że poniesienie przez nią kwoty zaliczki na wykonanie obowiązku w kwocie 2460 zł spowoduje jeden ze stanów opisanych w art 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 61 § 3 i 5 P.p.s.a.