II SA/Rz 189/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w sprawie z zakresu zagospodarowania przestrzennego I. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy punkt drugi postanowienia Starosty [...] z dnia [...] września 2004 r. Nr[...]; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej E. P. kwotę 415 zł /słownie: czterysta piętnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 189/05 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...].09.2004 r., Nr [...], Starosta [...] uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji B. W. pod nazwą: "zmiana sposobu użytkowania budynku produkcyjno-gospodarczego na magazynowy" na działce nr 1823 położonej w K., gmina [...] 1/ w zakresie ochrony gruntów rolnych pod warunkiem wyłączenia gruntu z produkcji rolnej z opłatami, 2/ w zakresie osuwania się mas ziemnych. Wskazane postanowienie wydał na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/, art. 5 ustawy z dnia 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz. U. Nr 16, poz. 78/, art. 101 i 103 ustawy z dnia 4.02.1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze /Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm./ i § 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 24.09.1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych /Dz. U. Nr 126, poz. 839/ oraz art. 106 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia ograniczył się do stwierdzenia, że "organ uzgadniający po zapoznaniu się z zakresem wniosku o wydanie w/w decyzji o warunkach zabudowy dokonał analizy przedłożonego projektu w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych". Pod uzasadnieniem zamieścił pouczenie, iż na postanowienie przysługuje stronom zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie ochrony gruntów rolnych, zaś w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych do Wojewody. W zażaleniu skierowanym do Wojewody, E. P., działająca przez pełnomocnika I. K., na wstępie zaznaczyła, że zażalenie odnosi się do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, czyli do punktu 2 osnowy postanowienia. Zarzuciła, że zaskarżone postanowienie narusza jej interes prawny i doprowadzi do dalszej degradacji jej działki. B. W. na swojej działce nr 1823 prowadzi działalność gospodarczą /betoniarnia/ i przez prowadzenie takiej działalności doprowadził do kompletnego skażenia jej działki. Ponadto kompletnie został zniszczony i zatruty sad. Taki stan rzeczy potwierdza wynik badania gleby, który dołączyła do zażalenia. Swojej ziemi nie może już uprawiać, bo teren jest podmoknięty, zanieczyszczony, zdegradowany. Został też naruszony dojazd do działki, a drzewa leżą położone i uschnięte, zaś ziemia zapadła się o około 0,5m. Stało się to w przeciągu ostatnich 7 lat. Uważa, że doszło do naruszenia prawa budowlanego, prawa wodnego przez naruszenie warunków wodnych polegających na spływie skażonej chemikaliami wody z działki B. W. na jej działkę. Pismem z dnia 18.11.2004 r., Nr [...] , sygnowanym przez Geologa Wojewódzkiego wezwano I. K. o sprecyzowanie zarzutów w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, gdyż zarzuty podniesione w zażaleniu nie dotyczą osuwania się mas ziemnych. Strona nie sprecyzowała zarzutów. Postanowieniem z dnia [...].12.2004 r., Nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w zakresie dotyczącym osuwania się mas ziemnych /pkt 2 postanowienia/. Postanowienie wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 103a ust. 4 ustawy Prawo geologiczne i górnicze /Dz. U. z 1994 r., Nr 27, poz. 96 z późn. zm./. W uzasadnieniu postanowienia przytoczył, że pismem z dnia 18.11.2004 r. wezwał I. K. do sprecyzowania podnoszonych w zażaleniu zarzutów dotyczących osuwania się mas ziemnych i równocześnie w tym piśmie wyjaśnił, że terenem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych /art. 15 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 64 i art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717/ jest teren nieruchomości gruntowych, na których powstało osuwanie, spełzywanie lub obrywanie się powierzchniowych warstw skał, zwietrzeliny i gleby /art. 3 pkt 32a – Prawo Ochrony Środowiska /Dz. U. z 2001 r., Nr 62, poz. 627 z późn. zm./ - naturalnie lub na skutek działalności człowieka, mogące stanowić zagrożenie dla stateczności obiektów budowlanych znajdujących się na powierzchni lub drodze uruchomionych mas ziemnych i powodować ich uszkodzenie bądź zniszczenie. Organ II instancji zapewnił również stronom postępowania możliwość zapoznania się z aktami postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszenia żądań złożenia dodatkowych wyjaśnień mogących mieć znaczenie w sprawie przed jej rozstrzygnięciem /pismo z dnia 7.12.2004 r., znak [...]/. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że "w świetle omówionych powyżej okoliczności organ odwoławczy nie znalazł dowodów wskazujących, że teren działki nr 1823 oraz nieruchomości przyległe w miejscowości K. są terenami zagrożonymi osuwaniem się mas ziemnych". W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca E. P., działająca przez pełnomocnika adw. B. N., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Starosty z dnia [...].09.2004 r., Nr [...] i zarzuciła: 1/ obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 64 i art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, iż dotychczasowe niezgodne z pozwoleniem użytkowanie obiektu budowlanego i działki nie stanowi zagrożenia w zakresie osuwania się mas ziemnych i zapadania sąsiedniej działki nr 1829, 2/ art. 3 pkt 32a Prawa ochrony środowiska przez nieprzyjęcie, że na skutek działalności właściciela opiniowanego budynku produkcyjno-gospodarczego następuje spełzywanie wierzchnich warstw gleby działki sąsiedniej, 3/ paragrafu 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.09.1998 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych przez nieprzeprowadzenie analizy i oceny dokumentacji geotechnicznej, geologiczno-inżynierskiej i hydrogeologicznej oraz innych danych dotyczących badanego terenu i jego otoczenia, 4/ obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 7 w zw. z art. 75 k.p.a. polegająca na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności niedopuszczeniu dowodu z oględzin gruntu skarżącej przylegającego do opiniowanego. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według spisu kosztów. Rozwijając przedstawione zarzuty wyjaśniła, że w zażaleniu skarżąca nadmieniła, że na skutek prowadzonej na sąsiedniej działce działalności gospodarczej jej działka zapadła się o około 0,5 m w stosunku do dawnego poziomu. Organ II instancji nie ustosunkował się do tego zarzutu. Wyjaśnił, iż nie znalazł dowodów wskazujących, że teren działki nr 1823 oraz nieruchomości przyległe są terenami zagrożonymi osuwaniem się mas ziemnych. Takie wyjaśnienie polegające na "nie znajdywaniu dowodów" stanowi naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 75 k.p.a. Dowód z oględzin jednoznacznie wyjaśniłby wątpliwości, czy opiniowany teren na skutek działalności człowieka zagrożony jest spełzywaniem, obrywaniem lub zapadaniem wierzchnich warstw gleby, ale orzekające organy takiego dowodu nie przeprowadziły. Wyjaśnienie stronom stanu prawnego, co jest terenem zagrożonym osuwaniem, nie może zastąpić dowodu z oględzin, skoro zgromadzona dokumentacja nie obrazowała stanu faktycznego na gruncie. Ponadto niezrozumiałym jest uzgadnianie projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie osuwania się mas ziemnych, skoro tereny te według organu nie były zaliczane do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Z powyższego wynika, że organowi z urzędu znany był fakt powstawania na skutek działalności produkcyjnej inwestora osuwisk, zapadlisk i degradacji gruntu. Teren działki nr 1823 na skutek jego utwardzenia żużlem piecowym i podwyższenia ponad teren działek sąsiednich z odprowadzaniem wód opadowych i odpadów poprodukcyjnych rurami sączkowymi w kierunku działki nr 1829 należącej do skarżącej, spowodował zaleganie tych wód i odpadów na jej działce i w konsekwencji zapadanie się i osuwanie gleby. Orzekające organy naruszyły art. 3 pkt 32a ustawy Prawo ochrony środowiska, ponieważ mimo zarzutów skarżącej przyjęły, że nie zachodzi osuwanie się gleby w ostatnich latach na skutek działalności człowieka, tj. inwestora opiniowanej działki. Natomiast naruszenie § 4 rozporządzenia powołanego w podstawie prawnej postanowienia organu I instancji polegało na niewykonaniu analizy i oceny geotechnicznej zarówno badanego terenu jak i jego otoczenia, tj. sąsiedniej działki nr 1829. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że przedmiotem sprawy jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku produkcyjno-gospodarczego na magazynowy, a nie ocena legalności i skutków dotychczasowej działalności gospodarczej prowadzonej przez B. W. Zgodnie z art. 77 § 4 k.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Organ II instancji po zakończeniu postępowania /k. 6/ poinformował I. K., iż ze znanych organowi z urzędu faktów bezsprzecznie wynika, że tereny miejscowości K. nie są zagrożone osuwaniem się mas ziemnych. Wynika to z opracowania p.n. "Analiza zjawisk osuwiskowych na terenie województwa [...] – Streszczenie", IGSMiE – PAN w K. oraz "Mapy geologiczno-gospodarczej Polski, arkusz [...] G. M.". Mapa wskazuje również tereny korzystnego i niekorzystnego podłoża dla posadowienia nowych obiektów budowlanych. Właśnie te dwa opracowania Wojewoda udostępnia organom samorządu terytorialnego przy sporządzaniu przez nie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gmin. Podnoszone skargą zjawisko "zapadania" się podłoża gruntowego w opinii organu być może świadczy o niekorzystnym antropopresyjnym wpływie na korzystne podłoża budowlane. Do chwili doręczenia stronom postanowienia organu II instancji żadna ze stron nie wniosła żadnych żądań jako okoliczności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy /art. 78 w zw. z art. 75 k.p.a./. Strony miały także możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów czy zgłoszenia żądań, a także złożenia dodatkowych wyjaśnień mogących mieć znaczenie w sprawie /art. 81 w zw. z art. 7 i 10 k.p.a./ pod rygorem podjęcia decyzji na podstawie zebranego materiału dowodowego i okoliczności ujawnionych w aktach sprawy /k. 6/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wprowadzenia należy zasygnalizować, że obowiązek współdziałania organów w procesie wydawania decyzji istnieje tylko wtedy, gdy wynika to z przepisów prawa materialnego. Przedmiotem sprawy głównej jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "Zmiana sposobu użytkowania budynku produkcyjno-gospodarczego na magazynowy na działce nr 1823, położonej w K.". Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./, nazwanej dalej ustawą z dnia 27.03.2003 r., zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Art. 53 ust. 4 pkt 5 i 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. stanowi, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się m. innymi pod uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Oznacza to, iż organ właściwy w sprawie głównej /Burmistrz Miasta i Gminy [...]/ był zobowiązany przez przepis prawa materialnego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy m. innymi z właściwym organem administracji geologicznej i w tym celu zgodnie z art. 106 § 2 i 5 k.p.a. powinien wydać stosowne postanowienie /niezaskarżalne/ i zawiadomić strony o wystąpieniu do właściwego organu o zajęcie stanowiska w konkretnej sprawie. W przedmiotowej sprawie /art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 4.02.1994 r. Prawo geologiczne i górnicze /Dz. U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm./, organem właściwym do uzgodnienia kwestii dotyczącej terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych był w I instancji Starosta. Organ współdziałający we wskazanym zakresie obowiązany był zbadać sprawę i zająć stanowisko pod kątem obowiązujących przepisów. Zbadanie sprawy polega na jej wyjaśnieniu pod względem faktycznym i prawnym. W przedmiotowej sprawie organy geologiczne powinny wyjaśnić, czy teren, na którym położona jest działka nr 1823 /K./, zagrożony jest osuwaniem się mas ziemi i czy zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku nie spowoduje takiego zagrożenia. Poczynione ustalenia faktyczne i dowody dotyczące tych ustaleń powinny być zamieszczone w uzasadnieniu postanowienia, o jakim mowa w art. 106 § 5 k.p.a. Starosta nie poczynił w sprawie żadnych ustaleń. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...].09.2004 r., Nr [...], ograniczył się jedynie do stwierdzenia "Organ uzgadniający po zapoznaniu się z zakresem wniosku o wydanie w/w decyzji o warunkach zabudowy dokonał analizy przedłożonego projektu decyzji w zakresie ochrony gruntów oraz w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych". Nie wskazał na czym ta analiza polegała, na jakich opierała się faktach, co prowadzi do jednoznacznej konkluzji, że w ogóle nie prowadził postępowania wyjaśniającego i tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Organ II instancji /Wojewoda – art. 103a ust. 4 Prawo geologiczne i górnicze/ również pod tym względem sprawy nie badał. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie powołał żadnych faktów i dowodów. Ograniczył się jedynie do ogólnego określenia terenu zagrożonego osuwaniem się mas ziemnych i do stwierdzenia, że strona skarżąca mimo wezwania nie sprecyzowała zażalenia w zakresie zarzutów związanych z osuwaniem się mas ziemnych. W konkluzji stwierdził, że skoro organ wyjaśnił stronie na czym polega zjawisko osuwania się mas ziemnych i pouczył stronę o możliwości zapoznania się z aktami postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów, żądań, dodatkowych wyjaśnień mogących mieć znaczenie w sprawie przed jej rozstrzygnięciem, zatem organ odwoławczy nie znalazł dowodów wskazujących, że teren działki nr ewid. 1823 oraz nieruchomości przyległe są terenami zagrożonymi osuwaniem się ma ziemnych. Nota bene w istniejących aktach administracyjnych nie ma żadnych dowodów dotyczących przedmiotowej kwestii. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia nie wskazał jakie dowody przeprowadził w sprawie i jakie poczynił ustalenia faktyczne. Wezwanie pełnomocnika skarżącej o uzupełnienie zażalenia przez wskazanie zarzutów związanych z osuwaniem się mas ziemnych było bezprzedmiotowe, gdyż zgodnie z art. 144 k.p.a. do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Art. 128 k.p.a. stanowi, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji, jednakże przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Dla przykładu takim przepisem szczególnym jest art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 27.03.2003 r. odnoszący się do odwołań od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, który jednakże nie odnosi się do decyzji o warunkach zabudowy, bo nie jest wymieniony w art. 64 ust. 1 w/w ustawy. W takim stanie rzeczy organ odwoławczy popełnił takie same uchybienia procesowe, co organ I instancji, czyli naruszył art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 i 126 k.p.a. Naruszył również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji dotkniętego istotnymi wadami procesowymi. Organ odwoławczy dopiero w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że na terenie miejscowości K. nie ma terenów osuwania się mas ziemnych i ten fakt był znany organowi z urzędu, bo wynikał z opracowania Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN – Zakładu Gospodarki Odpadami Komunalnymi i Energii Odnawialnej w K. p.n. "Analiza zjawisk osuwiskowych na terenie województwa [...]". Kserokopię streszczenia tego opracowania dołączono do odpowiedzi na skargę. Powyższy organ dodał, że o tym fakcie poinformował pełnomocnika skarżącej w trakcie przeglądania przez pełnomocnika akt sprawy /kart 6 akt administracyjnych/. Na karcie 6 akt administracyjnych znajduje się pismo organu odwoławczego z dnia 7.12.2004 r., Nr [...], doręczone pełnomocnikowi I. K. w dniu 10.12.2004 r. informujące o treści art. 10 § 1 k.p.a. W przepisie tym nie ma wzmianki dotyczącej rzeczonego faktu, znanego organowi z urzędu. W aktach sprawy administracyjnej nie ma również notatki służbowej, że w trakcie przeglądania przez I. K. akt sprawy poinformowano ją o tym fakcie. Art. 77 § 4 k.p.a. stanowi, że fakty znane organowi z urzędu powinny być zakomunikowane stronie przed wydaniem aktu administracyjnego, a ponadto treść aktu znanego z urzędu organowi powinna być zamieszczona w aktach sprawy i powołana w uzasadnieniu postanowienia /por. wyrok NSA z dnia 9.02.1990 r., II SA 1379/89 – ONSA Nr 1/1990, poz. 17/. Zakomunikowanie stronie faktu znanego organowi z urzędu może również nastąpić przez doręczenie stronie stosownej pisemnej informacji, zawierającej treść faktu i źródło wiadomości o nim /por. wyrok NSA z 14.01.1993 r., SA/Wr 1091/92 – niepublikowany/. Skoro w aktach sprawy administracyjnej nie ma żadnej wzmianki o zakomunikowaniu stronie treści faktu znanego z urzędu, nie powołano tego faktu również w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zatem w takiej sytuacji poruszenie kwestii dopiero w odpowiedzi na skargę nie może mieć wpływu na wynik sprawy, bowiem odpowiedź na skargę nie jest środkiem uzupełnienia zaskarżonego aktu administracyjnego i przedstawiania w nim dowodów w sprawie, gdyż takie elementy powinny być zawarte w uzasadnieniu aktu administracyjnego /por. wyrok NSA z dnia 27.04.1992 r., III SA 1938/91 – ONSA Nr 2/1992 r., poz. 45/. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, nazwanej dalej skrótem p.p.s.a., sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, czyli bierze pod uwagę naruszenia prawa o jakich nie wspomniano w skardze. W sprawie o warunki zabudowy, stronami postępowania oprócz wnioskodawcy są: właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której ma być zlokalizowana inwestycja oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na teren których rozciągać będzie się oddziaływanie inwestycji /por. uchwała 5 sędziów NSA z dnia 25.09.1995 r., VI SA 13/95 – ONSA 4/1995, poz. 154; oraz Zdzisław Kostka i Jacek Hyla – Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Komentarz, Wyd. Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o., Gdańsk 2004 r., str. 97/. Takie podmioty są również stronami postępowania uzgodnieniowego. W projekcie decyzji o warunkach zabudowy inwestycji pt. "Zmiana sposobu użytkowania budynku produkcyjno-gospodarczego na magazynowy na działce nr 1823 w miejscowości K.", w rubryce otrzymują podano "strony – właściciele działek sąsiednich nr 1822 i 1829". Właścicielką działki nr 1822 jest M. O., która nie brała udziału w postępowaniu w sprawie uzgodnienia przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Projekt decyzji o warunkach zabudowy doręczono organowi współdziałającemu. Tym samym organy I i II instancji naruszyły art. 10 § 1 k.p.a., co stanowi samoistną przyczynę kasacji postanowień, niezależnie czy uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na marginesie należy nadmienić, że w postępowaniu o warunki zabudowy art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. nie ma zastosowania, bo nie jest wymieniony w art. 64 ust. 1 tej ustawy. Z przedstawionych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera b) i c), art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł po myśli art. 200 p.p.s.a. W skład zasądzonych kosztów postępowania weszły n/w składniki: 1/ wpis od skargi w kwocie 100 zł, 2/ wynagrodzenie adwokata 300 zł, 3/ opłata skarbowa od pełnomocnictwa 15 zł. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy uwzględnią następujące wskazówki: 1/ zapewnią udział w sprawie M. O. /zam. [...]/, 2/ zwrócą się do organu prowadzącego sprawę główną o podanie, czy oprócz skarżącej, B. W. i M. O. występują w sprawie o warunki zabudowy inne strony, a jeżeli tak – to zapewnią tym stronom udział w sprawie o uzgodnienie inwestycji, 3/ zbadają sprawę pod względem faktycznym i prawnym wedle wskazówek Sądu zamieszczonych w niniejszym uzasadnieniu i rozważą, czy wyjaśnienie sprawy wymaga przeprowadzenia dowodu z oględzin działki, na której położony jest budynek /nr 1823/, 4/ sporządzą uzasadnienie postanowienia odpowiadającego wymogom przewidzianym w art. 124 § 2 k.p.a., art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. Odnosząc się do innych zarzutów podniesionych w skardze należy wyjaśnić, iż przedmiot uzgodnienia wiąże się z budynkiem położonym na działce nr 1823, zatem poruszona w skardze sprawa dotycząca dotychczasowej działalności gospodarczej B. W. i jej wpływu na stan gleby działki skarżącej nr 1829 nie może być przedmiotem uzgodnienia. Przedmiotem uzgodnienia może być tylko kwestia, czy działka nr 1823 jest zagrożona osuwaniem się mas ziemnych, a jeżeli tak, jaki to może mieć wpływ na zmianę sposobu użytkowania budynku położonego na w/w działce B. W.