II SA/Rz 197/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku GG o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi GG na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [.] z dnia [.] stycznia 2016 r. nr [.] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji . W skardze na opisaną w sentencji decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [.] z dnia [.] października 2015 r. nr [.], którą wymierzono mu karę pieniężną w kwocie 12 000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Podał, że zakończył prowadzenie działalności gospodarczej, które w ostatnim roku prowadzenia i tak przyniosły stratę, i obecnie nie posiada źródła dochodu. Jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, pozostaje na utrzymaniu matki. Wobec swych dzieci posiada zadłużenie alimentacyjne. Prowadzone jest przeciwko niemu kilkadziesiąt postępowań w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a postępowania egzekucyjne dotyczą już kwoty 600 000 zł. Wartość zajętych automatów przez organy celne szacuje na kwotę 400 000 zł – 500 000 zł. Konieczność zapłaty kary może zatem mieć wpływ na jego płynność finansową. Wskazano też, że stan prawny i okoliczności sprawy są niejasne W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej poinformował, że postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. odmówiono skarżącemu uwzględnienia zgłoszonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej winien być należycie umotywowany pod kątem zdarzeń określonych w art. 61 § 3 Ppsa, jakkolwiek - mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13 - Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi. Decyzja nakładająca na skarżącego karę 12 000 zł stanowi akt administracyjny podlegający wykonaniu, w tym egzekucji. Niemniej, skarżący nie uprawdopodobnił, że jej wykonanie przed zakończeniem postępowania sądowego może wywołać dla niego skutki określone w powołanym przepisie. Podał wprawdzie, że jest osobą bez dochodu i że ciążą na nim pewne zobowiązania, także z tytułu innych postępowań w sprawie nałożenia kary pieniężnej, jednak nie wyjaśnił, jakie grozi mu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody (na czym ta szkoda miałaby polegać, skoro oświadcza, że nie posiada dochodu i oszczędności) lub jakie mogą zostać spowodowane po jego stronie trudne do odwrócenia skutki poprzez zapłatę kwoty 12 000 zł, która jako świadczenie pieniężne będzie mogła być mu być ewentualnie zwrócona. Wszak sama zapłata takiej należności to tylko zwykła konsekwencja wykonania ostatecznej decyzji. Nie świadczy sama przez się o możliwości wystąpienia skutków dodatkowych, które powinny być przez skarżącego uprawdopodobnione. Rzekome niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej nie zostało w żaden sposób wykazane, a analiza m.in. oświadczenia o braku dochodu i oszczędności (treść wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy) podaje je w uzasadnioną wątpliwość. Brak było zatem podstawy, także na podstawie materiałów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego i ocenianych przez Sąd z urzędu, do przyjęcia, że wykonanie decyzji przed zakończeniem postępowania sądowego może grozić skarżącemu zdarzeniami określonymi w art. 61 § 3 Ppsa. Dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.