II SA/Rz 1787/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. KP – pełnomocnika JZ, ustanowionego w ramach przyznanego jej prawa pomocy o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 maja 2017 r. II SA/Rz 1787/16 o rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej wydanego w sprawie ze skargi JZ na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia - p o s t a n a w i a - odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 maja 2017 r. II SA/Rz 1787/16 Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2017 r. II SA/Rz 1787/16 referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W piśmie z dnia 9 marca 2017 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych jako pełnomocnika strony skarżącej wyznaczyła r.pr. KP. Wydanym na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r. II SA/Rz 1787/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę JZ, wniesioną na opisane w sentencji postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odpis sentencji wyroku doręczono pełnomocnikowi skarżącej – r.pr. KP w dniu 8 czerwca 2017 r. W piśmie z dnia 21 czerwca 2017 r. r.pr. KP zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz o uzupełnienie wyroku poprzez zawarcie w nim rozstrzygnięcia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez niego z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniosek pełnomocnika skarżącej o uzupełnienie wyroku nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 200 Ppsa, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest obowiązek ponoszenia kosztów postępowania, a wyjątkiem od tej reguły jest zasada zwrotu kosztów od skarżonego organu jedynie w przypadku uwzględnienia wniesionej skargi. Wskazać również należy, że stosownie do art. 209 Ppsa, wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 (tj. w przypadku umorzenia postępowania przy uwzględnieniu skarg przez organ lub wskutek podjęcia ustaleń w postępowaniu mediacyjnym oraz w przypadku uwzględnienia lub oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wobec oddalenia skargi na opisane w sentencji postanowienie organu nadzoru budowlanego, brak było podstaw do zawarcia w objętym wnioskiem wyroku rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Żaden przepis prawa nie uprawnia sądu do nałożenia na organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, obowiązku zwrotu poniesionych przez stronę kosztów postępowania. Co nie mniej istotne, przepisy art. 199 – 210 Ppsa normują zasady zwrotu poniesionych kosztów postępowania pomiędzy stronami postępowania. Nie normują natomiast kwestii przyznania zawodowemu pełnomocnikowi, ustanowionemu w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Koszty nieopłaconej i udzielonej w ten sposób pomocy prawnej ponosi bowiem Skarb Państwa, o czym rozstrzyga, co do zasady, referendarz sądowy (zob. art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 Ppsa). W związku z powyższym, Sąd działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 157 § 2 i 3 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.